IV SA/Wa 341/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - Pismem z dnia 1 grudnia 2008 r. skarżąca wniosła o zwolnienie jej z kosztów postępowania. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, iż nie pracuje a utrzymuje się tylko dzięki pomocy syna. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 13 lutego 2009 r. Następnie pismem z dnia 18 lutego 2009 r. skarżąca wniosła sprzeciw od w/w postanowienia z dnia 10 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy. Przepisy tej ustawy uzależniają możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy wyłącznie od stanu środków finansowych posiadanych przez podmiot wnioskujący. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia jej od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek w tym zakresie mniejsze znaczenie ma aspekt wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść, albowiem przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych jest możliwe tylko wówczas, gdy strona nie jest w stanie ponieść nawet minimalnych kosztów. Wniosek J. M. zasługuje na uwzględnienie. Wykazała ona bowiem, że nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na pokrycie kosztów sądowych. Należy zauważyć, iż od dnia 22 września 2008 r. J. M. była osobą bezrobotną i nie posiadała prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Obecnie została zatrudniona w M. SA na umowę na czas określony. Jak oświadczyła skarżąca, utrzymuje się dzięki pomocy syna. Ze złożonych do akt sprawy wyciągów z rachunku bankowego, obejmujących październik, listopad i grudzień 2008 r. wynika, że ostatnie, wypłacone na podstawie umowy zlecenia, wynagrodzenie za wrzesień 2008 r. w kwocie 197,80 zł Jednocześnie z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni nie reguluje terminowo należności związanych z eksploatacją mieszkania. Na dzień 31 grudnia 2008 r. zadłużenie z tytułu opłat bieżących wyniosło 1.317,30 zł, a odsetki od nieterminowych wpłat 165,31 zł. Z kopii zawiadomienia z dnia 28 listopada 2008 r. oraz kopii wezwania do zapłaty z dnia 20 stycznia 2009 r. wynika zaś, że wnioskodawczyni zalega z opłatami ze energię elektryczną i abonament radiowo-telewizyjny. Jedyną posiadaną przez skarżącą nieruchomością jest kredytowane mieszkanie. J. M. nie posiada wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. Skarżąca, która nie osiąga dochodu, utrzymuje się dzięki pomocy syna, a jednocześnie nie posiada wartościowych przedmiotów, ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, jest w stanie pokryć, co najwyżej koszty zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Z nadesłanych dokumentów jednoznacznie wynika, że środki finansowe, jakimi dysponuje wnioskodawczyni nie pozwalają chociażby na bieżące regulowanie należności związanych z eksploatację mieszkania. J. M. nie może zatem poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Z tego względu, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, należało zwolnić wnioskodawcę od ponoszenia związanych ze sprawą wszelkich kosztów sądowych.