IV SA/Wa 3529/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. K. (dalej zwany "Skarżącym") działający przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że mieszkając w W. wraz z rodziną czuje się z Polską silnie związany, dzieci zaaklimatyzowały i nawiązały relacje z rówieśnikami w szkole. Podkreślił, że chcieliby zostać w Polsce na stałe. Dzieci chodzą do polskich szkół, a skarżący jako jedyny żywiciel rodziny, dzięki zatrudnieniu w Polsce może zapewnić rodzinie, życie na godziwym poziomie. Nagłe opuszczenie terytorium Polski spowoduje utratę pracy, a co za tym idzie środków na utrzymanie rodziny. Natomiast dzieci będą musiały przerwać naukę w szkole, a zmiana miejsca zamieszkania może niekorzystnie wpłynąć na ich rozwój psychologiczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a." Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP wydana na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.). W związku z powyższym argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą zostać uwzględnione, bowiem zaskarżona decyzja nie stanowi podstawy do wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie. Brak też jest podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OZ 701/12,). W kwestionowanej decyzji trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie Skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Instytucja ochrony tymczasowej ma chronić stronę przed możliwością powstania sytuacji, wywołanej wykonaniem decyzji, która doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie miało zatem wpływu na legalność pobytu Skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, wobec tego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.