IV SA/Wa 3400/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat L. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać adwokat L. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,2 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3400/15 referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wyznaczona w niniejszej sprawie adwokat z urzędu w piśmie procesowym z dnia 7 marca 2016 r. m. in., wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając jednocześnie, że nie zostały one opłacone ani w całości ani w części. Na rozprawie stawił się aplikant adwokacki posiadający stosowne upoważnienie wyznaczonej w sprawie adwokat z urzędu i ponowił wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej oraz oświadczył, że nie zostały one pokryte w żadnej części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801) stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 2 października 2015 r., a zatem przed wejściem w życie powołanego rozporządzenia (1 stycznia 2016 r.), zaś zakończone w pierwszej instancji w dniu 4 maja 2016 r. Z tego też względu zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, w rozpatrywanej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c", stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącego reprezentował go w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji oraz złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tej sytuacji uznano, że należy przyznać wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c", podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.