IV SA/Wa 3413/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. O. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy We wniosku z dnia 24 listopada 2017 r. A. O. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie z jej skargi na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oświadczyła, że rodzina składająca się z czterech osób (w tym dwoje małoletnich dzieci) utrzymuje się wyłącznie z jej dochodów wynoszących ok 5000 zł miesięcznie. Jest właścicielką domu o pow. 86 m2 oraz działki o pow. 1000 m2 położonej w G.. Podała, że jest właścicielem samochodu, ponadto oświadczyła, że osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym posiadają dom oraz samochód. Jako zobowiązania i stałe wydatki wskazała alimenty – 400 zł oraz media 400 zł. Wnioskodawczyni podała również, że poniosła wydatki związane z działką nr [...] w G.. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania mu prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób najbiedniejszych. Z przedłożonego formularza PPF oraz oświadczeń Skarżącej wynika, że jej czteroosobowa rodzina utrzymuje się z uzyskiwanego przez nią wynagrodzenia w kwocie ok. 5000 zł miesięcznie. Jako stałe comiesięczne wydatki wskazała alimenty oraz media w łącznej kwocie 800 zł. Wnioskodawczyni nie wskazała innych comiesięcznych stałych wydatków. W ocenie Referendarza przedstawiony we wniosku stan majątkowy Skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi w stosunku do niej potrzeba przerzucenia ciężaru postępowania sądowego na Skarb Państwa – poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Zauważyć należy, że nawet po odjęciu ponoszonych wydatków od osiąganego dochodu, do dyspozycji rodziny Skarżącej pozostaje kwota ok. 4200 zł miesięcznie. Nawet uwzględniając dodatkowe koszty (np. ubrania czy wyżywienia) brak jest podstaw do przyjęcia, że uzyskiwane dochody w związku z ponoszonymi wydatkami nie pozwalają na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, na które w pierwszej kolejności będzie się składał wpis od skargi i ewentualnie opłata od wniosku o sporządzenie i uzasadnienie wyroku. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w tego typu sprawach wpis sądowy wynosi 300 zł. Skarżąca nie wykazała natomiast, że konieczność uiszczenia takiej opłaty na obecnym etapie postępowania spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jednocześnie z uwagi na możliwą do ustalenia - na podstawie podanych informacji we wniosku o przyznanie prawa pomocy – sytuację majątkową Skarżącej Referendarz sądowy uznał, że brak jest podstaw do wzywania Wnioskodawczyni do przedstawienia, w trybie art. 255 Ppsa, szczegółowych informacji dotyczących rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa orzeczono jak w sentencji.