IV SA/Wa 34/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "N." z siedzibą w W. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia przedsięwzięcia - oddala skargę - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta W., uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu rurociągów do przesyłu ścieków z [...] W. do oczyszczalni ścieków "C." zlokalizowanej w W. przy ul. [...] wraz z przebudową istniejącej infrastruktury kolidującej z projektowanym systemem kanałów, na działkach na terenie [...]. Przedsięwzięcie obejmuję budowę sieci kanałów, komór, kolektorów grawitacyjnych budynku krat wraz z przelewem burzowym. Zgłosił przy tym następujące środowiskowe uwarunkowania realizacji zaplecze budowy należy organizować poza terenami znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy chronionej (mieszkaniowej); place budowy należy zabezpieczać poprzez ogrodzenie i odpowiednie oznakowanie; wykopy i studnie należy zabezpieczyć przed przypadkowym dostaniem się do nich ludzi; place budowy należy zabezpieczyć warstwą słabo przepuszczalną ograniczającą w znaczny sposób penetrację ewentualnych wycieków, paliw, olejów, płynów eksploatacyjnych do gleby i wód gruntowych; paliwa, smary, płyny eksploatacyjne należy magazynować w miejscach specjalnie do tego przeznaczonych przed dostępem osób postronnych oraz przed niekontrolowanym bądź przypadkowym rozlaniem; należy zapewnić możliwość selektywnej zbiórki odpadów. Miejsce do gromadzenia odpadów powinno być ustalone w projekcie budowlanym; należy przestrzegać odpowiednich i terminowych konserwacji samochodów i maszyn roboczych; należy stosować obudowę dźwiękoizolacyjne separatorów piasku; prowadzenie prac budowlanych oraz wywóz urobku na terenach zabudowy chronionej (budynki mieszkalne, oświaty i wychowawcze, opieki społecznej, zakłady opieki zdrowotnej należy ograniczyć do pory dziennej 6 – 22) poziom mocy akustycznej urządzeń wentylacyjnych nie powinien przekraczać 85dB tunel oraz komory techniczne należy wyposażyć w sygnalizację przekroczeń dopuszczalnych poziomów siarkowodoru; odpowietrzenia komory rozprężnej należy zrealizować wg. wariantu określonego w aneksie nr 1 do raportu tj. usytuowanie zespołu wywiewnego komory w odległości ok. 70 metrów od komory po południowej stronę [...]. na etapie wykonywania projektu budowlanego należy opracować program monitoringu szczelności układu piezometry obserwacyjne należy instalować na kierunku odpływu wód gruntowych poniżej głębokości posadowienia kolektorów. Jako tło należy przyjąć wyniki pierwszej serii pomiarowej wykonywanej przed włączeniem układu przesyłowego do eksploatacji. Należy zapewnić monitoring częstości zrzutu ścieków odprowadzonych do W. przez przelew burzowy; przed przekazaniem układu do eksploatacji należy opracować instrukcje eksploatacji oraz procedurę postępowania w sytuacjach awaryjnych. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że planowana inwestycja zaliczana jest do grupy przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu o oddziaływanie na środowisko nie jest obligatoryjne zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 72a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zmianami). Prezydent W. zobowiązał inwestora – M. S.A. do sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport wraz z suplementem i aneksem Nr 1 zostały organowi przedstawione. Projektowany układ przesyłowy ścieków będzie przebiegać przez obszary o różnym sposobie użytkowania, zarówno przez obszary zabudowy mieszkaniowej i usługowej jak i tereny zielone, pola i międzywale W. - w tym obszar Natura 2000. Organ wskazał sposoby realizacji głównych elementów układu przesyłowego (metoda tunelowa, bezwykopowa, metoda mikrotunelingu), a także projektowane przez inwestora rozwiązania techniczne w celu ograniczenia uciążliwości zapachowych substancji złowonnymi odprowadzanymi wraz z powietrzem wentylacyjnym części komór technologicznych budynku krat i tunelu. Organ zidentyfikował zagrożenia mogące mieć miejsce w trakcie realizacji układu z punktu widzenia oddziaływania na ludzi jak i na etapie eksploatacji. Do najistotniejszych zagrożeń zaliczył zanieczyszczenie powietrza, emisję hałasu, zniszczenie roślinności, zanieczyszczenie powierzchni terenu, powstawanie odpadów na etapie realizacji). Zaś w fazie eksploatacji gromadzenie się w kolektorach i komorach technicznych gazów toksycznych i wybuchowych, emisji odorów na trasie kolektora, emisję hałasu powodowanej pracą urządzeń technicznych, powstawanie odpadów, występowanie sytuacji awaryjnych. W ocenie organu realizację uwarunkowań zawartych w postanowieniu wraz z realizacją rozwiązań chroniących środowisko przewidzianych przez inwestora oraz przyjętą technologią budowy wyeliminuje lub ograniczy do minimum zidentyfikowane zagrożenia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. po rozpoznaniu zażalenia Stowarzyszenia "N." postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu uznał, że nie zasługują na uwzględnienie, bądź ich rozstrzygnięcie nie leży w kompetencjach organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej - dotyczy to zarzutów związanych z ochroną obszarów chronionych (Natura 2000). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie "N.". Zaskarżonemu postanowieniu oraz postanowieniu organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w szczególności - naruszenie art. 31, 46 ust. 2a, 46 ust. 3 oraz 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska, art. 33 i 34 ustawy o ochronie przyrody, rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, art. 7, 77, 106 i 107 kpa. - naruszenie art. 6 ust 4, 6 ust 6, 8, 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1988 r. w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięć, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 roku oraz zmienionej dyrektywą Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. oraz art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory. Wnosi o uchylenie, względnie stwierdzenie nieważności, zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2007 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wywodzi, ze organ odwoławczy nie zweryfikował należycie postępowania prowadzonego przez organ I instancji i pozostawił w obrocie prawnym postanowienie obarczone poważnymi wadami. Nie zbadał zasadności zarzutów podniesionych w zażaleniu zaś do niektórych z nich odniósł się powierzchownie. Na poparcie zarzutów przytoczyła następującą argumentacje: - istnieje konieczność przeprowadzenia jednego łącznego postępowania środowiskowego i jednej łącznej oceny oddziaływania na środowisko (organ przeprowadził dwa odrębne postępowania środowiskowe, jedno w odniesieniu do rurociągów przesyłających ścieki, drugie w odniesieniu do oczyszczalni "C.", sporządzono dwa odrębne raporty dla każdego przedsięwzięcia, tymczasem uciążliwości i emisje w wielu wypadkach będą się kumulowały i potęgowały). - sporządzony raport jest niemiarodajny i wadliwy (bazuje na niesprawdzonych, nierzetelnych danych i jest zbiorem życzeń, a nie wyrazem ocen oddziaływania inwestycję, nie wiadomo jaki ścieki surowe doprowadzone do "OŚ C.", jakie były dotychczas emisje) - organ odwoławczy nie zakwestionował postanowienia organu I instancji mimo licznych jego wad, ustalił, że prace budowlane mają być wykonywane od godz. 6-22, a z uwagi na zdrowie mieszkańców powinny być ograniczone do godzin przyjętych dla inwestycji prowadzonych przez tereny o gęstej zabudowie, nie wiadomo dlaczego przewidziano tylko sygnalizacje przekroczeń dopuszczalnych poziomów siarkowodoru i określone strefy odoru 70 m od komory rozprężnej, dopuszczono emisje hałasu urządzeń wentylacyjnych na poziomie 85 dB, co jest sprzeczne z prawem, które określa znacznie niższe normy 55 dB pory dziennej i 45 dB pory nocnej; - projektowane przedsięwzięcie narusza przepisy dotyczące ochrony obszarów chronionych Natura 2000 (jest zlokalizowane w części na terenie – [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie znajdują się strefy szczególnej ochrony ekologicznej powstałej na podstawie dyrektywy 79/409/EWG tzw. ptasiej); - lokalizacja przedsięwzięcia na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu narusza przepisy rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r., według którego w strefie szczególnej ochrony ekologicznej, a także w strefie ochrony urbanistycznej, a nawet w strefie zwykłej, zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska; - ocena raportu w zakresie ścieków deszczowych jest wadliwa (błędnie organ ustalił stan faktyczny sprawy, przez co doszedł do nieuzasadnionych wniosków, skarżąca ma wątpliwości co do wiarygodności danych przyjętych przez organ do obliczeń, gdyż dane te pochodzą od inwestora zainteresowanego wynikiem postępowania, według wyliczeń strony skarżącej zrzuty wody deszczowej będą dwukrotnie większe niż to przyjął organ). W konkluzji strona skarżąca stwierdza, iż naruszenie przepisów w zakresie ochrony przyrody powodują, że zaskarżone postanowienie jest nieważne ex lege zgodnie z treścią art. 11 ustawy Prawo ochrony przyrody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty podnosząc, że zarzuty zawarte w skardze są powtórzeniem zarzutów zawartych w zażaleniu, a do tych ustosunkował się organ w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w zakresie uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w ramach procedury ocen oddziaływania na środowisko, które kończy się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W toku procedury ocen wymagane jest uzgodnienie między innymi przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 57 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Przepisy nie określają co ma być przedmiotem uzgodnienia. Organ uzgadniający wydaje więc rozstrzygnięcie kierując się zakresem swoich kompetencji, na podstawie informacji zawartych we wniosku inwestora, a w szczególności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 48 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska). Zgodnie z ustawą z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122 poz. 851) Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny środowiska w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobieganiu powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Wykonywanie zadań polega m.in. na sprawowaniu zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy m.in. uzgadnianie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Dla potrzeb tego postępowania został sporządzony raport w pełnym zakresie o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem wód gruntowych, ochrony gruntu, ochrony przed hałasem, ochrony powietrza atmosferycznego, ochrony przyrody i gospodarki drzewostanem. Raport został opracowany na podstawie wszelkich dostępnych opracowań źródłowych, obowiązujących przepisów i dokumentów formalnych, przez zespół specjalistów. Z jego treści wynika, że przy spełnieniu proponowanych przez inwestora warunków technicznych realizacja przedsięwzięcia nie będzie prowadzić do naruszenia wymagań w zakresie ochrony środowiska. Raport uwzględnia zagrożenia zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia jak i eksploatacji. Raport jak każdy inny dowód podlega ocenie. Gdy organ uzna, iż zachodzi potrzeba weryfikacji zawartych w raporcie danych, podejmuje stosowne działania. Z faktu, iż raport został opracowany na zlecenie inwestora nie można wyciągać wniosku o jego nierzetelności i stronniczości. Nie ma też podstaw by kwestionować dane dostarczone przez inwestora podlegające analizie w raporcie, bez przedstawienia dowodów o ich niezgodności ze stanem faktycznym. Organy obu instancji dokonały uzgodnienia i zawarły katalog warunków, które musi uwzględnić organ orzekający o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ustosunkował się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Przytoczoną przez organ argumentację dla wykazania niezasadności stawianych zarzutów Sąd w pełni podziela, choć przyznać należy, że odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów w zakresie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku jest dalece niewystarczające. Organ zasadnie uznał zarzut wadliwości oceny oddziaływania na środowisko polegający na prowadzeniu postępowania odrębnie w odniesieniu do rurociągów przesyłających ścieki i w odniesieniu do modernizacji oczyszczalni ścieków "C." za nietrafny. Realizacja inwestycji o charakterze infrastrukturalnym, jeśli jest realizowana jako odrębne zadanie, nie wymaga objęcia jednym rozstrzygnięciem w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Środowiskowe uwarunkowania mogą być ustalone dla poszczególnych przedsięwzięć stanowiących etapy tego zamierzenia. W przedmiotowej sprawie całość zamierzenia inwestycyjnego poza budową i przebudową ponad 10 km sieci kanalizacyjnej obejmuje modernizację i przebudowę oczyszczalni "C.". Każde z tych przedsięwzięć jest odrębnie zakwalifikowane i przynależy do odrębnych grup według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Instalacje oczyszczania ścieków do obsługi nie mniej niż 100 tys. mieszkańców (§ 2 ust. 1 pkt 38) wymagają sporządzenia raportu, zaś sieci kanalizacyjne (§ 3 ust. 1 pkt 72a) mogą wymagać sporządzenia raportu. Przez sieć kanalizacyjną rozumie się przewody kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego (art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - Dz.U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858). Twierdzenie strony skarżącej, że projektowany rurociąg przesyłający ścieki nie stanowi sieci kanalizacyjnej jest bezzasadne. Zarzut, że traktując przedsięwzięcie oddzielnie pominięto zjawisko kumulacji przewidywanych negatywnych oddziaływań (uciążliwości), zwłaszcza emisji do powietrza, w tym substancji złowonnych, jest niezasadny. Jak wynika z raportu na etapie eksploatacji źródłem emisji substancji zapachowych będzie głównie budynek krat, zlokalizowany na lewym brzegu W., a więc w znacznej odległości od oczyszczalni "C." – także źródła tych substancji zlokalizowanej na prawym brzegu W. Nadto twierdzenie o kumulacji uciążliwości jest gołosłowne. Strona skarżąca nie przytoczyła konkretnych argumentów mogących tezę tę potwierdzić, dotyczy to także uciążliwości na etapie budowy. Co do zasady należy zgodzić się ze stanowiskiem, że dokonując oceny należy uwzględnić zjawisko kumulacji przewidywanych oddziaływań. W przeciwnym wypadku nie byłaby możliwa prawidłowa ocena skutków oddziaływania przedsięwzięcia dla środowiska. Nie można też podzielić zarzutu, że nie ustalono parametrów ścieków. Jak wyjaśnił organ, w raporcie oparto się na wynikach badań ścieków odprowadzanych aktualnie do wód, a które mają być skierowane do oczyszczalni. Badaniami objęto ścieki odprowadzane do W. – kolektorem B., B., Przepompownią M., przy czym badania stężenia zanieczyszczeń dokonano w czasie pogody bezopadowej. Twierdzenie zawarte w skardze, że raport w tym zakresie opiera się na niemiarodajnych danych, nie zostało niczym wykazane. Żądanie strony skarżącej, by raport został opracowany na podstawie konkretnych rozważań projektowych o parametry i technologie, które rzeczywiście będą stosowane, nie ma uzasadnienia w przepisach prawa. Ustawodawca umiejscowił procedurę ocen oddziaływania na środowisko na etapie poprzedzającym uzyskanie pozwolenia na budowę. Takie rozwiązanie prawne przesądza, że sporządzenie projektu budowlanego na tym etapie postępowania nie jest niezbędne. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa warunki jakie inwestor musi zachować, aby inwestycja nie naruszała wymagań w zakresie ochrony środowiska i mogła być zrealizowana. Podnosząc zarzut wadliwości postanowienia organu I instancji niezakwestionowanego przez organ odwoławczy, strona skarżąca twierdzi, iż nie jest zrozumiałe ustalenie dotyczące sygnalizacji przekroczeń dopuszczalnych poziomów tylko siarkowodoru, podczas gdy powinien znaleźć się wymóg, by takiej emisji nie było. Jak wyjaśnił organ nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie emisji siarkowodoru i innych gazów związanych z naturalnym procesem "zagniwania" ścieków. Siarkowodór został uznany za najbardziej odpowiedni wskaźnik emisji gazu do powietrza związany ze ściekami komunalnymi i związanej z nim uciążliwości odorowej w środowisku. Źródło emisji gazu – komora rozprężania, została zlokalizowana w znacznej odległości od zabudowy mieszkaniowej i będzie wyposażona w biofiltry. Siarkowodór jest zaliczany do gazów szkodliwych i jego poziom stężenia powietrzu atmosferycznym jest prawnie normowany (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. Nr 1 poz. 12). Generalnie brak jest uregulowań prawnych dotyczących standardów zapachowej jakości powietrza. Przepisy nie ustalają dopuszczalnych wartości dla substancji zapachowo – czynnych w powietrzu. W raporcie wskazano, że przyjęty w UE model, to zasada stosowania najlepszych dostępnych technologii dla zapobiegania i ograniczania uciążliwości zapachowych, przy uwzględnieniu zasad dobrej praktyki oraz zasady ponoszenia rozsądnych kosztów. Wskazania zawarte w kwestionowanym postanowieniu dotyczą w większości etapu budowy. Niezasadny jest zatem zarzut, iż organ pominął zastrzeżenia strony, że raport nie odnosi się do uciążliwości środowiskowych na etapie budowy. Tymczasem raport uwzględnia zarówno emisję do powietrza jak i emisję hałasu na etapie budowy przedsięwzięcia. Organ także zidentyfikował zagrożenia mogące mieć miejsce w trakcie realizacji inwestycji z punktu widzenia oddziaływania na ludzi i do najistotniejszych zaliczył zanieczyszczenie powietrza, emisję hałasu, zniszczenie roślinności i zanieczyszczenie powierzchni terenu, przy czym organ uznał, że realizacja zastrzeżeń (warunków) zawartych w postanowieniu, wraz z przyjętą technologią budowy, ograniczy do minimum, a nawet wyeliminuje zagrożenia. Przyjęte ograniczenia prac budowlanych oraz wywozu urobku na terenach ochronnych (do pory dziennej w godz. 6 – 22) jest w pełni uzasadnione. Strona skarżąca sugeruje, że należało ograniczyć czas pracy sprzętu ciężkiego do godzin ogólnie przyjętych dla inwestycji przechodzących przez tereny gęstej zabudowy. Skrócenie czasu pracy wydłużyłoby niekorzystny czas budowy, co nie jest pożądane z punktu widzenia ochrony środowiska. Strona skarżąca kwestionuje także ustalenie określające dopuszczalne emisje w zakresie hałasu urządzeń wentylacyjnych na poziomie do 85 dB i odwołuje się w tym względzie do rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2004 r. Nr 178 poz. 184), które przewiduje znacząco niższe normy hałasu. Podnosi, że przyjęta norma 85 dB może mieć zastosowanie pod ściśle określonymi warunkami i dotyczyć tzw. środowisk pracy. Przytoczone rozporządzenie regulujące dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, przewiduje 55 dB w porze dnia (6 – 22) i 45 dB w porze nocnej (22 – 6) i te normy przywołuje skarżący. W aneksie Nr 2 do raportu z lipca 2007 r. dokonano ponownie oceny hałasu z najbardziej istotnego źródła w fazie eksploatacji tj. budynku krat. Ponowna analiza wykazała, że przewidywana emisja hałasu z systemu wentylacji budynku krat nie będzie powodowała uciążliwości akustycznej. Maksymalny zasięg izofany 40 dB wynosi 80 – 90 m. Budynek krat jest położony w odległości około 200 m od trasy [...] i obecnie hałas drogowy w odległości 300 m przekracza 50 dB w nocy, a w ciągu dnia jest jeszcze potęgowany. Oznacza to, że już obecnie tło akustyczne jest większe od spodziewanej emisji hałasu. Również ponowna analiza hałasu pochodzącego z innych źródeł (systemu wentylacji komory rozprężnej oraz komór wejściowej i wyjściowej) wykazała, że emisja hałasu na poziomie zrównoważonym 45 dB będzie miała zasięg nie większy niż 40 m, a emisja hałasu na poziomie równoważnym 40 dB nie większy niż 65 m od źródeł. Emisja hałasu o poziomie równoważnym 76 dB a nawet 83 dB będzie miała charakter chwilowy, a jej zasięg to 1 m od źródła. Zatem na terenie zabudowy mieszkaniowej emisja hałasu nie przekroczy dopuszczalnych norm. W tych okolicznościach choć uzasadnienie ustalenia określającego dopuszczalną emisję hałasu w postanowieniu organu odwoławczego jest niewystarczające, w tym ustosunkowanie się do zarzutu strony skarżącej, co stanowi pewną wadliwość rozstrzygnięcia, ale nie jest to wadliwość uzasadniająca uchylenie postanowienia. Organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji ustali dopuszczalną emisję hałasu. Kwestionowane ustalenie nie stanowi przeszkody dla przyjęcia dopuszczalnej emisji hałasu na poziomie niższym, zważywszy na analizę emisji zawartą w raporcie (aneks nr 2), a także ustalenie mające charakter wartości granicznej. W raporcie, według strony skarżącej, wadliwie ujęto wielkość ścieków deszczowych przyjmowanych przez system kolektorów i oczyszczalnię, a organ II instancji gołosłownie przyjął, że wyliczenia skarżącej są uproszczone i niemożliwe do akceptacji. Zdaniem skarżącej dane inwestora, na jakich oparty jest raport, pozbawione są wiarygodności. Zarzut ten był podnoszony przez skarżącego także na etapie postępowania zażaleniowego. Organ odwoławczy odnosząc się do tego zarzutu przyznał, że problem ustalenia prawidłowego bilansu ścieków, zwłaszcza deszczowych, jest trudny i wymaga wielu uprzednio przeprowadzonych analiz i pomiarów. Organ wskazał, że autorzy raportu, przyjmując dane wynikowe, oparli się na wcześniej wykonywanych ekspertyzach, projektach koncesyjnych i częściowo już opracowanym projekcie budowlanym przedmiotowego przedsięwzięcia. Dane zawarte w raporcie dotyczące zrzutu ścieków ogólnospławnych do W. z przelewu burzowego spełniają warunki wprowadzania ścieków z przelewów burzowych, komunalnych, kanalizacji ogólnospławnej do śródlądowych wód płynących, które określa § 20 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r. Nr 137 poz. 984). Ponadto Wojewoda [...], jak stwierdza organ, wydał decyzję z dnia [...] marca 2007 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na zrzut ścieków ogólnospławnych do W. z przelewu burzowego i zobowiązał wnioskodawcę do wykonania i zweryfikowania modelu symulacyjnego systemu dotyczącego omawianego problemu oraz ponownego przedłożenia wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego uwzględniającego tenże model. Argumenty przytoczone przez organ odwoławczy w powiązaniu z analizą zawartą w raporcie uzasadniają ocenę organu, że wyliczenie strony skarżącej wskazujące, że zrzut ścieków deszczowych będzie dwukrotnie większy niż przyjęto w raporcie jest uproszczone i nie może być uznane za miarodajne. Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa w zakresie ochrony obszarów chronionych tj. [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru Natura 2000 nie wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd gdyż kwestionowane postanowienie nie rozstrzyga żadnych kwestii dotyczących ochrony obszarów chronionych. Nie leży to bowiem w kompetencji organów inspekcji sanitarnej. Organ odwoławczy odnosząc się do tych zarzutów wskazał na brak kompetencji w tym zakresie Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zawarte w skardze stwierdzenie skarżącej, że organy I i II instancji bezzasadnie przyjęły, że w fazie eksploatacji przedsięwzięcia "znaczące oddziaływanie na środowisko w odniesieniu do obszaru Natura 2000 na pewno nie będzie miało miejsca", jest całkowicie niezrozumiałe. Zarzut ten, jak się wydaje, odnosi się do uzgodnienia z organem ochrony środowiska, który ustala wymagania m.in. w zakresie ochrony obszarów chronionych i w wyniku niedopatrzenia strony skarżącej, która zaskarża wszystkie rozstrzygnięcia wydane dotychczas przez organy w procedurze ocen oddziaływania na środowisko zarówno w odniesieniu do sieci przesyłowej ścieków jak i rozbudowy oczyszczalni "C.", został zamieszczony w zażaleniu a następnie w skardze. Skarżąca podniosła też zarzut nieważności postępowania. Twierdzi, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem wielu istotnych norm ustawy Prawo ochrony środowiska, co powoduje nieważność postępowania ex lege. Powołuje się przy tym na art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Skarżąca sprecyzowała w skardze, jakie przepisy dotyczące ochrony środowiska zostały w jej ocenie naruszone kwestionowanym postanowieniem. Wskazała na przepisy art. 31, 46 ust. 2a i 3 oraz art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jak zostało wykazane we wcześniejszych rozważaniach zaskarżone postanowienie nie narusza ani art. 46 ust. 2 i 3 ani też art. 52. Jeśli natomiast chodzi o art. 31 to ze skargi nie wynika, na czym to naruszenie miałoby polegać. Przepis ten stanowi, że każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych przepisów w zakresie ochrony środowiska. Zdaniem Sądu można natomiast uznać, że nie w pełni prawidłowe uzasadnienie postanowienia narusza art. 107 § 3 kpa, ale to naruszenie pozostaje bez wpływu na nieważność w rozumieniu art. 11. Z treści wniesionej skargi można wywieść, że skarżąca przede wszystkim nie akceptuje rozwiązań lokalizacyjnych inwestycji. Uważa bowiem za błędną koncepcję przesyłania ścieków z [...] W. do oczyszczalni "C.". W jej ocenie należało zlokalizować oczyszczalnię na lewej stronie W. i zaniechać rozbudowy oczyszczalni "C.". Rozważania w tym zakresie należy ocenić jako bezprzedmiotowe. Decyzja lokalizacyjna na budowę kolektorów sanitarnych dla przesyłu ścieków z [...] W. do oczyszczalni ścieków "C." stała się ostateczna i prawomocna. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. II OPK 1653/06 oddalił skargę Stowarzyszenia "N." od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego z dnia 13 marca 2006 r., IV SA/Wa 442/06, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę Stowarzyszenia "N." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie lokalizacji tejże inwestycji. Mając na względzie wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.