IV SA/Wa 346/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant referent stażysta Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. nr [...] Główny Geodeta Kraju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...] z dnia [...] października 2017r., znak: [...], oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017r., znak: [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. A. S. pismem z dnia 11 lipca 2018 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], odmawiającej wpisania do ewidencji gruntów ww. jako udziałowca Wspólnoty Gruntowej wsi [...] gm. [...]. Uzasadniając swój wniosek wskazał on, że przedmiotowa decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż jak twierdzi, podstawą do wydania decyzji nie mógł być wskazany w niej przepis art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ani art. 18 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. W jego ocenie, okoliczność, iż art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, daje zarządowi spółki podstawę prawną do zgłoszenia zmian w wykazie osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, to nie przyznaje jednak w tym zakresie zarządowi spółki wyłączności, ani nie pozbawia Starosty [...] prawa i obowiązku wpisania takiej zmiany z urzędu w przypadku powzięcia informacji o takiej zmianie. Główny Geodeta Kraju mając na względzie, że wskazana we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: WINGiK) nr [...] z dnia [...] października 2017 r., uznał żądanie A. S., jako wniosek o stwierdzenie nieważności obydwu tych decyzji, w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wszczętej ww. wnioskiem Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...] z dnia [...] października 2017 (dalej: decyzja WINGiK z dnia [...] października 2017r.), oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017r. znak: [...] (dalej: decyzja Starosty z dnia [...] września 2017r.). Uzasadniając wydane w sprawie rozstrzygniecie organ wskazał, na nadzwyczajny tryb postępowania wszczętego przedmiotowym wnioskiem oraz że podstawą prawną wydania ostatecznej decyzji WINGiK z dnia [...] października 2017r. były przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101, dalej: ustawy Pgik) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2016 r., poz. 1034, dalej: rozporządzenie egib). Wskazał, że podaniem z dnia 12 maja 2017r. A. S. wystąpił o wpisanie go do ewidencji gruntów i budynków, jako osoby uprawnionej do udziału we wspólnocie gruntowej we wsi [...], powołując się na akt notarialny sporządzony w 2003 r., na mocy którego nabył on, wraz z żoną, gospodarstwo rolne złożone m.in. z działki położonej we wsi [...] i podkreślając że jego zdaniem, w przypadku przekazania gospodarstwa rozpoznając wniosek, ustaliły, że D. S. (żona wnioskodawcy) została wpisana rolnego na małżonków oboje małżonkowie stają się udziałowcami Wspólnoty. Organy do ewidencji gruntów i budynków na podstawie Uchwały Nr [...] ogólnego zebrania uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. w sprawie zatwierdzenia aktualizacji wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wielkości tych udziałów (wniosek Zarządu Spółki z dnia 30 kwietnia 2012 roku). Jednocześnie, z racji brzmienia ww. art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, organy stwierdziły, iż jedynym uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę zapisu w ewidencji gruntów (dopisanie jako udziałowca) jest wyłącznie zarząd spółki. Oceniając legalność decyzji WINGiK z dnia [...] października 2017 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] września 2017 r., orzekającej o odmowie wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków, wnioskowanej przez A. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zmiany, Główny Geodeta Kraju nie stwierdził, aby rozstrzygnięcia te zostały wydane bez podstawy prawnej, czy też z naruszeniem prawa, tym bardziej o charakterze rażącym. Zdaniem organu nie można podzielić argumentacji przedstawianej przez wnioskodawcę we wniosku o stwierdzenie nieważności, iż Starosta [...], jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, opierając się na przepisach art. 22 ust 2 ustawy Pgik oraz § 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia egib, powinien dokonać zmiany w zakresie ujawnionych osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej we wsi [...], na podstawie przedłożonego przez niego aktu notarialnego dokumentującego nabycie gospodarstwa rolnego. Przepisy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych mają bowiem charakter szczególny w stosunku do regulacji ustawy Pgik. Dlatego też, skoro w tej ustawie ustanowione zostały odrębne procedury mające na celu ustalenie osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, a także określone zostały zasady zbywania i przenoszenia udziałów, a ponadto wskazano zarząd spółki, jako jedyny podmiot który może zgłaszać zmiany w tym zakresie w ewidencji gruntów i budynków, to niedopuszczalnym jest, aby na wniosek osoby fizycznej, własne ustalenia w tym przedmiocie dokonywał organ do tego nieuprawniony, czyli starosta występujący jako organ administracji geodezyjnej i kartograficznej. Prowadziłoby to do naruszenia podstawowej zasady wyrażonej w art. 19 k.p.a., zobowiązującej organy do przestrzegania swojej właściwości rzeczowej. Zdaniem organu wnioskodawca powinien posiadane dokumenty i informacje, które w jego ocenie mogą mieć wpływ na określenie innego kręgu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, przedstawić Spółce dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej wsi [...], jako osobie prawnej sprawującej zarząd nad wspólnotą. Organ, zauważył również, że Spółka pismem z dnia 27 listopada 2018 r., skierowanym do organu poinformowała, iż w sprawie udziałów we Wspólnocie należących do wnioskodawcy, toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] sygn. sprawy [...], i że ewentualne działania zarządu spółki zmierzające do zmiany wpisów w wykazie udziałowców, zostaną podjęte dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku przez ten sąd. Reasumując Główny Geodety Kraju podniósł, że po przeanalizowaniu sprawy nie stwierdził istnienia żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., która skutkowałaby stwierdzeniem nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] października 2017 r, oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017r. Niezgadzając się ze wskazanym orzeczeniem A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję z dnia [...] grudnia 2018r. w całości i zarzucając naruszenie: 1/ art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] października 2017r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017r., w sytuacji gdy w/w decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa; - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie w sposób dokładny stanu faktycznego co skutkowało pominięciem wad zawartych w przedmiotowej decyzji WINGiK z dnia [...] października 2017r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017r.; - naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy Pgik oraz art. 18 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych poprzez przyjęcie, że mogły być podstawą do wydania w/w decyzji; - naruszenie art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Pgik oraz § 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia egib, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] października 2017r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017r., w sytuacji gdy w/w decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia skarżący podkreślił, że nie wnosił o rozstrzygnięcie kwestii uprawnień do danego gruntu, wnosił jedynie o ujawnienie w ewidencji gruntów aktualnego stanu prawnego. Fakt, że zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych wszelkie późniejsze zmiany w wykazie osób uprawnionych zgłasza do ewidencji zarząd spółki, nie pozbawia organu prowadzącego ewidencję gruntów uprawnienia i obowiązku jej aktualizowania z chwilą podjęcia wiedzy o zdarzeniach ( tu sporządzenie aktu notarialnego na mocy którego przekazano gospodarstwo rolne) stanowiących podstawę takich aktualizacji. Skarżący pismem z dnia 12 maja 2017r. wystąpił o wpisanie go do ewidencji gruntów i budynków, jako osoby uprawnionej do udziału we wspólnocie gruntowej wsi [...], powołując się na akt notarialny sporządzony w 2003r., na mocy którego nabył on, wraz z żoną, gospodarstwo rolne złożone m.in. z działki położonej we wsi [...]. Zgodnie z art. 28 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych skoro rodzice D. S. zbyli aktem notarialnym na rzecz małżonków S. wszystkie grunty gospodarstwa rolnego posiadane w dniu sporządzania tego aktu ( grunty, które sobie pozostawili nie stanowiły gruntów rolnych), to z mocy prawa na małżonków S. w tym skarżącego przeszedł udział we wspólnocie gruntowej. Podstawę do zmiany w ewidencji gruntów stanowi więc udokumentowane zdarzenie. Zatem nie było i nie ma przeszkód do wpisania do ewidencji gruntów skarżącego w drodze czynności materialno-technicznej. A co za tym idzie Starosta [...] oraz WINGiK wydając w/w decyzje dokonali rażącego naruszenia prawa – tj. art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 47 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz.U. Z 2016r. poz. 1034 z późn. zm.). Potwierdzeniem powyższego, zdaniem skarżącego, ma być wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011r. sygn.. IV CSK 188/11( str. 5 i 6 ), który został pominięty przez Głównego Geodetę Kraju. Zdaniem skarżącego mylne jest również stanowisko organu, że ustawa o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych przyznaje wyłączne prawo do zgłaszania zmian w zakresie uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej w ewidencji gruntów i budynków zarządowi spółki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie tym samym podlega oddaleniu. Sąd uznał bowiem po rozpoznaniu sprawy, że zaskarżona decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia 14 grudnia 2018 nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mających wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Kontrolowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2018r. (nr wskazany na wstępie) została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu nieważnościowym. Przedmiotem przeprowadzonego postępowania niezwinnościowego było orzeczenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...] z dnia [...] października 2017r. (dalej: orzeczenie, decyzja WINGiK z dnia [...] października 2017r.) oraz utrzymana nim w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2017r. znak: [...] (dalej decyzja Starosty z dnia [...] września 2017r.) , którą odmówiono wpisania do ewidencji gruntów A. S. jako udziałowca Wspólnoty Gruntowej wsi [...] gm. [...]. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał – wbrew twierdzeniom skarżącego – że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanych wyżej decyzji WINGiK oraz Starosty. Zatem, za bezzasadny należało uznać zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w dalszej części rozważań odeprzeć argumentację skargi przemawiającą – zdaniem skarżącego – za nieważnością ww. orzeczenia opartą na przesłance z pkt 2 § 1 art. 156 k.p.a., czyli wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej. Zauważenia wymaga, na co słusznie wskazywał również organ, że do wzruszenia decyzji w trybie nieważnościowym nie wystarczy stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, Wyrok NSA IV SA 905/2002 z dnia 27.10.2003 r. Wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. Wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r. ) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne - skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem reasumując z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powołanego przepisu mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Z kolei z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej mamy do czynienia wówczas gdy nie istnieje w porządku prawnym w dniu wydania orzeczenia przepis prawa pozwalający na wydanie orzeczenia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w dacie wydania zarówno decyzji przez WINGiK w dnia [...] października 2017r., jak również decyzji przez Starostę [...] w dniu [...] września 2017r. istniała podstawa prawna do wydania decyzji w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Podstawę tą niewątpliwie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (jt. Dz.U. z 2016r. poz. 1629) oraz ustawy z dnia 29 czerwca 1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (jt. Dz.U. z 2016r. poz. 703). Z kolei rażącego naruszenia prawa, jak wynika z treści skargi, skarżący upatruje w naruszeniu art. 22 ust.2 i 4 ustawy Pgik oraz § 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia egib poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie zmiany w zakresie osób ujawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej na podstawie przedłożonego przez skarżącego aktu notarialnego dokumentującego nabycie gospodarstwa rolnego mimo, iż nałożony w art. 18 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych obowiązek zgłoszenia zmian do ewidencji został nałożony na zarząd spółki do zagospodarowania wspólnoty nie wyklucza ujawnienia tych zmian w ewidencji także na ogólnych zasadach, przewidzianych w art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Pgik. Należy zatem wskazać, iż w dacie wydania przez WINGiK decyzji z dnia [...] października 2017r. przepis art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych jednoznacznie stanowił, że nazwa spółki i skład zarządu spółki oraz obszar wspólnoty gruntowej i wykazy uprawnionych do korzystania z tej wspólnoty podlegają z urzędu wpisowi do ewidencji gruntów. Wszelkie późniejsze zmiany w obszarze wspólnoty gruntowej i w wykazie osób uprawnionych, jak również zmiana statutu i zmiany w składzie osobowym zarządu, zgłasza do ewidencji zarząd spółki. Z kolei przepis art. 22 ust. 1-3 ustawy Pgik, w tej samej dacie, stanowił iż ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (ust.1). Podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (ust.2). Jeżeli uzyskanie danych niezbędnych do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków nie jest możliwe w inny sposób, starosta może, w drodze decyzji administracyjnej, nałożyć na podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, obowiązek: 1) opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków, w przypadku ustalenia, że stan rzeczywisty nieruchomości jest inny niż ujawniony w tej bazie danych, a różnica ta jest skutkiem robót budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, 961, 1165 i 1250); 2) udostępnienia dokumentacji budowy lub dokumentacji powykonawczej, o której mowa w art. 3 pkt 13 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jeżeli jest to niezbędne do ujawnienia w bazie danych ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących budynku lub działki; 3) udzielenia informacji o sposobie użytkowania budynków i lokali (ust. 3). Należy zatem wskazać, że jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, a który to pogląd Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, z treści (przytoczonego wyżej) art. 18 ust. 2 ustawy wprost wynika, że tylko zarząd wspólnoty gruntowej może zgłaszać do ewidencji wszelkie zmiany w wykazie osób uprawnionych do udziału we wspólnocie (por. m.in. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2018r., VIII SA/Wa 623/18, WSA w Warszawie z dnia 25 października 2016r., IV SA/Wa 1091/16, WSA w Kielcach z dnia 9 maja 2017r., II SA/Ke 1072/16, WSA w Kielcach z dnia 23 lutego 2018r., II SA/K 756/17, WSA w Kielcach z dnia 19 listopada 2013r., II SA/Ke 733/13). Przepis powyższy, wbrew twierdzeniu skarżącego, ma zatem charakter szczególny wobec regulacji zawartej w art. 22 ust. 2 ustawy Pgik. Prawidłowo zatem Główny Geodeta Kraju uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia wskazanych wyżej przepisów w skutek wydania decyzji o odmowie dokonania wpisu do ewidencji gruntów skarżącego jako udziałowca Wspólnoty na skutek złożonego przezeń wniosku. Zadaniem organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków jest wyłącznie bowiem rejestracja m. in. sanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające, na podstawie przewidzianych prawem dokumentów. Organy ewidencyjne nie mogą samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień do danego gruntu określonych osób. Podkreślenia przy tym należy, na co sąd wskazywał już powyżej, że przepisy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych mają charakter szczególny w stosunku do regulacji ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rację ma zatem Główny Geodeta Kraju wskazując, że skoro w tej ustawie ustanowione zostały odrębne procedury mające na celu ustalenie osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, a także zostały określone zasady zbywania i przenoszenia udziałów, a ponadto –co ma szczególne znaczenie w niniejszej sprawie- wskazano zarząd spółki, jako jedyny podmiot uprawniony do zgłoszenia zmian w tym zakresie w ewidencji gruntów i budynków, to niedopuszczalne jest, aby na wniosek osoby fizycznej, Starosta jako organ nieuprawniony (organ administracji geodezyjnej i kartograficznej ) dokonywał własnych ustaleń w tym zakresie. Powyższe wskazuje zatem, że prawidłowo Główny Geodeta Kraju uznał, iż zarówno decyzja WINGiK z dnia [...] grudnia 2018r. jak i decyzja Starosty z dnia [...] września 2017r. wydane w przedmiocie odmowy wpisania do ewidencji gruntów i budynków skarżącego jako udziałowca Wspólnoty Gruntowej wsi [...] gm. [...] nie zostały wydane z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów. Sąd wskazuje również, że zasadnie organ wskazał również, że nawet gdyby można było przyjąć, iż zarówno WINGiK jak i Starosta błędnie zinterpretowały przepisy Pgik jak i ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, co nie miało miejsca, to jednak dokonanie nieprawidłowej interpretacji przepisów nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w oparciu o błędnie zinterpretowany przepis prawa. Aby bowiem można było mówić o rażącym naruszeniu prawa w danej sprawie, to jak wskazał już Sąd powyżej, naruszenie to winno być oczywiste tj. winna występować niewątpliwa sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że powyższe ustalenia nie zamykają skarżącemu drogi do podjęcia działań zmierzających do dokonania oczekiwanej przez niego zmiany w ewidencji gruntów. Skoro bowiem z mocy art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych Zarząd Wspólnoty jest uprawniony do zgłaszania w ewidencji gruntów wszelkich zmian w wykazie osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej , to nie ma przeszkód, aby Zarząd Wspólnoty dysponując odpowiednią dokumentacją złożył wniosek o dokonanie stosownych zmian w ewidencji. Mając powyższe na uwadze, po przeanalizowaniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz zebranego materiału dowodowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] października 2017r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty z dnia [...] września 2017r. odpowiada prawu i nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.