IV SA/Wa 336/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. R. i J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - oddala skargę - Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 61 a K.p.a. w zw. z art. 79 ust. 3 pkt 1 i art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, po rozpatrzeniu wniosku działających przez pełnomocnika J. R. i J. B. o wyznaczenie dla nich, jako dla właścicieli lasu, zadań z zakresu gospodarki leśnej na nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...] i [...] w obrębie [...], położonych na terenie Dzielnicy [...] W., odmówił wszczęcia postępowania. Powodem wydania opisanego postanowienia było ustalenie przez organ administracji, że wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu, którego wszczęcia żądają, to znaczy, że nie są właścicielami lasu w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., po rozpatrzeniu zażalenia J. R. i J. B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2012 r. Organ odwoławczy, powołując się na art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy o lasach wskazał, że w celu zapewnienia powszechnej ochrony lasów właściciele lasów są obowiązani do kształtowania równowagi w ekosystemach leśnych, podnoszenia naturalnej odporności drzewostanów, a w szczególności do: 1) wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów; 2) zapobiegania, wykrywania i zwalczania nadmiernie pojawiających i rozprzestrzeniających się organizmów szkodliwych; 3) ochrony gleby i wód leśnych. W przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w ust, 1, w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa zadania właścicieli lasów określa, w drodze decyzji, starosta. Następnie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 61 a K.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Mając powyższe na uwadze, organ administracji uznał za konieczne ustalenie, czy wniosek o wyznaczenie dla J. R. i J. B. zadań z zakresu gospodarki leśnej dla nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...] i [...] w obrębie [...], w Dzielnicy [...], pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Kolegium podało, że stosownie do treści art. 28 K.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Następnie, powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodło, że źródłem interesu prawnego określonego podmiotu do udziału w postępowaniu administracyjnym jest przepis prawa materialnego, kształtujący sytuację prawną tego podmiotu w zakresie stosunku prawnego regulowanego tym przepisem. Organ odwoławczy podkreślił konieczność odróżnienia interesu prawnego od interesu faktycznego, to jest stanu, w którym określony podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Po przedstawieniu analizy pojęcia "interesu prawnego", Kolegium wskazało, że zgodnie z definicją legalną "właściciela lasu", zawartą w art. 6 ust 1 pkt 3 ustawy o lasach, jest mim osoba fizyczna lub prawna, będącą właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu. Organ odwoławczy stwierdził, że dokonane w powołanym przepisie wyliczenie (katalog podmiotów) nie jest przypadkowe i wskazuje na to, które podmioty - w zależność od posiadanego prawa - otrzymują od ustawodawcy pierwszeństwo w uznaniu ich za właściciela lasu. Następnie Kolegium zauważyło, że w ewidencji gruntów jako właściciele nieruchomości objętej wnioskiem J. R. i J. B. figurują inne podmioty niż wnioskodawcy. Natomiast wnioskodawcy, (poza decyzjami w sprawie ustalenia wysokości podatku leśnego) nie przedstawili żadnego dowodu, podważającego zapisy w ewidencji gruntów i wskazującego na to, że im, a nie podmiotom ujawnionym w ewidencji gruntów (jako właściciele) przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości. Organ administracji nadmienił, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Rejestr odzwierciedla aktualny stan prawny nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny. W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawcy mogą zatem być wprawdzie zainteresowani rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy, niemniej jest to interes faktyczny, nieobjęty art. 28 K.p.a. Kolegium skonstatowało, że skoro J. R. i J. B. nie posiadają legitymacji prawnej do wniesienia wniosku o wyznaczenie dla nich, jako dla właścicieli lasu, zadań z zakresu gospodarki leśnej dla nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...] i [...] w obrębie [...], położonych na terenie Dzielnicy [...] W., to rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu organu pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń, a okoliczności podnoszone w zażaleniu, nie mają wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. J. R. i J. B. zaskarżyli postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 13 ust. 1 ustawy o lasach w zw. z art. 28 i art. 30 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący, w pierwszej kolejności wskazali, że organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia nie poczynił wzmianki, iż wydane przezeń orzeczenie opiera się na przepisach ustawy o lasach, wskazując na Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa o lasach reguluje natomiast zarówno, kto jest właścicielem lasu, jak i jakie obowiązki na nim ciążą. W ocenie skarżących, błędnie odmówiono im statusu stron postępowania, opierając się tylko na art. 28 K.p.a. oraz art. 9 ust. 1 i 2 ustawy (jak domniemują skarżący - ustawy o lasach), bez uwzględniania art. 30 § 1 K.p.a., czy art. 13a ust. 1 ustawy o lasach. Skarżący, jako błędną ocenili dokonaną przez organ administracji interpretację art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach, określającego, kto w rozumieniu tej ustawy jest właścicielem lasu. Stwierdzili, że bezzasadne jest twierdzenie, iż katalog podmiotów zawiera kategoryzację w pierwszeństwie uznania ich za właściciela. Podnieśli, że zarówno w ich opinii, jak i wedle komentarzy do ustawy o lasach ustawodawca w pełni świadomie, rozszerzając pojęcie właściciela lasu na grupy podmiotów, które w myśl przepisów innych aktów prawnych mogły by za właścicieli nie być uznane, jednocześnie używając w definicji sformułowania "...oraz osoba fizyczna...", zrównał w prawach i obowiązkach wynikających z tej ustawy wszystkie wymienione w art. 6 ust. 1 podmioty, traktując je w ten sam sposób. Skarżący zaznaczyli, że organ pierwszej instancji, tzn. Prezydent W. w ten sam sposób zinterpretował wskazany przepis, wydając - na podstawie m.in. ustawy o lasach - decyzje ustalające wysokość podatku leśnego, pomimo tego że J. R. i J. B. nie figurują w ewidencji gruntów prowadzonej przez Prezydenta, jako właściciele lasu. Skarżący zarzucili, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie odniosło się do podnoszonej przez nich kwestii, iż organ wydający zaskarżone postanowienie w jednym przypadku uznaje ich za właścicieli lasu (gdy chodzi o zapłacenie podatków), a w drugim już nie (gdy chodzi o realizację obowiązków nałożonych ustawą o lasach). Następnie skarżący wywiedli, że w orzeczeniu nie uwzględniono, iż wpis do ewidencji gruntów i budynków w zakresie właścicieli lasu na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w obrębie [...] w dzielnicy [...] W. jest nieaktualny i niekompletny, zawiera tylko imiona i nazwiska przedwojennych właścicieli, bez podania ich adresu, a ich poszukiwania przeprowadzone w trakcie trwającego postępowania sądowego o zasiedzenie nie przyniosły żadnego skutku, są oni uznani w geodezji jako osoby nn., czyli przedmiotowe działki są traktowane jako działki nieznanych właścicieli, a tym samym nie są oni w posiadaniu tych działek leśnych i nie realizują ani zadań i obowiązków wynikających z ustawy o lasach, ani nie opłacają stosownych podatków. Zdaniem skarżących, sytuacja ta prowadzi do pogarszania się stanu lasu i zagraża jego trwałości, a organ pierwszej instancji, odmawiając im prawa do realizacji obowiązku wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych, działa sprzecznie z nałożonym na niego obowiązkiem nadzoru nad prawidłową gospodarką leśną. Skarżący nie zgodzili się także ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wedle którego mogą oni być wprawdzie zainteresowani rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy administracyjnej, niemniej jest to interes faktyczny, nie objęty dyspozycją art 28 K.p.a. Skarżący stwierdzili, że jako posiadacze samoistni, będący w trakcie procesu zasiadywania, posiadają w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 nałożone ustawą o lasach konkretne obowiązki, do realizacji których zgodnie z procedurą określoną przez Prezydenta W. niezbędne jest uzyskanie decyzji na wykonanie zabiegów pielęgnacyjnych w lasach. Skarżący zakwestionowali też twierdzenie organu administracji, że "...nie można uznać, iż naruszono uprawnienia procesowe przysługujące wyłącznie stronie postępowania". W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 Nr 12, poz. 59 ze zm. - dalej ustawa o lasach) w celu zapewnienia powszechnej ochrony lasów właściciele lasów są obowiązani do kształtowania równowagi w ekosystemach leśnych, podnoszenia naturalnej odporności drzewostanów, a w szczególności do: 1) wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów; 2) zapobiegania, wykrywania i zwalczania nadmiernie pojawiających i rozprzestrzeniających się organizmów szkodliwych; 3) ochrony gleby i wód leśnych. Stosownie do treści art. 9 ust. 2 ustawy o lasach w przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa zadania właścicieli lasów określa, w drodze decyzji, starosta. Treść powołanych przepisów ustawy o lasach nie pozostawia wątpliwości, że zadania z zakresu gospodarki leśnej można nałożyć w drodze decyzji administracyjnej wyłącznie na właściciela (właścicieli) lasu (lasów). Skoro zaś tylko na właściciela lasu można nałożyć obowiązki we wskazanym zakresie, to tylko podmiot posiadający status właściciela lasu będzie mógł oczekiwać od starosty określenia tych obowiązków we władczej i jednostronnej formie prawnej decyzji administracyjnej. Tylko właściciel lasu będzie więc miał interes prawny w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę w celu określania tych obowiązków. W konsekwencji tylko on będzie stroną postępowania w tego typu sprawach. W świetle bowiem art. 28 K.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jeśli więc żądanie określenia zadań z zakresu gospodarki leśnej zostanie wniesione przez podmiot niespełniający normatywnych kryteriów uznania za właściciela lasu, wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego będzie niedopuszczone. W takiej sytuacji obowiązkiem starosty będzie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 61 a § 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (żądanie wszczęcia postępowania - przyp. Sądu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Definicję legalną "właściciela lasu" ustawodawca zawarł w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach. W świetle tego przepisu jest to osoba fizyczna lub prawna będąca właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 1 ustawy o lasach ustawa ta określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową. Przez gospodarkę leśną należy zaś rozumieć działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach). W świetle art. 7 ust. 1 tej samej ustawy trwale zrównoważoną gospodarkę leśną powadzi się m.in. z uwzględnieniem: zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą (pkt 1), ochrony lasów (pkt 2), a także produkcji, na zasadzie racjonalnej gospodarki, drewna oraz surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu (pkt 3). Określenie zadań z zakresu gospodarki leśnej należy więc z pewnością sklasyfikować jako element planowania gospodarczego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wobec tego, mocą wskazanego przepisu, w postępowaniu w sprawie określenia obowiązków z zakresu gospodarki leśnej, starosta (w przedmiotowej sprawie Prezydent W.) związany jest danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Konsekwencją powyższego w realiach przedmiotowej sprawy było związanie organów administracji prowadzących postępowanie w pierwszej i drugiej instancji zawartymi w ewidencji gruntów danymi dotyczącymi nieruchomości objętych wnioskiem skarżących o wyznaczenie zadań z zakresu gospodarki leśnej. W świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja obejmuje dane dotyczące gruntów - położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Z kolei stosownie do treści art. 20 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy w ewidencji wykazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty. Wedle z kolei § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów (§10 ust 1 pkt 1) oraz dane dotyczące ich właścicieli (§10 ust. 1 pkt 2). W przypadkach braku danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi gruntami władają (§ 10 ust. 2). Wniosek skarżących z dnia 30 października 2011 r. o wyznaczenie zadań z zakresu gospodarki leśnej dotyczy działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...] w dzielnicy [...] W. W aktach postępowania administracyjnego znajdują się potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie informacji z 18 listopada 2011 r., które sporządzone zostały na podstawie danych z ewidencji gruntów. Zatem, wedle danych zawartych w ewidencji gruntów właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] są J. S. i J. K., właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] są Z. B. i K. B., natomiast właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] jest F. M. Zgodnie z danymi ewidencyjnymi, w przypadku każdej z wymienionych działek brak jest władającego. Dane ewidencyjne przedstawione w dołączonych do akt administracyjnych informacjach nie stanowią więc podstawy do ustalenia, że J. R. i J. B. są właścicielami nieruchomości objętej wnioskiem (działek ewidencyjnych nr nr [...], [...] i [...] w obrębie [...]) w rozumieniu art. 140 Kodeksu cywilnego. Nie stanowią także podstawy do ustalenia, że są oni użytkownikami wieczystymi albo posiadaczami samoistnymi, użytkownikami, zarządcami lub dzierżawcami tej nieruchomości. Z danych tych wynika bowiem, że właścicielami nieruchomości są inne osoby i brak jest osób władających. W konsekwencji dane zawarte w ewidencji gruntów nie pozwalają przyjąć, że skarżący są właścicielami lasu w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach. Niedopuszczalne jest zatem nałożenie na nich decyzją administracyjną zadań z zakresu gospodarki leśnej. Należy przy tym podkreślić, że w świetle bezwzględnie obowiązującej normy prawnej, zawartej w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organy administracji orzekające w przedmiotowej sprawie nie mogły podejmować działań mających na celu weryfikację zgodności danych ewidencyjnych z rzeczywistym stanem prawnym. Nie mogły więc samodzielnie - odmiennie niż ewidencja gruntów - ustalić, kto jest właścicielem, bądź samoistnym posiadaczem nieruchomości objętej wnioskiem z dnia 30 października 2010 r. W zakresie ustalenia osoby właściciela lasu ich działanie ograniczone było do sprawdzenia danych podmiotowych w ewidencji gruntów. Mając na uwadze, że skarżący kwestionują kompletność i aktualność zawartych w ewidencji gruntów danych dotyczących nieruchomości objętej ich wnioskiem, należy nadmienić, że zgodnie z § 46 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Podsumowując tę część rozważań, należy skonstatować, że dane z ewidencji gruntów pozyskane przez organy administracji orzekające w przedmiotowej sprawie nie pozawalały na przyznanie skarżącym statusu właściciela lasu, ponieważ zgodnie z nimi właścicielami nieruchomości, na których las ten się znajduje są inne osoby, a w przypadku żadnej z nieruchomości w ewidencji nie ujawniono osoby władającego. Organ właściwy do określania zadań w zakresie gospodarki leśnej nie miał natomiast kompetencji do weryfikacji danych zawartych w ewidencji. Pozostałe twierdzenia skarżących także nie mogą zmienić dokonanej przez Sąd pozytywnej oceny legalności zaskarżonego i utrzymanego nim w mocy postanowienia Prezydenta W. Podanie w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. tytułu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zamiast ustawy o lasach, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako uchybienie skutkujące koniecznością wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego. Analiza uzasadnienia tego postanowienia nie pozostawia wątpliwości, że organ odwoławczy odniósł prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy do norm prawnych zawartych w art. 6 ust. 1 pkt 3 oraz art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy o lasach. Niepowołanie tytułu ustawy o lasach, a powołanie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę. Nie zasługuje na aprobatę także stanowisko skarżących, co do nieuwzględniania przez organy administracji art. 30 § 1 K.p.a. oraz art. 13a ust. 1 ustawy o lasach. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron postępowania administracyjnego ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Ani Prezydent W., ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie zakwestionowały zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych skarżących, prawidłowo wywodząc obie z faktu, że J. R. i J. B. są pełnoletnimi osobami fizycznymi. Nie ma zatem mowy o tym, aby doszło do naruszenia art. 30 § 1 K.p.a. Przepis art. 13a ust. 1 ustawy o lasach określa z kolei przykładowo obowiązki Lasów Państwowych mające na celu realizację trwale zrównoważonej gospodarki leśnej. Norma prawna zawarta w tym przepisie jest obojętna dla statusu skarżących w postępowaniu w sprawie określenia zadań z zakresu gospodarki leśnej. Odnośnie natomiast do podnoszonej przez skarżących okoliczności wydania im decyzji określających wysokość podatku leśnego, należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu organu pierwszej instancji, że decyzje te dotyczą obowiązku wynikającego z innej podstawy prawnej, a w konsekwencji wydane zostały w oparciu o inne przepisy prawa materialnego, a także procesowego. Legalność tych decyzji nie może być przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie, zaś fakt wydania tych decyzji i ustalenia poczynione w toku poprzedzających jej postępowań podatkowych, nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postępowania - oceny, której Sąd dokonał przez pryzmat, powołanych wyżej przepisów prawa procesowego i materialnego. Wobec prawidłowego ustalenia, że skarżący nie są właścicielami lasu w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach, bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienie pozostają zawarte w skardze twierdzenia o braku podstaw prawnych do kategoryzacji podmiotów wymienionych w tym przepisie na potrzeby przyznania im statusu właściciela lasu, bądź odmowy przyznania takiego statusu. Należy tylko przypomnieć, że z pozostających w dyspozycji organów administracji danych ewidencyjnych nie wynika, ani że skarżący są właścicielami lasu w rozumieniu art. 140 Kodeksu cywilnego, ani że są posiadaczami samoistnymi lasu. Dla prawidłowości tego ustalenia nie ma znaczenia fakt, że skarżący - jak podają - są w trakcie procesu zasiadywania. Z tych samych względów w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem nie mogło dojść do naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o lasach. Przepis ten określa wszakże obowiązki spoczywające wyłącznie na właścicielach lasów. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje więc podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, iż organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Postanowienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, jego uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające, a Kolegium odniosło się w nim do zarzutów podniesionych w zażaleniu na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.