IV SA/Wa 3429/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oraz umorzenia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi Skarżący M. W. pismem z 2 października 2015 r., złożył skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oraz umorzenia postępowania. Zarządzeniem z 2 marca 2016 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zawierające powyższe zarządzenie, zostało nadane do pełnomocnika skarżącego 11 marca 2016 r., natomiast doręczone w sposób zastępczy 30 marca 2016 r. W dniu 4 kwietnia 2016 r. wpłynęło do Sadu pismo pełnomocnika skarżącego, w którym reprezentująca męża K. W. poinformowała, że w chwili obecnej przebywa w [...], zaś do miejsca zamieszkania wraca 5 maja 2016 r. i wtedy wykona zarządzenie Sądu. Sąd stwierdził, że powyższego pisma informacyjnego nie można uznać za wniosek o przywrócenie terminu. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika uzupełnił braki formalne dopiero pismem z 10 maja 2016 r. (16 maja 2016 r. data nadania w UP). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r. odrzucił skargę M. W. Pismem z 22 sierpnia 2016 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie odpisów skargi. W tym samym dniu zostało również wniesione zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, że wezwaniem z 11 marca 2016 r., Sąd wysłał wezwanie na adres wskazany w skardze: ul. [...], [...] [...]. W tym czasie skarżący przebywali w [...]. Dopiero z rozmowy telefonicznej z 30 marca 2016 r. dowiedzieli się o wezwaniu wysłanym na adres [...]. Pełnomocnik skarżącego miała nadzieję, że z uwagi na przesłaną do Sądu informację z 4 kwietnia 2016 r. wezwanie zostanie jej ponownie doręczone. Pomimo braku wezwania 16 maja 2016 r. (a więc z uchybieniem terminu) skarżący wykonał zobowiązanie do nadesłania odpisów skargi. Postanowieniem z 13 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na ww. postanowienie z 8 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie NSA z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1721/12, CBOIS). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżący powziął bowiem wiadomość o uchybieniu terminu w dniu otrzymania odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi – 22 sierpnia 2016 ., zaś wniosek nadał w tym samym dniu. W dalszej kolejności oceny Sądu wymaga przesłanka braku winy w uchybieniu terminu po stronie skarżącego w uiszczeniu wpisu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329). Rozpoznając wniosek skarżącej Spółki o przywrócenie uchybionego terminu należy zaznaczyć, iż w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Faktu przebywania skarżącego w [...] na urlopie, jak również czasowa zmiana miejsca zamieszkania (z akt sprawy, w tym wniosku o przywrócenie terminu, nie można jednoznacznie wywnioskować powodu wyjazdu skarżącego do [...]) nie można zaliczyć do okoliczności świadczących o niezawinionym uchybieniu terminu do dokonania czynności. Jak wynika bowiem z art. 70 § 1 p.p.s.a., strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. O powyższym skarżący oraz pełnomocnik zostali pouczeni w piśmie z 13 listopada 2015 r. (k.11 akt sądowych). Pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 16 listopada 2015 r. (k. 13 akt sądowych). Przebywanie natomiast na urlopie wypoczynkowym, nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania, gdyż jest to okoliczność subiektywna, na którą strona ma wpływ (por. postanowienia NSA z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 126/12, opubl. w Lex nr 1240631; z 12 września 2012 r., sygn. akt I FZ 272/12, opubl. w Lex nr 1328987). Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ww. poglądy. Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać zapobiegliwości i przezorności. Nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, należało spodziewać się przewidywanego toku czynności procesowych wywołanych skargą. Planując urlop strona winna, zgodnie z zasadami należytej staranności, zadbać o możliwość skutecznego dokonania czynności uzupełnienia braków formalnych, np. za pośrednictwem członka rodziny, osoby trzeciej lub ustanowionego pełnomocnika. Co najmniej zaś powinna poinformować Sąd o planowanym wyjeździe. Tego rodzaju staranności skarżący w tejże sprawie nie zachował. Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarżący nie wykazał skutecznie, że do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu sądowego, doszło w sposób przez niego niezawiniony. Przedmiotowy wniosek nie zasługiwał tym samym na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zdarzenie to nie może zatem stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.