IV SA/Wa 350/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2009 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. R. prowadzącego Kancelarię Adwokacką z siedzibą w W., [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. IV SA/Wa 350/09 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P., zwanego dalej "Burmistrzem", nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania dotychczasowego budynku gospodarczo - garażowego na cele budynku mieszkalno - warsztatowego przy ulicy [...] w P. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Burmistrz określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji. Odwołanie od decyzji złożyła H. J., zwana dalej "skarżącą". Rozpatrzywszy odwołanie SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. SKO podkreśliło w szczególności, że wymagania co treści decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia określa art.56 ust.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz.902 z późn.zm.), zwana dalej "Poś". W ocenie organu analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem sporządzonej przez biegłego informacji o planowanym przedsięwzięciu w zakresie oddziaływania przyszłej inwestycji nie daje podstaw do uznania, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego naruszone zostały regulacje Poś, a co za tym idzie - by w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do odmowy ustalania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wynika z informacji sporządzonej przez biegłego oddziaływanie przyszłej inwestycji ograniczy się do granic posesji inwestora, zaś samo przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu. Burmistrz szczegółowo zapoznał się z materiałem dowodowym i rozpoznając sprawę określił środowiskowe warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO podniosło, że zadaniem organów w tego rodzaju sprawach jest dokonanie oceny, czy realizacja danej inwestycji jest możliwa na gruncie obowiązującego prawa, a nadto, czy wszystkie 1 procedury poprzedzające wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zostały zachowane i czy zostały przeprowadzone zgodnie z prawem. W sytuacji, w której obowiązujące przepisy prawa nie zakazują - co do zasady - realizacji tego rodzaju inwestycji, uznając, że przy spełnieniu określonych przepisami warunków budowa takich inwestycji jest możliwa, powoływanie się w niniejszej sprawie na okoliczności nie znajdujące odzwierciedlenia w owych przepisach jest nietrafione i bezcelowe. W skardze na decyzję SKO, uzupełnionej pismem późniejszym skarżąca podniosła w szczególności, co następuje: (-) przy zatwierdzeniu inwestorowi projektu budowlanego oraz przy ustalaniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji doszło do uchybień zarówno o charakterze procesowym, jak i merytorycznym, (-) od 1999 r. inwestor prowadzi w budynku gospodarczo - garażowym nielegalnie działalność gospodarczą, (-) użytkowanie budynku gospodarczo - garażowego jako warsztatu samochodowego na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest niedopuszczalne, (-) w przeszłości na terenie posesji były przeprowadzane kontrole inspekcji budowlanej, które potwierdziły, że sporny budynek jest użytkowany niezgodnie ze swoim przeznaczeniem, (-) organy inspekcji sanitarnej nakazały inwestorowi zaprzestanie działalności gospodarczej, niemniej do powyższego inwestor się nie zastosował, (-) działka skarżącej położona jest poniżej terenu inwestycji, w związku z czym na działkę skarżącej spływają opady deszczowe zanieczyszczone różnego rodzaju nieczystościami związanymi z prowadzoną przez inwestora działalność gospodarczą (oleje, nieczystości z opon samochodowych i uszkodzonych pojazdów), (-) hałas i emisja spalin wiążące się z prowadzeniem przez inwestora działalności gospodarczej powodują znaczny dyskomfort z korzystania z działki skarżącej, (-) w chwili obecnej toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 2 września 2009 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że zaskarżona decyzja SKO zapadła z naruszeniem: - art.136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy ustaleniami organu I instancji a ustaleniami wynikającymi z pisma Głównego Inspektora Nadzoru 2 Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. oraz zarzutami odwołania skarżącej odnośnie rozmiaru i zakresu działalności gospodarczej prowadzonej przez inwestora oraz jej wpływu na środowisko naturalne; - art.56 Poś poprzez niezgodność decyzji zaskarżonej z decyzją ustalającą dla planowanej inwestycji warunki zabudowy (ta ostatnia decyzja dotyczy usług elektromechaniki samochodowej z wyłączeniem uciążliwych obiektów usług, podczas gdy w decyzji środowiskowej wskazuje się szeroko rozumianą naprawę i przegląd stanu technicznego samochodów; - art.48 ust.2 Poś w toku postępowania o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań przez organ inspekcji sanitarnej, który nie przeprowadził pełnego postępowania wyjaśniającego odnośnie natężenia hałasu na terenie inwestycji oraz jego wpływu na środowisko naturalne; - obowiązku prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez pominięcie faktu, że na terenie inwestycji prowadzona jest naprawa samochodów używanych na większą skalę niż wynika to z wniosku oraz, że powyższe wywiera istotny wpływ na środowisko naturalne; * art.7 i 77§1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie rozbieżności występujących w dokumentacji sprawy odnośnie rzeczywistego zakresu inwestycji oraz jej wpływu na środowisko naturalne; * art.51 ust.1 Poś w związku z art.§3 ust.2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz.2573 z późn.zm.) poprzez błędne przyjęcie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga sporządzenia raportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja SKO odpowiada prawu. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów Tytułu I Działu 6 Rozdziału 2 Poś zatytułowanego "Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć" (art.46-57). Wskazać należy, że co zasady przepisy te utraciły moc z dniem 15 listopada 2008 r. na podstawie art.174 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz.1227), a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez SKO (6 stycznia 2009 r.), niemniej na podstawie intertemporalnego przepisu art.153 ust.1 zachowały one moc w niniejszej sprawie. Stwierdzić należy, że przewidziane w tych przepisach obowiązki organów orzekających w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz obowiązki inwestora zostały wykonane. Stosownie do art.46 ust.1 pkt 1 Poś realizacja inwestycji planowanej przez inwestora wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, albowiem jest to przedsięwzięcie, o którym mowa w art.51 ust.1 pkt 2 Poś, tj. przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony na podstawie art.51 ust.2 Poś. Zakwalifikowanie planowanej przez inwestora inwestycji jako przedsięwzięcia, o którym mowa w art.51 ust.1 pkt 2 Poś wynika z faktu, iż spełniało ono kryteria przedsięwzięcia, o którym mowa w §3 ust.1 pkt 70 (stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz.2573 z późn.zm.). Stosownie do art.46 ust.4 pkt 4 Poś inwestor dołączył do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach informacje o planowanym przedsięwzięciu, zawierające dane o: 1) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia; 2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną; 3) rodzaju technologii; 4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia; 5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody i innych wykorzystywanych surowców, materiałów, paliw oraz energii; 6) rozwiązaniach chroniących środowisko; 7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko; 8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko; 9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia. Stosownie do art.56 ust.2 Poś Burmistrz uregulował w decyzji następujące zagadnienia: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, natomiast odstąpił od uregulowania z uzasadnionych przyczyn: (-) wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; (-) wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko; (-) konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zgodnie z art.56 ust.3 Poś charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowiła załącznik do decyzji Burmistrza. W charakterystyce tej stwierdzono w szczególności, że w adaptowanym budynku podstawową działalnością będzie naprawa i przegląd stanu technicznego samochodów używanych zakupionych w celu odsprzedaży oraz w niewielkim zakresie usługi mechaniki i elektromechaniki pojazdowej z wyłączeniem napraw blacharskich i lakierniczych. Zakład pracuje w systemie jednozmianowym przy zatrudnieniu jednego pracownika. Przewidywana ilość pojazdów naprawianych 1 sztuka/dzień. Podkreślenia wymaga, że w celu wykonania zobowiązań wynikających z art.48 ust.1 i 2 Poś Burmistrz wystąpił o przeprowadzenie stosownych uzgodnień do Starosty P. właściwego w sprawach ochrony środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. właściwego w zakresie ochrony sanitarnej. Oba organy uzgodniły inwestycję pozytywnie ostatecznymi orzeczeniami administracyjnymi, które były wiążące dla Burmistrza i SKO. W świetle powyższych okoliczności brak jest podstaw do stwierdzenia, że ustalenie dla planowanej inwestycji środowiskowych uwarunkowań w rozmiarze takim, jaki określono w decyzji Burmistrza jest niedopuszczalne. Podkreślenia w związku z powyższym wymaga fakt, że warunki określone dla planowanej inwestycji są rygorystyczne, albowiem przewidują prowadzenie działalności jedynie w niewielkim rozmiarze. W związku z argumentacją skargi, że działalność, którą inwestor faktycznie prowadzi, rozmiar ten zdecydowanie przekracza, podnieść należy, że kwestie rzeczywistego sposobu korzystania z nieruchomości przez inwestora oraz zakresu tego korzystania przewidzianego w decyzji są kwestiami w stosunku do siebie odrębnymi. Pierwsza z tych kwestii nie mogła podlegać ocenie ani w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją SKO, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powyższe nie narusza jednakże interesów skarżącej. Inwestor jest bowiem bezwzględnie zobowiązany do użytkowania inwestycji tylko i wyłącznie w takim zakresie, jaki z decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania wynika. W konsekwencji skarżąca ma prawo domagania się, aby inwestor zakres ten respektował. Skarżąca ma zatem prawo domagania się, o ile stosownych obowiązków inwestor nie będzie dopełniał, podjęcia stosownych działań przez organy ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej, czy też organy porządkowe, ewentualnie prawo wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Odnośnie zarzutu rozbieżności pomiędzy decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia a uzyskaną przez inwestora decyzją ustalającą warunki zabudowy należy wskazać, że z art.56 ust.1 Poś wprost wynikał obowiązek zapewnienia zgodności decyzji środowiskowej jedynie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o ile został uchwalony, nie zaś z decyzją w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Poza zakresem niniejszego postępowania pozostawały podniesione w skardze kwestie uchybień w postępowaniu budowlanym, czy też w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.