IV SA/Wa 3381/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka, Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017r. znak Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] A. S. (dalej skarżący) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2017r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia tej decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 1 roku od dnia wykonania tej decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu A. S. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wykonania tej decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie określonym w tej decyzji lub przekroczy, albo będzie usiłował przekroczyć granice państwa wbrew przepisom prawa : - uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu i w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; - wyznaczył nowy termin dobrowolnego powrotu - 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; - orzekł o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 1 roku od dnia wykonania niniejszej decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; - orzekł o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wykonania niniejszej decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom; - utrzymał w mocy w/w decyzję w pozostałej części. Stan sprawy był następujący: Skarżący wjechał do Polski z republiki [...] w dniu 29 stycznia 2016r. i tego samego dnia złożył w Państwowej Straży Granicznej w [...] wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, uzasadniając go prześladowaniami w [...] ze strony służb specjalnych. W dniu 8 czerwca 2016r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...]. orzekającą o odmowie nadania zainteresowanemu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] listopada 2016r. Nr [...] W dniu 21 listopada 2017r. A. S. ponownie wystąpił - za pośrednictwem PSG w [...] - z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, jednak Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził w decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017r.niedopuszczalność tego wniosku. Strona zaskarżyła to rozstrzygnięcie do Rady do Spraw Uchodźców i sprawa jest w toku. W dniu 16 stycznia 2017r. A. S. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej i tego samego dnia przez Komendantem PSG w [...] zostało wszczęte postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu w związku z art. 302 ust. 1 pkt 16a ustawy o cudzoziemcach. Organ I instancji ustalił, że zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowiącym, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniające stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona - cudzoziemiec miał obowiązek wyjechać z Polski do dnia 15 grudnia 2016r. Z tych przyczyn Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2017r. powołał art. 302 ust. 1 pkt 16a ustawy o cudzoziemcach i stwierdził że mimo iż wobec A. S. została wydana ostateczna decyzja o odmowie udzielenia mu ochrony międzynarodowej, nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie przewidzianym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił jej naruszenie: - art. 7, art. 77§ 1 i § 2, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 348 pkt 1 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach poprzez zaniechanie sprawdzenia, czy jego powrót do kraju pochodzenia będzie się wiązał z zagrożeniami, o których mowa w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i w efekcie odmówienia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych; - art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach niewskazanie dowodów, na których oparł się organ I instancji oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i orzekł, że w jego sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarny. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017r. znak Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zmienił decyzję organu I instancji orzekając odmiennie co do terminów dobrowolnego powrotu i zakazu ponownego wjazdu, a w pozostałej części utrzymując ja w mocy. Biorąc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja A. S. nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Dodał, że organy administracyjne państwa goszczącego cudzoziemców nie są zobowiązane do bezwzględnego respektowania wyboru przez nich miejsca pobytu. Nie ulega wątpliwości, że wjeżdżając do Polski skarżący miał świadomość niepewności jego pobytu w naszym kraju, albowiem żaden organ polski nie zagwarantował mu wcześniej możliwości pozostania w Rzeczypospolitej Polskiej, zatem to A. S. ponosi odpowiedzialność za negatywne skutki dalszego, nieuzasadnionego przedłużania ich pobytu w Polsce. Organ powołał art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, stanowiący, że w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Zgodnie natomiast z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Art. 318 ust. 2 pkt 2 tej samej ustawy stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie z art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16. W ocenie organu odwoławczego, orzeczony w zaskarżonej decyzji roczny okres zakazu ponownego wjazdu cudzoziemki do Polski należy uznać za sankcję zasadnie zastosowaną i proporcjonalną do charakteru popełnionego przez cudzoziemkę wykroczenia. Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący wnosząc skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]października 2017r oraz na poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]z dnia [...] stycznia 2017 r., o obowiązku powrotu do Federacji Rosyjskiej oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i zarzucając im: 1. Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w niniejszej sprawie tj. błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie mojej sytuacji i nie zbadanie przesłanek możliwości bezpiecznego zamieszkania w [...] ze względu na prześladowania [...] służb specjalnych. b) art. 80 k.p.a poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki, wiedzy oraz doświadczenia życiowego, co wpłynęło na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. 2. Naruszenie prawa materialnego tj.: a) art. 348 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach poprzez nieudzielenie mi zgody na pobyt ze względów humanitarnych, pomimo że spełniam przesłanki określone w tym przepisie, b) art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez wydanie decyzji o zobowiązaniu mnie do powrotu, pomimo że zachodzą przesłanki do udzielenia mi zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Mając na względzie wskazane zarzuty, skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonych decyzji w całości - wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do czasu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Skarżący nie zgodził się z konstatacją organu, jakoby ewentualny powrót do kraju pochodzenia nie narazi go na naruszenie prawa do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego, poddania torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Stwierdził, że z rzetelnych raportów organizacji pozarządowych wynika, że aktualna sytuacja w [...] uzasadnia domniemanie, iż jego powrót do kraju pochodzenia może wiązać się z ryzykiem zagrożenia prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, a także o oddalenie wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych ramach, Sąd doszedł do przekonania że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi. Przede wszystkim Sąd uznaje zasadność zastosowania przez organy w omawianej sprawie przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 16a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz.U.2016.1990 j.t.), który stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako " uznanie administracyjne", a więc, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, właściwy organ ma obowiązek wydania decyzji w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Zatem w przypadku, gdy tak jak w sprawie, wystąpi któraś z przesłanek wymienionych w omawianym przepisie, organ zobowiązany jest do wydania orzeczenia zgodnego z treścią ww. artykułu, tj. decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej stała sic ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Podstawy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych zostały określone w art. 348 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka a) podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Analiza zarzutów skargi, jak również ponowna analiza akt postępowania doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja stanowi, po pierwsze rezultat prawidłowych ustaleń faktycznych związanych bezpośrednio z okolicznościami relewantnymi z punktu widzenia prawa materialnego, po drugie że przy jej wydaniu nie został naruszony jakikolwiek przepis postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, po trzecie, że decyzja ta jest rezultatem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, po czwarte zaś, że zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego zostały wcześniej właściwie wyłożone przez organ. Istotą sporu pomiędzy skarżącym a Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest kwestia istnienia ewentualnych podstaw do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych a zatem jednocześnie negatywnych przesłanek zobowiązania do powrotu w świetle art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący sformułował względem decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzuty proceduralne, wskazujące na wadliwość oceny już zgromadzonych materiałów dowodowych. Skarżący utożsamia co prawda te formy naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. z tym, że doszło do niedokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście przesłanek stanowiących podstawę do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz stwierdzenia, iż wydanie decyzji o zobowiązaniu go do powrotu nie naruszy jego praw określonych w art. 348 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, m.in. prawa do życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r.Nr 61, poz. 284, z późn. zm.). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt SA/Wa 2634/16, że dla uznania istnienia przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany muszą istnieć poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba będąca w tzw. procedurze powrotowej, znajduje się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wskazanych w tych przepisach zagrożeń. Do uzyskania zgody na pobyt na podstawie art. 348 lub art. 351 pkt 1 ustawy z 2013 r. o cudzoziemcach uprawnione są zatem te osoby, które wykażą, że powrót do kraju pochodzenia spowoduje dla nich indywidualne i realne zagrożenie wolności i praw chronionych tymi przepisami. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Ma rację zatem organ twierdząc, że nie jest wystarczające dla pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego samo powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia. Osoba taka winna posiadać określone cechy bądź znajdować się w określonej sytuacji faktycznej bądź prawnej, które warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Sam obraz sytuacji bezpieczeństwa czy też poziomu przestrzegania praw człowieka nie jest w takim przypadku wystarczający, jeżeli nie wykazany zostanie związek z indywidualną sytuacją takiej osoby. Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją rzymską (art. 2 do 7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Jedynie w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do uzyskania prawa do pobytu tolerowanego uprawnione są osoby, które wykażą, iż po powrocie do kraju pochodzenia stanęłyby wobec indywidualnych zagrożeń zawartych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Sąd podziela ocenę Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że jedynie w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych. Ustalenia dotyczące sytuacji w [...] poczynione przez organy zarówno w trakcie postępowania w sprawie udzielenie skarżącemu ochrony międzynarodowej jak i w sprawie zobowiązania do powrotu nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia naruszeń ww. praw podstawowych. Treść zeznań z dnia 16 stycznia 2017 r. oraz ustalenia oraz wcześniejsze ustalenia wskazują, iż podnoszone przez Cudzoziemca okoliczności stanowiące przyczynę opuszczenia przez niego kraju pochodzenia i ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, tj. zaginięcie młodszego brata, który mógł w opinii władz wyjechać do [...] i związane z tym prześladowania skarżącego przez służby specjalne nie zostały w wiarygodny sposób przez niego wykazane. Zeznania na temat ww. okoliczności i doświadczanych przez cudzoziemca w kraju pochodzenia represji nie zostały poparte żadnymi istotnymi dowodami. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał przyjęcie oceny, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Powyższa regulacja nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również ww. przepis nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym zakazującej wydalenie cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne. Skarżący wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako osoba dorosła w 2016 r. w tym okresie nie nawiązał silnych więzów z krajem pobytu, co prawidłowo zaznaczono w zaskarżonej decyzji. Powyższe okoliczności wskazują, że decyzja o zobowiązaniu Skarżącego do powrotu nie t narusza jego prawa do poszanowania życia prywatnego. Więzi jakie Skarżący ewentualnie nawiązał podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie miały charakteru głębszych relacji wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Cały trwający jedynie około 2 lat pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, związany był wyłącznie z postępowaniem w sprawie nadania statusu uchodźcy. Już w uzasadnieniu decyzji odmawiającej nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej, wskazano, iż nie udowodnił on jednoznacznie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. W przedmiotowej sprawie znaczącym jest, iż podczas przesłuchania przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej skarżący zaznaczył, iż w [...] był prześladowany politycznie, natomiast religijnie nie, nie grozi mu tam żadne niebezpieczeństwo, nie był poddawany torturom albo nieludzkiemu poniżającemu traktowaniu, nie jest członkiem żadnej partii politycznej. Ponadto skarżący wskazał, że jeżeli otrzyma decyzję o zobowiązaniu do powrotu, to ją wykona, że w [...] mieszka jego matka, siostra oraz dwoje dzieci. Skarżący wskazał także, iż miał świadomość swojego nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak postanowił nie wyjeżdżać i złożyć kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Odnosząc się do zarzutu skargi, jakim jest naruszenie prawa procesowego tj. niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, jego niedokładne rozpatrzenie i niewłaściwe uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, niezawierające odniesienia się do przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutów należy wskazać, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji dokonał oceny przedstawionych przez skarżącego twierdzeń w postępowaniu w sprawie zobowiązania do powrotu, jak również okoliczności opisanych w uzasadnieniu decyzji w ramach postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej oraz wskazał fakty, które uznał za udowodnione, tj. okoliczności pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał również które dowody, tj. twierdzenia odnoszące się okoliczności opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia nie wykazują się wiarygodnością i dlaczego odmówił im mocy dowodowej. Organ przytoczył również w sposób wyczerpujący przepisy prawa, stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logii i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictw sądowego w podobnych sprawach. Nie pominięto przy tym tych dowodów mogących przemawiać na korzyść skarżącego. Oznacza to, iż organ, wbrew twierdzeniom Skarżącego w żaden sposób nie uchybił ww. przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności wskazywanym w skardze art. 7, art. 77§ 1, i art. 80. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcia organu I i II instancji nie są zatem obarczone żadną z wad uzasadniających ich uchylenie. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia ich nieważności przez sąd. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.