IV SA/Wa 3409/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi A.S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przekazania odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A.S. ("skarżący") wniósł skargę na postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku przekazania odpadów. W skardze tej został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14, LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "(...) żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), jest nieuzasadniony – nie zostały w nim podane okoliczności, których obowiązek wymienienia wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., a powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonego postanowienia nie mogą stanowić uzasadnienia dla w/w wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności postanowienia, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.