IV SA/Wa 344/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lutego 2013 r. Rada do Spraw Uchodźców, działając na podstawie art. 89p ust. 1 i art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U z 2012 r. poz. 680), dalej również "ustawa", oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2012 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. J. K., obywatel N., deklarujący narodowość [...], złożył w dniu 13 września 2012 r. wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2012 r. odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium Polski wobec stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Na skutek odwołania cudzoziemca Rada do Spraw Uchodźców, decyzją z [...] lutego 2013 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w wskazał, że J. K. w toku postępowania administracyjnego oświadczył, że z N. wyjechał, ponieważ w delcie [...], z której pochodzi panuje kryzys polityczny. Był członkiem organizacji politycznej [...], która walczyła przeciwko rządowi i zagranicznym koncernom eksploatującym bogate w surowce regiony Delty [...], przy jednoczesnej marginalizacji miejscowej ludności. Za udział w walkach został zatrzymany i aresztowany. W areszcie był poddany przemocy. Został jednak odbity. Z N. wyjechał nielegalnie w 2002 r. Nie zna trasy podróży. Należy do grupy etnicznej [...]. Ubiegał się o status uchodźcy w A., ale nie została w jego sprawie wydana żadna decyzja. W toku przesłuchania cudzoziemiec zeznał, że w N. mieszkał w W. Nie posiadał żadnego dokumentu tożsamości. Z N. wyjechał statkiem do H. W W. ukończył szkołę średnią. Pracował dorywczo, podobnie jak jego matka. Ojciec stracił pracę w 2000 lub 2001 r. Cudzoziemiec ma czterech braci i pięć sióstr. Od czterech lat nie ma kontaktu z członkami rodziny. Organ ustalił, że [...] kwietnia 2006 r. J. K. w W. zawarł związek małżeński z obywatelka polską. Ze związku tego, 20 października 2006 r. urodziło się dziecko – syn. Małżeństwo zostało rozwiązane orzeczeniem Sądu Okręgowego w B. o rozwodzie w dniu [...] sierpnia 2009 r. Strona ma ograniczoną władzę rodzicielską, natomiast ma prawo współdecydowania o istotnych sprawach dotyczących dziecka. Po zawarciu związku małżeńskiego Wojewoda [...] wydał Stronie zgodę na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony. Dla celów tego postępowania Wojewoda podjął działania pozwalające na potwierdzenie tożsamości cudzoziemca. Wyrokiem z dnia [...] maja 2011 r. J. K. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w T. na karę łączną 2 lat i 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 55 ust 1 i 3 w zw. z art. 56 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wraz z innymi osobami brał udział w przywozie na terytorium RP chlorowodorku kokainy. Wcześniej, w maju 2007 r. J. K. był skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata, za przekroczenie granicy wbrew przepisom. Od czterech lat J. K. nie ma żadnego kontaktu z dzieckiem i byłą żoną. Dziecka nie zna i nie łoży na jego utrzymanie. Rozpatrując odwołanie, organ wskazał, że sprawa cudzoziemca jest rozpatrywana w odniesieniu do jego sytuacji w kraju pochodzenia jakim jest N. Konwencja genewska dotycząca statusu uchodźców sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. w art. 1 A zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie winny być spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie jej statusu uchodźcy. Zgodnie z art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w Polsce może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte konwencji genewskiej. Organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania, J. K. nie podnosił żadnych okoliczności wskazujących na to, że w kraju pochodzenia był prześladowany z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. W oparciu o przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie i zebrane w sprawie dowody, organ odwoławczy stwierdził, że J. K. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Ponadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu cudzoziemca do kraju pochodzenia nie byłby on narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje. J. K. nie wskazał przesłanek znalezienia się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń wymienionych w art 97 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. w związku z postanowieniami Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r. W toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy nie uprawdopodobnił tego, że spełnia warunki, które uzasadniałyby udzielenie mu ochrony uzupełniającej. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela pogląd organu pierwszej instancji, że brak jest przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi ochrony uzupełniającej i udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rada wskazała, że w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy w razie odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP, orzeka się o zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a (art. 48 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Zgodnie z tymi przepisami cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu ww. Konwencji lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Rada wskazała, że przy ocenie zasadności ochrony życia rodzinnego kieruje się wskazaniami wypracowanymi w orzecznictwie strasburskim. Zgodnie z nim art. 8 Konwencji nie gwarantuje cudzoziemcowi i członkom jego rodziny prawa do wyboru miejsca (państwa), w którym będzie realizowane wspólnie życie rodzinne. Przeciwnie, ETPC rozpatrując skargi cudzoziemców podlegających wydaleniu powołujące zarzut naruszenia prawa do życia rodzinnego bada zawsze, czy może być ono realizowane w innym państwie, zwłaszcza w ojczyźnie skarżącego. Dopiero wykazanie, że Polska jest jedynym krajem, w którym jest to realnie możliwe, przemawia za pozytywnym rozstrzygnięciem. Odnosząc to do rozpatrywanej sprawy, Rada nie znalazła takich okoliczności, które przemawiałyby za tym, że życie rodzinne cudzoziemca musi być prowadzone koniecznie w Polsce. Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2013 r. wywiódł J. K. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art 13 ust 1 i 3. art. 15 pkt 2 oraz art 97 ust 1 pkt 1 i 1a ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 680) oraz art 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 28S ze zm.) w zw. z art 7 ust. 1 oraz art. 9 ust, 1 i 2 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r.; - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a., tzn. zasady prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, art. 8 w zw. z art 11, w zw. z art 107 § 3 k.p.a., tzn. zasady ochrony i pogłębiania zaufania strony postępowania do organu prowadzącego jej sprawę, art. 15 w zw. z art. 107§ 3 k.p.a., tzn. zasady dwuinstancyjności postępowania w jej materialnym wymiarze. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił argumenty na potwierdzenie swoich zarzutów. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze, ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust. 2 Konwencji (rzymskiej) o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Po drugie, musi być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania (art. 13 ust. 3 ustawy). Nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest zatem wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. Zgodnie bowiem z treścią art. 19 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie stan uczuć osoby zainteresowanej i jej subiektywne przekonanie, lecz konieczne jest aby obawa ta została potwierdzona przez ocenę sytuacji obiektywnej poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Innymi słowy ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Podkreślić należy, że oprócz wykazania uzasadnionej obawy prześladowania, wymaga się dodatkowo, aby takie prześladowanie miało za podstawę rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne uchodźcy. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia lub sytuację ekonomiczną wnioskodawcy, lecz jedynie z uwagi na istniejące, realne i uzasadnione obawy prześladowania w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o taki status. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany. Postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nadanie statusu uchodźcy wymagają przede wszystkim przeprowadzenia oceny oświadczeń ubiegającego się o tę ochronę cudzoziemca. W postępowaniu takim organy orzekające, co do zasady, napotykają bowiem na istotne utrudnienia w kompletowaniu materiału dowodowego. Brak jest realnych możliwości dokonywania przez organ bezpośrednich, samodzielnych ustaleń w odniesieniu do sytuacji cudzoziemca w kraju jego pochodzenia poprzez np. przesłuchanie świadków, dokonanie oględzin, itd. Wobec tego, że zasadniczym elementem materiału w sprawie są zeznania ubiegającego się o status uchodźcy cudzoziemca, organ zeznania te musi szczególnie wnikliwie zweryfikować i rozważyć w kontekście sytuacji, którą określają. W tym miejscu należy wskazać, na inne instrumenty ochrony międzynarodowej, z których ewentualnie powinny skorzystać organy w ramach procedury uchodźczej. Instrumenty te, podobnie jak nadanie statusu uchodźcy mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Zgodnie z art. 15 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w wypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Ponadto organy obowiązane są do oceny przesłanek pozwalających na zastosowanie w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP gdy jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Rady do Spraw Uchodźców, że w oparciu o zeznania skarżącego J. K. złożone w postępowaniu administracyjnym nie sposób przyjąć, że zasadnie żywi on obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej i w związku z powyższym, aby nie mógł lub nie chciał korzystać z ochrony tego kraju. Skarżący w toku postępowania administracyjnego wyraził obawę przed powrotem do kraju pochodzenia, oświadczając, że jest poszukiwany przez [...] policję za działalność antyrządową, którą miał prowadzić w latach 2001-2002 jako członek [...]. Organy wykazały, że zeznania skarżącego nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym informującym o sytuacji w N. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że [...], na członkostwo w którym powoływał się skarżący uzasadniając obawy przez powrotem do kraju pochodzenia, powstał na przełomie lat 2005/2006. Skoro skarżący wyjechał z kraju pochodzenia w 2002 roku, to zasadnie uznano, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności swojego zaangażowania w działalność [...]. Tym samym skarżący nie mógł być poszukiwany przez [...] policję za swoją działalność w tej organizacji w latach 2001-2002, gdyż [...] jeszcze wówczas nie istniał. Organizacja zaczęła działać na przełomie 2005 i 2006 roku. Słusznie w tej sytuacji uznano również za nieuprawdopodobnione oświadczenie skarżącego dotyczące jego zatrzymania przez policję [...] i ucieczki z aresztu jako przyczynę opuszczenia kraju pochodzenia w 2002 r. Sąd w całości podziela ocenę organów odnośnie zeznań skarżącego jako odznaczających się małą wiarygodnością. Zasadnie przyjęto, że podniesiony przez skarżącego podczas przesłuchania przeprowadzonego 5 października 2012 r. argument, że o fakcie bycia nadal poszukiwanym przez władze N. informował go mieszkający w H. brat, nie jest wiarygodny, skoro jednocześnie skarżący deklarował, że od 4 lat nie ma kontaktu z żadnym z członków rodziny. Na brak zainteresowania władz kraju pochodzenia zatrzymaniem skarżącego wskazuje też fakt uzyskanie przez niego paszportu w lutym 2006 r. Powyższe ustalenia świadczą, że obawa skarżącego przed powrotem do N. z powodu grożących mu prześladowań na tle politycznym nie jest uzasadniona. W sprawie brak jest również przesłanek świadczących o grożących skarżącemu prześladowaniach z uwagi na rasę, religię, narodowość lub przynależność do określonej grupy społecznej, co jest niezbędną przesłanką do uznania go za uchodźcę w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie, prawidłowo w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznały, że skarżący nie wykazał, aby władze Nigerii, lub inne podmioty określone w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, prowadziły wobec niego działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 ww. ustawy. Wbrew stanowisku skarżącego, organy zgromadziły w sprawie wystarczający materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący w toku postępowania administracyjnego przedstawiał swoje stanowisko i argumentację. Organy poddały analizie i ocenie to stanowisko. W oparciu o materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie wywiodły, że skarżący nie spełnia przesłanek niezbędnych do nadania statusu uchodźcy na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Organy prawidłowo uznały, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Organy wykazały w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie, że w regionie Delty [...], z którego wywodzi się skarżący, od 2009 r. nie było przypadków eskalacji zorganizowanej przemocy. Sąd stwierdza ponadto, że decyzja organu odwoławczego nie narusza art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w razie powrotu do kraju pochodzenia skarżący stałby w obliczu zagrożeń wymienionych w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby cudzoziemcowi groziły tego rodzaju represje w dacie opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej. Sąd orzekający w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że organy administracji przeanalizowały sytuację skarżącego pod kątem każdej z powyższych przesłanek. W toku postępowania ustalono również, że skarżący nie prowadzi w Polsce życia rodzinnego. Od ponad 3 lat jest rozwiedziony, ponadto ma ograniczone prawa rodzicielskie i faktycznie nie bierze udziału w wychowaniu małoletniego syna, którego nie widział od 4 lat, nie ma z nim żadnego kontaktu, nie wie wiele o dziecku, poza jego datą urodzenia. W czasie odbywania kary pozbawienia wolności skarżący nie podejmował prób nawiązania kontaktu z byłą żoną oraz dzieckiem. W tym stanie faktycznym zasadne jest stanowisko organów, zgodnie z którym brak jest jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, że prawo do życia rodzinnego bądź konwencyjne prawa dziecka w przypadku skarżącego byłyby zagrożone wydaleniem go z Polski. Stąd też brak jest przesłanek do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1 a ustawy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, na składającym wniosek o nadanie statusu uchodźcy spoczywa obowiązek przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że cudzoziemiec składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że organ w sposób niewłaściwy wywiązał się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia tych faktów, z którymi wiąże się obowiązek udzielenia cudzoziemcowi składającemu wniosek o status uchodźcy ochrony. Organ przeprowadził przesłuchanie statusowe w zrozumiałym dla cudzoziemca języku. Zdaniem Sądu organy dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając obszerną argumentację w swoich rozstrzygnięciach. Odmawiając wiarygodności oświadczeniom skarżącego, organy uczyniły to po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a uzasadnienie sporządzone przez Radę do Spraw Uchodźców wyczerpuje kryteria ustawowe. Zawiera wskazanie podstawy faktycznej, na którą składają się twierdzenia skarżącego i ustosunkowanie się do zabranego materiału dowodowego oraz szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie podstaw prawnych. Nie sposób też czynić zarzutu organowi, iż naruszył przepis art. 8 k.p.a. gdyż postępowanie prowadził w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władz publicznych. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty, zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, w istocie sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych oraz podważenia wniosków i ocen, jakie wyprowadziły organy z zebranego materiału dowodowego. Sąd nie dostrzegł także w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które wymagałoby uchylenia zaskarżonej decyzji z urzędu. Z tych przyczyn Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia legalności wydanej w sprawie decyzji i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.