IV SA/Wa 347/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: - zwolnić D. W. i M. W. od kosztów sądowych w całości D. i M. W. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 22 marca 2012 r., a także dodatkowego oświadczenia z dnia 24 kwietnia 2012 r. wynika, ze skarżący prowadzą dwuosobowe gospodarstwo domowe. Źródłami ich utrzymania jest świadczenie emerytalne: skarżącej w wysokości 1.140,00 zł. miesięcznie i skarżącego w wysokości 1.383,00 zł. miesięcznie. Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej o powierzchni 2.500 m2 położonej w N.. Nie mają innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych. Mieszkają w lokalu do którego nie posiadają tytułu prawnego. Lokal nie jest ogrzewany i pozbawiony jest dostępu do bieżącej wody (rubryka 11 PPF). Wedle oświadczenia skarżących, jedno ze świadczeń emerytalnych (ok. 1000 zł.) "przeznaczają na sprawy w WSA", którymi są stronami (pismo z dnia 24 kwietnia 2012 r.), natomiast środki pozostające do ich dyspozycji nie wystarczają nawet na zabezpieczenie minimum socjalnego. Postanowieniem z dnia 7 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 347/12 referendarz sądowy przyznał wnioskodawcom prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz uznał bowiem, że skarżący nie znajdują się w tak wyjątkowo trudnej sytuacji, że pomimo największych wysiłków poczynionych w celu zgromadzenia odpowiednich środków nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podniósł jednocześnie, iż koszty zastępstwa procesowego z pewnością będą przewyższać opłaty sądowe. Mając zatem na względzie aktualne dochody skarżących oraz ich miesięczne wydatki referendarz uznał, że skarżący nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem spełniają przesłanki częściowego przyznania prawa pomocy, określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Od wskazanego wyżej postanowienia D. W. i M. W. wnieśli sprzeciw w przewidzianym prawem terminie podnosząc, iż jest ono niesprawiedliwe i pozbawia skarżących prawa do Sądu. Jednocześnie skarżący zmodyfikowali zakres żądania, ograniczając go tylko do zwolnienia z opłat sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, który rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Prawidłowe wniesienie sprzeciwu (co miało miejsce w niniejszej sprawie) spowodowało utratę mocy orzeczenia referendarza sądowego i przejęcie kompetencji do rozpoznania i rozpatrzenia kwestii prawa pomocy przez sąd. Skarżący D. i M. W. domagają się obecnie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Zatem muszą wykazać, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu przy uwzględnieniu aktualnego poziomu cen dób i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, dochód uzyskiwany przez D. W. i M. W. nie pozwala im na poniesienie kosztów postępowania. Biorąc przy tym pod uwagę, że skarżący nie mają ani oszczędności, ani wartościowych przedmiotów, które można by spieniężyć w celu pozyskania dodatkowych środków należy stwierdzić, że bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu nie są w stanie samodzielnie ponieść tych kosztów. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy, orzeczono jak w sentencji.