IV SA/Wa 3432/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S. V. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] września 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania S. V. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu podano, że S. V. obywatelka [...], narodowości [...] wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. zwróciła się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie jej statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W złożonym wniosku cudzoziemka oświadczyła, że chce uzyskać w Polsce status uchodźcy ponieważ na [...] prowadzona jest wojna i boi się tam żyć. W [...], gdzie mieszkała wciąż słychać wybuchy, miasto jest otoczone wojskami, istnieje duże prawdopodobieństwo wybuchu. Cudzoziemka oświadczyła, że posiada wykształcenie średnie, jest zdrowa i pełnosprawna. Z jej wniosku wynika, że przed wyjazdem od roku 2011 do 2014 mieszkała w [...], w obwodzie [.... Nie była prześladowana, poddawana przemocy fizycznej, zatrzymana, aresztowana lub skazana wyrokiem sądu oraz nie brała udziału w działaniach wojennych. Nie należała do żadnej partii politycznej ani innej organizacji. Nie było wobec niej prowadzone postępowanie sądowe lub administracyjne. W dniu [...] sierpnia 2014 r. opuściła kraj pochodzenia na podstawie dowodu osobistego. W trakcie wywiadu statusowego w dniu [...] grudnia 2014 r. oświadczyła, że kraj pochodzenia opuściła w powodu zagrożenia bezpieczeństwa osobistego w miejscu zamieszkania. W mieście słychać było wybuchy i strzelaninę, brakowało wody, a ludzie żyją w stałym napięciu i strachu. W mieście jest dużo uzbrojonych ludzi, zabierane są samochody, ludzie przepadają i nie wiadomo kto ro robi, mówiono o wysadzeniu portu. Z tych powodów wnioskodawczyni wraz z rodziną syna wyjechała do [...], następnie do [...] w [...], jednak nie czując się tam bezpieczna, wyjechała z synem i jego rodziną do Polski. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie występowała do władz [...] o udzielenie pomocy w osiedleniu się w innym rejonie [...]. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania S. V. statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz udzielenia ochrony uzupełniającej powołując się na przepis art. 19 ust. 1 pkt 1 oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (dalej – ustawa ). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że cudzoziemka nie spełnia przesłanek, o których stanowi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców, jak również brak jest przesłanek do udzielenia jej ochrony uzupełniającej. W odwołaniu S. V. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 13 ust.1 i art. 15 ustawy poprzez odmowę udzielenia jej ochrony międzynarodowej oraz art. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W kolejnych pismach z [...] lipca, [...] lipca, [...] sierpnia i [...] września 2015 r. wskazała, że przeszła operację usunięcia woreczka żółciowego, następnie wykonano u niej zabiegi pooperacyjne, w związku z tym wymaga ona stałej opieki lekarskiej. Organ odwoławczy wskazał, iż istota niniejszej sprawy sprowadza się do kwestii czy S. V. jest uchodźcą w rozumieniu przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czy odmowa nadania jej statusu uchodźcy jest zasadna. Organ wyjaśnił, iż cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., Nr 680 ze zm. ; dalej: u.u.c.o.). W przypadku wnioskodawczyni z zebranego materiału dowodowego wynika, że nie wykazała ona aby w jej indywidulanym przypadku istniało realne zagrożenie prześladowaniem z powodów wskazanych w ustawie. W świetle brzmienia art. 13 ust. 1 ustawy kwestią kluczową jest obawa przed prześladowaniem, która nie jest tylko stanem uczuć osoby zainteresowanej i decyduje o statusie uchodźcy, lecz musi zostać potwierdzona przez ocenę sytuacji obiektywnej. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny - obydwa muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania, czy istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem. W trakcie wywiadu statutowego cudzoziemka oświadczyła, że nie była prześladowana, poddawana przemocy fizycznej, zatrzymywana lub aresztowana. Wobec niej nie było prowadzone żadne postępowania sądowe lub administracyjne, nie brała udziału w działaniach wojennych, nie stawiano jej nigdy żadnych zarzutów świadczących o posądzaniu jej o jakąś wrogą działalność wobec władz. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że podstawowym powodem ubiegania się przez cudzoziemkę o status uchodźcy były trudne warunki życia w miejscu zamieszkania oraz zagrożenie bezpieczeństwa osobistego ze względu na działania zbrojne [...], a także brak skutecznego działania władz [...] w celu zapewnienia przesiedleńcom właściwych warunków pobytu w innym rejonie [...]. Odnośnie obaw skarżącej związanej z sytuacją na [...], Rada stwierdziła, że nie podważa, że sytuacja na [...] jest napięta i dynamiczna. Na wschodzie [...] w obwodzie [...] toczy się konflikt zbrojny pomiędzy wspieranymi przez [...] a [...] siłami rządowymi, którego następstwa noszą znamiona katastrofy humanitarnej ( informacje zgromadzone przez organ I instancji). Istnieje jednak możliwość wewnętrznej ucieczki, na te tereny kontrolowane przez rząd w [...], gdzie sytuacja pozostaje stosunkowo spokojna. Na terenach tych nie dochodzi do starć zbrojnych ani innych zdarzeń, które rodziłyby bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia i innych podstawowych praw dla większej liczby obywateli. Jak dotąd władze [...] podejmują skuteczne działania, aby konflikt nie rozszerzył się na kontrolowane przez nie obszary. Ogólny poziom przestrzegania na [...], poza ww. obwodami, praw człowieka jest zadawalający, o czym świadczy podpisanie, a następnie ratyfikowanie umowy stowarzyszeniowej między [...] a Unią Europejską. Organ wskazał, że władze [...], tak na poziomie centralnym jak i wojewódzkim, wystąpiły z ofertą pomocy przesiedleńcom z [...] i wschodniej [...] i podejmują działania w celu zapewnienia im schronienia. Powstały punkty informacyjne na wszystkich dworcach kolejowych. Uruchomiono specjalne linie telefoniczne zarówno w Ministerstwie Polityki Społecznej, jak i w obwodowych Administracjach Państwowych, gdzie można uzyskać niezbędne informacje dotyczące osiedlenia, korzystania z opieki zdrowotnej, zatrudnienia oraz pobierania takich świadczeń jak rekompensaty, renty czy emerytury. Ponadto organy [...] władzy, pomagają przybywającym uchodźcom w zameldowaniu czy rejestracji samochodu oraz rejestracji firmy. Swoje działania władze [...] koordynują z regionalnym przedstawicielem UNHCR. Ponadto w dniu 15 kwietnia 2014 r. została przyjęta ustawa o terytoriach okupowanych, która stanowi, że [...] mają prawo do swobodnego przemieszczania się po całym terytorium [...]. Komitet ds. Praw Człowieka w Radzie Najwyższej [...] podczas przygotowania ustawy uwzględnił wszystkie poprawki i uwagi organizacji międzynarodowych, m. in. IOM i UNHCR. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC wynika ponadto, że w reakcji na problemy mieszkaniowe przesiedleńców z [...] oraz z południowo-wschodnich województw [...], władze oraz urzędnicy Państwowych Administracji Obwodowych centralnych i zachodnich obwodów dokonują wszelkich starań by zapewnić miejsce pobytu lub zamieszkania dla przesiedleńców, w którym zostanie im zapewniona pomoc socjalna, medyczna, oświatowa itp. Duży wysiłek w pomoc przesiedleńcom podejmuje również społeczeństwo [...]. Pomoc udzielana przesiedleńcom jest skromna, a ich warunki bytowania z pewnością trudne, ale umożliwiają one egzystencję osobom, które z nich korzystają. Organ podkreślił, że w dniu 20 października 2014 r. Rada Najwyższa [...] przyjęła ustawę " O zapewnieniu praw i swobód osób wewnętrznie przemieszczanych w redakcji z 14 października 2014 r. Ustawa ta wyznacza podstawy prawne statusu osób tymczasowo przemieszczonych oraz gwarancje prawne ich pobytu w nowym miejscu zamieszkania, określa porządek zatrudnienia, wypłat socjalnych i udzielenia odpowiedniej pomocy osobom tymczasowo przesiedlonym. Organ podkreślił, że przesiedleńcy mogą liczyć na pomoc medyczną na [...]. Wskazał, że za pośrednictwem [...] Ministerstwa Zdrowia/Departamentów Ochrony Zdrowia w Państwowych Administracjach Obwodowych do przesiedleńców i osób rannych podczas działań bojowych w strefach ATO trafiają lekarstwa i inne środki medyczne przekazywane przez międzynarodową organizację "Lekarze bez Granic", jak również realizowane są inne programy pomocowe. Z tych wszystkich względów Rada za nieuzasadnione uznała obawy skarżącej przed powrotem na [...] z uwagi na niebezpieczną sytuację wewnętrzną i brak skutecznej pomocy władz [...]. Rada wskazała, że cudzoziemka nie podjęła żadnych wysiłków w celu przeniesienia się i zamieszkania w innym rejonie [...], czy też formalnego wystąpienia do miejscowych władz z wnioskiem o udzielenie stosownej pomocy w ramach programów dla osób przesiedlających się, lecz w pierwszej kolejności zdecydowała się na wyjazd za granicę. Miejsce zamieszkania skarżącej miasto [...] jest pod kontrolą władz [...], a po podpisaniu w lutym 2015 roku porozumienia o zawieszeniu działań zbrojnych, sytuacja w tym rejonie uległa znacznej poprawie i nie występują obecnie żadne zagrożenia dla ludności cywilnej. Zdaniem Rady wnioskodawczyni nie byłą osobą bezpośrednio zagrożoną prześladowaniem z przyczyn jakie określa Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców. Z zeznań strony wynika, że powodem opuszczenia przez nią kraju pochodzenia nie było poczucie osobistego prześladowania, ale próba znalezienia bezpiecznych i lepszych warunków do życia. O nadaniu statusu uchodźcy nie może przesądzać sam fakt opuszczenia kraju. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia lub sytuację ekonomiczną cudzoziemca, lecz jedynie z uwagi na istniejące, realne i uzasadnione obawy prześladowania w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o taki status. Zdaniem Rady zgromadzony materiał dowody wskazuje, że cudzoziemka nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy do nadania jej statusu uchodźcy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, w przypadku gdy wnioskodawcy odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się o udzieleniu ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, tj. gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić cudzoziemca na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1/orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2/ tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3/ poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organ podkreślił, iż z zeznań cudzoziemki wynika, że nie należała on do żadnych organizacji politycznych, nie byłą podawana przemocy, zatrzymywana, ani aresztowana z przyczyn wymienionych w Konwencji Genewskiej. W toku procedury statutowej cudzoziemka nie oświadczyła by orzeczono wobec niej karę śmieci lub groziło jej wykonanie egzekucji. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla strony, a w świetle materiału dowodowego sprawy z pewnością obecnie nie można mówić o tym, by na terenie kontrolowanym przez władze [...] terytorium miało miejsce powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. W tej sytuacji, zdaniem Rady należy mierz na uwadze art. 18 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. W świetle powyższego, zdaniem Rady, nie ma podstaw do udzielenia wnioskodawczyni ochrony uzupełniającej i nie doszło do naruszenia art. 15 i art. 18 ustawy. Organ stwierdził, że stan zdrowia skarżącej i chęć dalszego leczenia się w Polsce nie może stanowić żadnej podstawy dla udzielenia jej statusu uchodźcy. Fakt lepszej opieki medycznej w Polsce niż na [...] nie może stanowić żadnej przesłanki dla udzielenia z tego tytułu ochrony międzynarodowej. Cudzoziemka składając wniosek oświadczyła, że jest zdrowa, nie przebywała poważnych lub przewlekłych chorób i jest pełnosprawna. Natomiast, jeżeli wystąpiły w Polsce pewne dolegliwości i konieczność wykonania określonych zabiegów, to nic nie wskazuje na to aby cudzoziemka nie mogła kontynuować dalszej rehabilitacji w kraju pochodzenia. Zdaniem Rady postępowanie w sprawie prowadzone było prawidłowo. Organ I instancji przesłuchał stronę za jej zgodą w języku [...] , a po zakończonym przesłuchaniu protokół przesłuchania, jako zgodny ze złożonymi zeznaniami skarżąca podpisała. Organ I instancji zgromadził też materiał dowodowy wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Za chybione Rada uznała zarzuty o naruszeniu przez organ I instancji art. 13 ust.1, art. 15 ustawy, a także art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Organ dodał, że syn skarżącej R. V. wraz z rodziną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców otrzymał odmowę nadania statusu uchodźcy i odmowę udzielenia ochrony uzupełniającej, która została decyzją Rady utrzymana w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. V. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 18 ust.1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z 2012 r., poz., 680 ze zm. ; dalej jako ustawa) polegające na błędnym przyjęciu, że w jej sprawie istnieje możliwość wewnętrznej relokacji, pomimo iż w związku z jej specyficzną sytuacją, a w szczególności podeszły wiek oraz choroba, skuteczna możliwość wewnętrznej relokacji je niemożliwa; 2.art. 13 ust.1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niesłuszne odmówienie nadania jej statusu uchodźcy pomimo tego, że w jej przypadku zachodzi uzasadniona obawa przed prześladowaniem z powodów wskazanych w tym przepisie, 3. art. 15 pkt 2 i 3 ustawy poprzez ich błędne zastosowanie i nieudzielenie jej ochrony uzupełniającej pomimo spełnienia przesłanek jej uzyskania; , 4. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepełne zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie, art. 80 k.p.a. poprzez jego dowolną, a nie swobodną ocenę polegające przede wszystkim na pominięciu faktu bycia przez nią osobą szczególnie wrażliwą do oceny możliwości wewnętrznej relokacji, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1674 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły o braku podstaw do przyznania skarżącej ochrony międzynarodowej – zarówno statusu uchodźcy, jak też ochrony uzupełniającej. Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi “uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie “uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Dla przyjęcia, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, jej ocena musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemki zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść wypowiedzi złożonych podczas późniejszego statusowego przesłuchania. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na ocenę, że skarżąca udowodniła, albo nawet uprawdopodobniła realną obawę przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w kraju pochodzenia. Sąd podziela także stanowisko organów, iż skarżąca nie spełnia przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej. Należy wskazać, że organy obu instancji uznały, że obawy skarżącej odnoszące się do ewentualnego powrotu do miejsca stałego zamieszkaniu w [...] mogą być uzasadnione, pomimo że obecnie miasto to jest pod kontrolą władz [...] i w związku z tym nie występują obecnie tam żadne zagrożenia dla ludności cywilnej, sytuacja w rejonie uległa poprawie po podpisaniu w lutym 2015 r. porozumienia o zawieszeniu działań zbrojnych. Jednakże skarżąca powinna w pierwszej kolejności skorzystać z ochrony własnego państwa tj. wykorzystać opcję przesiedlenia wewnętrznego. Sąd podziela stanowisko organów, iż nie istnieją żadne przeszkody w osiedleniu się na terytorium kraju pochodzenia, w miejscu wolnym od konfliktu zbrojnego. Podkreślić należy, że Sąd nie bagatelizuje sytuacji osób uciekających z terenów objętych konfliktem zbrojnym i zdaje sobie sprawę, że ich sytuacja po opuszczeniu miejsca zamieszkania jest stosunkowo trudna, jednakże jest zdania, że władze [...] podejmują wszelkie działania jakie są w ich mocy, by udzielić pomocy przesiedleńcom. Wobec tego zauważyć należy, że nie istnieją żadne obiektywne okoliczności uniemożliwiające skarżącej osiedlenie się na terytorium kraju pochodzenia. A biorąc pod uwagę osobiste uwarunkowania skarżącej, w tym to, że posiada bliska rodzinę w osobie syna i jego najbliższych, bez większych trudności będzie mogła znaleźć miejsce zamieszkania na tych terenach [...], które są pod kontrola władz [...]. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi stwierdza, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów, które dotyczyły okoliczności pominiętych przez organ przy rozpatrywaniu sprawy. Zauważyć należy, iż art. 37 ustawy nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego oraz udostępnienia dowodów potwierdzających okoliczności wskazane we wniosku. W ramach procedury ubiegania się o status uchodźcy powinno nastąpić daleko idące współdziałanie wnioskodawcy w zebraniu materiału dowodowego, a sam wnioskodawca winien wesprzeć swoje oświadczenia wszelkimi dowodami lub starać się wyjaśnić zdarzenia nie mające poparcia w dowodach. Zdaniem Sądu ocena dowodów dokonana przez organ odwoławczy nie była wadliwa, a przeciwnie wnikliwa, logiczna i rzetelnie umotywowana. Niesłusznie więc skarżąca zarzuca braki w materiale dowodowym i jego wszechstronnej ocenie. Organ uwzględnił w tej ocenie poważnie zagrażającą bezpieczeństwu ludności cywilnej sytuację na wschodzie [...] i jej charakter zbrojnego konfliktu, jednak prawidłowo uznał, że sytuacja ta nie stwarza jednak powodów do udzielenia ochrony ze względu na bezpieczną i stabilną sytuację w pozostałych rejonach kraju, która zapewnia skarżącej powrót do warunków życia bez zagrożenia. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej. Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, w przypadku gdy wnioskodawcy odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się o udzieleniu ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, tj. gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić cudzoziemca na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być realnie narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Należy również wskazać, że realne zagrożenie doznania poważnej krzywdy, ograniczone jest wyłącznie do obwodów [...] i [...], a nie występują jednocześnie okoliczności uniemożliwiające bezpieczne i legalne przemieszczanie się na tereny kontrolowane przez rząd w [...], nie objęte konfliktem i zamieszkanie tam. W ocenie Sądu organ w sposób wnikliwy przeanalizował sytuację polityczną [...], zakres pomocy udzielanej przesiedleńcom ze wschodu, a także inicjatywy ustawodawcze mające na celu usprawnienie funkcjonowania państwa, w którym na części terytorium toczy się konflikt zbrojny. Organ uwzględnił przy rozstrzygnięciu sprawy szczegółowo sytuację panującą aktualnie na [...]. Sąd nie ma wątpliwości, że ten wyspecjalizowany organ na bieżąco śledzi sytuację tam panującą i brak jest podstaw do podważania opinii organu o sytuacji politycznej danego kraju. Organ w toku swojego wywodu nie twierdzi, że warunki bytowe osób przesiedlonych wewnętrznie są pod względem ekonomicznym zadowalające i satysfakcjonujące, jednak gwarantują bezpieczeństwo dla życia i zdrowia i start życiowy. Trudna sytuacja ekonomiczna, w sytuacji gdy państwo gwarantuje bezpieczeństwo swoim obywatelom, nie stanowi samoistnej przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej. W związku z powyższym, organy administracji słusznie uznały, że cudzoziemka nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie jej za uprawnioną do nadania statusu uchodźcy, ani udzielenia ochrony uzupełniającej, określonych w art. 13 ust. 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.