IV SA/Wa 3523/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.F. i K.N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.F. i K.N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.F. i K.N. wniosły do Sądu skargę na wskazaną w sentencji decyzję. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżące są zobowiązane uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinny powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz ewentualnie przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Skarżące tego nie uczyniły, przy czym Sąd nie jest obowiązany do wezwania ich do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.