IV SA/Wa 353/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego oddala skargę. N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2020 r., którą odmówiono wydania na wniosek N. Sp. z o.o. w L. pozwolenia zintegrowanego. Stan sprawy przedstawia się następująco: F.H.U. [...] z siedzibą w P. przy ul. G. pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. zwrócił się do Marszałka Województwa [...], z wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji kompostowni odpadów biodegradowalnych położonej w L.. Marszałek, pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r., przekazał według właściwości wniosek Staroście P. N.Sp. z o.o. pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r., poinformowała Starostę P., że z dniem 19 kwietnia 2017 r. doszło do przekształcenia F.H.U. [...] w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która będzie działać pod nazwą N.Sp. z o.o. Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r. odmówił wydania N.Sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do biologicznego przetwarzania (kompostowania) odpadów biodegradowalnych zlokalizowanej w L.. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. orzeczeniem z dnia 7 stycznia 2019 r., sygn. akt: SA/Rz 1125/18 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. odmawiającą udzielenia pozwolenia zintegrowanego. Starosta P. pismem z dnia 12 czerwca 2019 r., w związku ze zmianą przepisów wynikającą z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592), działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o elementy wynikające ze zmienionych przepisów wymienione w piśmie. N.Sp. z o.o. pismem z dnia 25 lipca 2019 r. dokonała uzupełnienia wniosku. Organ uznał, że uzupełnienia tego nie dokonano w żądanym zakresie, co znalazło odzwierciedlenie w piśmie z dnia 6 sierpnia 2019 r., znak: [...] W odpowiedzi na powyższe, ponownego uzupełnienia dokonano pismem z dnia 9 września 2019 r. Starosta P. po raz kolejny wezwał stronę do uzupełnienia wniosku, wskazując konieczny zakres uzupełnienia. N.Sp. z o.o. do odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 27 września 2019 r. dołączyła decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] wydaną dla zamierzenia "Budowa budynku zaplecza socjalnego, dwóch budynków gospodarczo-magazynowych, zadaszonej wiaty rolniczej oraz zjazdu z drogi (...) dla potrzeb gospodarstwa rolniczego". Starosta P., działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., pismem z dnia 21 października 2019 r., znak: [...] przekazał akta prowadzonej sprawy Marszałkowi Województwa [...], jako właściwemu w sprawie. Marszałek postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., ponownie wezwał stronę do uzupełnienia wniosku, wskazując na konieczny do uzupełnienia zakres, a mianowicie na nieprzedłożenie wymienionych w piśmie oświadczeń o niekaralności, operatu przeciwpożarowego spełniającego warunki wymienione w ustawie o odpadach, a także wezwał do przeprowadzenia szczegółowej i rzetelnej analizy spełniania przez instalację wymagań najlepszej dostępnej techniki określonej w konkluzjach z dnia 10 sierpnia 2018 r. dotyczących najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów, wskazując najbardziej istotne zagadnienia konieczne do analizy. Odpowiedzi na powyższe Spółka udzieliła pismem z dnia 10 grudnia 2019 r. wskazując, że uzupełnienia dokonano poprzez przedłożenie żądanych oświadczeń, operatu przeciwpożarowego wraz z postanowieniem go uzgadniającym, a także analizy spełniania przez instalację wymagań najlepszej dostępnej techniki BAT. Do pisma dołączono "Aneks do wniosku o wydanie Pozwolenia Zintegrowanego dla instalacji: "Kompostownia odpadów biodegradowalnych" Firmy N. Sp. z o.o. w L.", dalej: "Aneks". W dokumencie tym przedstawiono elementy wniosku podlegające zmianie w formie zestawienia danych dotychczas wnioskowanych i danych je zastępujących. Marszałek pismem z dnia 9 stycznia 2020 r., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z wnioskiem o wyjaśnienie stanu formalno-prawnego dotyczącego biokompostowni w L. w zakresie posiadania przez stronę wymaganych prawem decyzji z zakresu przepisów pozostających we właściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Ponadto organ I instancji zwrócił się pismem z dnia 9 stycznia 2020 r.. do Wojewody [...], z prośbą o zweryfikowanie poprawności udzielenia przez Starostę P. pozwolenia na budowę kompostowni odpadów biodegradowalnych firmie N.Sp. z o.o. W odpowiedzi na powyższe Wojewoda [...], przy piśmie z dnia 23 stycznia 2020 r., przekazał organowi decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r., z której wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2013 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę kompostowni odpadów biodegradowalnych. Przedmiotową decyzją GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. N.Sp. z o.o. pismem z dnia 21 lutego 2020 r. wystąpiła do organu I instancji, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o zawieszenie postępowania ze względu na oczekiwanie przez nią na uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie kompostowni odpadów biodegradowalnych. Marszałek postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., odmówił zawieszenia postępowania oceniając, że wystąpienie do innego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego w myśl przepisów k.p.a. Na mocy postanowienia Marszałka z dnia [...] marca 2020 r., do postępowania na prawach strony zostało dopuszczone stowarzyszenie – [...][...], dalej: "[...]". Marszalek decyzją z dnia [...] marca 2020 r., odmówił udzielenia N.Sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych zlokalizowaną w L.. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca nie dołączył do wniosku wymaganej przepisami decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem a strona przedłożyła decyzje wydane dla innych zamierzeń inwestycyjnych (obiekty magazynowe, zbiornik bezodpływowy oraz rozbudowa kanalizacji deszczowej), nieobejmujące kompostowni. W związku z tym uznano, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Dodatkowo organ skonstatował, że przedłożona w sprawie dokumentacja nie pozwala również na rozstrzygnięcie pod względem zgodności wniosku z prawem materialnych ponieważ strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających spełnienie w szczególności wymogów konkluzji BAT oraz propozycji zakresu i częstotliwości monitorowania odcieków czy wdrożenia systemu zarządzania środowiskowego. Ponadto Marszałek wskazał, że dołączona do wniosku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach swoim zakresem nie obejmuje części instalacji, która ujęta została we wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. W dniu 17 marca 2020 r. do Marszałka wpłynęło pismo N.Sp. z o.o., przekazujące organowi decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. decyzję z dnia [...] marca 2020 r., o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa Kompostowni Odpadów Biodegradowalnych w miejscowości [...] (...)". Pełnomocnik pismem z dnia [...] marca 2020 r. złożył odwołanie od wyżej przywołanej decyzji Marszałka. Odwołanie od decyzji złożyła również strona postępowania pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., a także [...] - pismem z dnia [...] marca 2020 r. Minister Klimatu, po rozpoznaniu wymienionych odwołań, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., uchylił decyzję Marszałka i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy powołał jako przyczynę takiego rodzaju rozstrzygnięcia doręczenie organowi przez stronę, już po wydaniu rozstrzygnięcia przez Marszałka, decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] marca 2020 r., o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa Kompostowni Odpadów Biodegradowalnych w miejscowości [...] (...)", co stanowi wymóg formalny udzielenia pozwolenia. Organ I instancji pismem z dnia 10 lipca 2020 r., działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował stronę o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Marszałek poinformował również, działając na podstawie art. 79a § 1 k.p.a., że w związku z nieuzupełnieniem braków wniosku zgodnie z art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. g POŚ w zakresie wykazania spełnienia przez instalację wymagań najlepszych dostępnych technik, o których mowa w konkluzjach BAT, brak jest podstaw do wydania wnioskowanej decyzji. Pełnomocnik pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. wystąpił do Marszałka z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w przepisie jest zajęcie stanowiska przez Ministra Klimatu na podstawie art. 34a ust. 1 i 2 ustawy o Radzie Ministrów. Do organu I instancji wpłynęły dwa wnioski o zawieszenie postępowania oznaczone tą samą datą. Natomiast pismem z dnia 11 sierpnia 2020 r. pełnomocnik oświadczył, że właściwym pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. jest pismo nadane listem poleconym o numerze przesyłki [...]. W jednym z wniosków, oprócz zgłoszenia żądania o zawieszenia postępowania, zawarto informację dotyczącą przebudowanego biofiltra i jego parametrów. Marszałek postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., odmówił wnioskowanego zawieszenia postępowania. Organ I instancji pismem z dnia 4 września 2020 r., ponownie poinformował stronę o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Marszałek poinformował również, działając na podstawie art. 79a § 1 k.p.a., że w związku z nieuzupełnieniem braków wniosku zgodnie z art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. g POŚ w zakresie wykazania spełnienia przez instalację wymagań najlepszych dostępnych technik, o których mowa w konkluzjach BAT, brak jest podstaw do wydania wnioskowanej decyzji. Marszałek decyzją z dnia [...] października 2020 r., odmówił wydania stronie pozwolenia zintegrowanego na eksploatację w L. instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o zdolności przyjmowania 137 Mg odpadów na dobę (50 000 Mg/rok). Organ zwrócił uwagę, że przedmiotowa instalacja została objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego z dniem 1 lipca 2015 r. i w takiej sytuacji zgodnie z art. 215 POŚ, po wejściu w życie konkluzji BAT, mogłaby zostać objęta okresem dostosowawczym do ich wymagań. W chwili obecnej natomiast instalacja traktowana jest jako instalacja, która w momencie uzyskania pozwolenia zintegrowanego powinna spełniać wszystkie wymogi wynikające z konkluzji BAT. Marszałek wyjaśnił, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. [...] marca 2020 r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa Kompostowni Odpadów Biodegradowalnych w miejscowości [...] (...)", określa warunki realizacji przedsięwzięcia w sposób nieuwzględniający konkluzji BAT i wymagań ochrony środowiska przed odorami. Decyzja ta została wydana na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2016 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, która także nie uwzględnia wymogów wynikających z obowiązujących konkluzji BAT i dotyczy tylko części obiektów, co wskazuje, że pozostałe zostały wykonane wcześniej. W odniesieniu do konkluzji BAT organ I instancji zauważył, że część z nich odnosi się do kwestii uciążliwości zapachowych, w związku z czym mogą być nakładane obowiązki takiego organizowania procesów lub stosowania wskazanych urządzeń, by uciążliwość tą eliminować. Rozwiązania takie zostały zastosowane w BAT 12 i BAT 13. Ponadto konkluzje BAT, głównie BAT 14d, nakazują stosowanie techniki lub kombinacji technik mających na celu hermetyzację wszystkich etapów procesu biologicznego przetwarzania odpadów od momentu przyjęcia na instalację aż do momentu wytworzenia gotowego produktu. Marszałek wyjaśnił, że analiza Aneksu prowadzi do wniosku, że rozładunek, przygotowanie wstępne oraz magazynowanie odpadów nie będą realizowane w urządzeniach spełniających wymagania konkluzji BAT, o których mowa w BAT 14d. Powołano, że co prawda spółka zmieniła technologię z procesu dwuetapowego na jednoetapowy, ale gotowy kompost przesiewany będzie na placu technologicznym. Przesiewanie to ma na celu oddzielenie nieprzekompostowanych frakcji, które będą zawracane do procesu. Świadczy to o tym, że proces kompostowania nie zostanie zakończony w bioreaktorach. Organ uznał, że place i miejsca magazynowe wymagają hermetyzacji, a emitory winny być wyposażone w króćce pomiarowe. Organ zakwestionował również twierdzenie strony o zamknięciu biofiltra. Organ uznał, że w propozycji dopuszczalnej emisji do powietrza nie uwzględniono wszystkich poziomów BAT-AELs (BAT 34) a w przypadku odorów należy zastosować BAT-AEL dla Stężenia odorów oraz monitoring. Powołano, że we wniosku nie uwzględniono również konkluzji BAT 6 oraz BAT 7. Organ wskazał, że pewne elementy wniosku nie są zgodne z zapisami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2016r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Uznano, że nie wszystkie odpady wnioskowane do przetwarzania są ujęte w tej decyzji, proces kompostowania ma być prowadzony dwuetapowo, przyjmowane osady ściekowe i odchody zwierzęce są dopuszczone warunkowo do ewentualnego magazynowania, ale może to być prowadzone wyłącznie w szczelnych pojemnikach. Ponadto decyzja ta nie odnosi się do realizacji III etapu przetwarzania tj. do produkcji nawozu organicznego lub środka poprawiającego właściwości gleby. Organ wyjaśnił ponadto, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wiążąca dla organu wydającego rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Marszałek stwierdził również, że we wniosku nie podano parametrów kotła, co nie pozwala na weryfikację danych emisyjnych. Ponadto, z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że nieprawdą jest, że strona jest w posiadaniu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2016 r. zezwalającą na wprowadzanie do obrotu nawozu organicznego "[...]", ponieważ decyzja ta została cofnięta decyzją tego organu z dnia [...] października 2017 r. W konkluzji organ powołał, że zgodnie z treścią art. 186 ust. 1 i w związku z art. 141 ust. 2 POŚ organ właściwy do wydania pozwolenia zobowiązany jest do odmowy jego wydania, jeżeli nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Wskazano, że zgodnie zaś z art. 141 ust. 2 ww. ustawy, oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Powołano, że Spółka była wielokrotnie wzywana do uzupełnienia przedłożonego wniosku, ale pomimo wielokrotnych wezwań nie uzupełniła wyczerpująco dokumentacji, zgodnie z art. 184 ust. 2 i art. 208 POŚ. Ponadto Spółka nie wskazała, że planuje dostosować przedmiotową instalację do wymagań konkluzji BAT w zakresie hermetyzacji całego procesu przetwarzania odpadów. Pełnomocnik skarżącej - adw. M. K. pismem z dnia [...] października 2020 r. złożył odwołanie od przywołanej wyżej decyzji Marszałka wskazując na naruszenie zarówno przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego tj. art. 186 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 141 ust. 2, art. 143 oraz art. 204 ust. 1 POŚ poprzez bezpodstawne przyjęcie, że instalacja nie spełnia wymogów konkluzji BAT. Skarżący zakwestionował stanowisko organu I instancji, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie obejmuje całego przedsięwzięcia, a wniosek nie jest zgodny z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołano, że zmiany ilości etapów kompostowania w stosunku do warunków tej decyzji mają na celu dostosowanie instalacji i procesu kompostowania do konkluzji BAT i zmiana ta umożliwi pełną hermetyzację procesu kompostowania. Wskazano, że w momencie uzyskiwania przez stronę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konkluzje BAT w Polsce nie obowiązywały. Zarzucono, że Spółka winna uzyskać pozwolenie zintegrowane w 2017 r. i w związku z tym powinna być aktualnie objęta okresem dostosowawczym a tylko na skutek błędnych decyzji Starosty P. oraz SKO w [...], uchylonych wyrokiem WSA w Rzeszowie, strona musi w dalszym ciągu starać się o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Wskazano, że gdyby decyzje te były wydane prawidłowo, spółka od dawna dysponowałaby taką decyzją i obecnie znajdowałaby się w okresie dostosowawczym. Powołano, że w Aneksie strona przedstawiła zakres modernizacji procesu kompostowania z uwzględnieniem wymagań konkluzji BAT, a organ I instancji błędnie interpretuje konkluzje BAT, wymagając by cały proces odbywał się w hermetycznych pomieszczeniach. Przykładem prawidłowej interpretacji wymagań jest decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. zezwalająca na dojrzewanie kompostu w otwartych pryzmach przez okres 8-12 tygodni. Dodatkowo zarzucono, że umknęło uwadze organu, że instalacja kompostowni została wybudowana kilka lat temu, gdy konkluzje BAT jeszcze nie obowiązywały. Natomiast organ z jednej strony wymaga zastosowania rozwiązań, które przekraczają standardy wynikające z konkluzji BAT, a równocześnie czyni zarzut, że wniosek odbiega od treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazano, że konkluzje BAT nie mają ani nakazowego, ani wyczerpującego charakteru. Powołano, że biofiltr został zmodernizowany i wbrew twierdzeniu organu spółka podała jego parametry, które w odwołaniu są opisywane. Strona wyjaśniła również zagadnienia zanieczyszczeń emitowanych z instalacji (stężenie odorów oraz parametry ścieków technologicznych) i powołała, że Spółka wdrożyła również program zarządzania odorami. W odwołaniu złożonym przez pełnomocnika - adw. M. T. zarzucono naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez posiadania całości materiału dowodowego wskazując, że aktach, z którymi strona mogła się zapoznać, nie znajdują się dowody, na podstawie których okoliczność została uznana za udowodnioną. Zarzucono również naruszenie art. 84 § 1, art. 85, art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie zupełnie dowolnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że z instalacji wydobywają się ponadnormatywne zapachy oraz oparciu rozstrzygnięcia na twierdzeniach dotyczących oporu społecznego co do funkcjonowania instalacji do kompostowania odpadów. Zarzucono również naruszenie art. 186 POŚ poprzez błędną wykładnię jakoby art. 72 i 86 u.u.i.ś. mogły stanowić podstawę prawną do odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego ze względu na niezgodność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z zamierzeniem inwestycyjnym. Zarzucono również naruszenie art. 6 i art. 7 w zw. art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie obejmuje ostatecznie całości inwestycji. Ponadto wskazano, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. czym naruszono art. 186 ust. 1 pkt 1 POŚ, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska wynikających z najlepszych dostępnych technik BAT. Zarzucono, że organ nie przeprowadził oględzin oraz rozprawy administracyjnej, w czasie której można byłoby rozwiać wątpliwości. Strona stwierdziła, że organ dopuszcza wyłącznie jedną technikę wskazaną przez siebie, podczas gdy konkluzje BAT dopuszczają hermetyzację procesu poprzez zastosowanie przykryć z membran. Wskazano, że całkowicie przez organ pominięte zostało pismo z dnia 10 sierpnia 2020 r., w którym przedstawiono żądane parametry a w przypadku stwierdzenia, że instalacja nie spełnia wymogów technik BAT, organ winien rozważyć zastosowanie art. 204 ust. 2 POŚ. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że kontrola WIOŚ nie wykazała, że instalacja generuje ponadnormatywne zapachy. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z wymienionych dokumentów (str. 7 odwołania) dołączonych do odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Klimatu i Środowiska wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zra.), w związku z art. 184, art.201, art. 208 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r. poz. 1219), dalej: "POS", oraz w związku z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego musi uwzględniać wymagania nie tylko wynikające z przepisów POŚ, ale także z przepisów ustawy o odpadach. Organ powołując przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r. poz. 1169), a w szczególności pkt. 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia ustalił, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że wydajność instalacji będącej przedmiotem wniosku, znacząco przekracza wartość 75 ton na dobę, co zostało ustalone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w trakcie kontroli przeprowadzonej w spółce w dniach 23 - 26 listopada 2015 r. Powołano, że dla istniejących tego rodzaju instalacji, zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw, obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego powstał z dniem 1 lipca 2015 r., co ma zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Organ ustalił, że strona uzyskała dwie decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia: decyzja z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...]. Analizując te decyzje organ uznał, że zabudowa mieszkaniowa oddalona jest od kompostowni o około 500 m, co uzasadnia żądanie organu I instancji dotyczące hermetyzacji procesu kompostowania odpadów. Powołano, że proces kompostowania w założeniu miał być dwuetapowy: etap pierwszy prowadzony w bioreaktorach, etap drugi kompostowania w pryzmach usytuowanych na otwartym placu i nakrywanych włókniną. W decyzji określono również rodzaje odpadów poddawanych przetwarzaniu ze wskazaniem ich kodów. W decyzji wskazano, że w przypadku konieczności magazynowania osadów ściekowych (co do zasady winny być one bezpośrednio używane do sporządzania mieszanki kompostowej) odpady te "będą gromadzone w szczelnych pojemnikach, kontenerach i magazynowane w zadaszonych boksach na utwardzonym i szczelnym podłożu nie dłużej, niż 48 godzin". Warunek ten został też precyzyjnie określony w pkt 1.2.6 decyzji. Ponadto w przywołanej decyzji wyjaśniono, że "instalacja (...) nie jest ujęta w Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa [...], dalej: "WPGO", nie będą zatem przetwarzane zmieszane odpady komunalne, odpady zielone oraz przeznaczone do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (...)". Organ stwierdził, że w dalszej części decyzji wyjaśniono również, że przed wydaniem przedmiotowej decyzji uzyskano od Marszałka informację, że aktualizacja WPGO nie przewiduje lokalizowania kolejnej instalacji do przetwarzania odpadów zielonych w regionie północnym, o czym inwestor został powiadomiony pismem z dnia 18 grudnia 2015 r., znak: [...]. Minister Klimatu i Środowiska, konfrontując warunki prowadzenia procesu przetwarzania odpadów wynikające z decyzji z zapisami wniosku, a przede wszystkim z zapisami Aneksu (uzupełnienie wniosku), który został przedłożony organowi I instancji po licznych wezwaniach strony do jego uzupełnienia uznał, że pomimo zastrzeżenia, że instalacja nie może przetwarzać odpadów zielonych. spółka zakłada, że odpady takie będą przetwarzane (pkt 3.2. Aneksu w wersji "Ma być" - strony Aneksu nie zostały ponumerowane). Kolejno organ wskazał, że niezgodność wniosku z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy rodzajów odpadów planowanych do przetwarzania. Decyzja ta nie przewiduje przyjmowania odpadów o kodach 19 05 01, 19 05 02 i 19 05 03 wymienionych w Aneksie - Tabela 19 w wersji "Ma być". Ponadto organ zauważył, że strona w swoim wniosku (pkt 3.2 Aneksu), wbrew obostrzeniom zawartym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, planuje magazynowanie komunalnych osadów ściekowych nie w szczelnych kontenerach czy pojemnikach, ale bezpośrednio na podłożu. Minister wskazał, że strona informując organ o jego zamknięciu, w związku z koniecznością wypełnienia dyspozycji konkluzji BAT, równocześnie podała parametry biofiltra, które przeczą temu, że ten element instalacji został zamknięty. W Tabeli 12. podano parametry źródeł emisji do powietrza umieszczając biofiltr w elementach będących źródłem emisji zorganizowanej, a równocześnie wskazując jego powierzchnię na 18 m2, co jednoznacznie świadczyło w przekonaniu organu I instancji, że jest on źródłem emisji niezorganizowanej, czyli jest otwarty. Organ odwoławczy zauważył jednak, że opis emitora został podany przez pełnomocnika strony w piśmie z dnia 10 sierpnia 2020 r., stanowiącym wniosek o zawieszenie postępowania a Marszałek pominął tę informację prawdopodobnie przez przeoczenie, albowiem występują dwie wersje pisma z dnia 10 sierpnia 2020 r., obydwie nadane listem poleconym. Przy czym Minister uznał, że to uchybienie przez organ I instancji nie ma wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że w Aneksie, przedłożonym w grudniu 2019 r., a stanowiącym uzupełnienie wniosku o udzielenie pozwolenia, poinformowano, że biofiltr został zamknięty. Natomiast w piśmie z dnia 10 sierpnia 2020 r. zawarto informację, że prace modernizacyjne biofiltra zostały zakończone w lutym 2020 r. Minister wywnioskował na podstawie powyższego, że informacja o zamknięciu biofiltra, zawarta w Aneksie, nie była informacją prawdziwą. W odniesieniu do zaakcentowanej przez organ I instancji niezgodności wniosku z decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach, Minister powołał § 3 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) wskazując, że w przypadku, gdy zmiana wynika z konieczności dostosowania eksploatacji instalacji do nowych wymogów prawa, to uzyskanie nowej decyzji nie jest wymagane. Organ wskazał, że w przypadku konieczności hermetyzacji procesu przetwarzania w związku z konkluzjami BAT, co nie ulega żadnej wątpliwości, w przypadku zamknięcia biofiltra będzie mieć zastosowanie przywołany przepis. Podobnie będzie się mieć sprawa ze zmianą procesu kompostowania z dwustopniowego na jednostopniowy. Minister podkreślił jednak, że proces kompostowania odpadów nie jest zakończony w bioreaktorach, jak twierdzi strona. Zgodnie z przedstawionym przez nią opisem, w pryzmach, w których z założenia powinien znajdować się gotowy kompost, znajdują się frakcje nieprzekompostowane, które należy wyizolować na sicie i zawrócić do procesu kompostowania. Organ ustalił, że w punkcie 3.9.2.3. Aneksu strona uzupełniła wniosek o odpady powstające w procesie kompostowania poprzez wskazanie opakowań z papieru i tektury (kod 15 01 01) i opakowań z tworzyw sztucznych (kod 15 01 02). W tym zakresie organ uznał, że takie stwierdzenie budzi uzasadnione wątpliwości, albowiem trudno sobie wyobrazić, że tworzywa sztuczne są odpadem powstającym w procesie kompostowania obok np. nieprzekompostowanych frakcji wymienionych w tym samym punkcie. Nieprawidłowym też byłoby prowadzenie procesu przetwarzania, w czasie którego dochodziłoby do umieszczania w biomasie mas odpadów zapakowanych w worki foliowe. Takie odpady nie ulegałyby bowiem kompostowaniu (proces tlenowy), ale podlegały przetworzeniu w procesie beztlenowym (zagniwanie). Organ powołał, że niezgodność z WPGO została w sprawie stwierdzona w zakresie odpadów zielonych, a zgodnie z art. 186 ust. 1 pkt 1 POŚ organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Organ nie podzielił stanowiska strony podnoszonego w toku postępowania a dotyczącego możliwości wyznaczenia jej okresu dostosowawczego celem dostosowania instalacji do wymagań najlepszych dostępnych technik. Minister powołał, że zgodnie z brzmieniem art. 215 ust. 4 pkt 1 POŚ, wyznaczenie takiego okresu dostosowawczego jest możliwe, ale tylko w przypadku, gdy publikacja w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT odnoszących się do głównej działalności danej instalacji następuje w toku działalności prowadzonej na podstawie pozwolenia zintegrowanego tzn. gdy w momencie tej publikacji strona takie pozwolenie posiada, a obowiązkiem organu jest w tej sytuacji dokonanie oceny, czy posiadane przez nią pozwolenie zgodne jest z wymienionymi konkluzjami. W przypadku konieczności dostosowania istniejącej instalacji do nowych wymogów prawa możliwe jest zastosowanie wspomnianego okresu dostosowawczego. W przedmiotowej sprawie organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 204 ust. 1 POŚ instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego muszą spełniać wymagania ochrony środowiska wynikające z najlepszych dostępnych technik, a w szczególności nie mogą one powodować przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych. Organ zauważył, że w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (208/18) opublikowana została Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1147 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiająca konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, dalej: "Decyzja", w której § 1 przyjęto najlepsze dostępne techniki (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów. W dokumencie tym wyjaśniono, że konkluzje te odnoszą się m. in. do odzysku odpadów w ilości przekraczającej 75 ton dziennie prowadzonego poprzez stosowanie obróbki biologicznej, co wskazuje, że dotyczą one również instalacji [...]. W Decyzji określono szereg definicji, w tym również pojęcie "Nowego zespołu urządzeń". Rozumie się przez nie zespół urządzeń pierwotnie dopuszczony do użytkowania na terenie zakładu lub całkowita wymiana zespołu urządzeń po opublikowaniu niniejszych konkluzji dotyczących BAT. Wobec powyższego organ uznał, że przedmiotowa instalacja, dla której po raz pierwszy może zostać wydane pozwolenie zintegrowane, traktowana jest jako nowy zespół urządzeń, który w momencie uzyskania takiego pozwolenia musi spełniać wszystkie wymogi wynikające z tych konkluzji. Organ powołał przepis art. 184, art. 208 i art. 221POŚ w zakresie określenia wymagań jaki winien spełnić wniosek o wydanie pozwolenia, wskazując, że w przepisie zaś art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. g nakazano przedłożenie informacji o spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 207 ust. 1 i 1a czyli dotyczących najlepszych dostępnych technik. Organ ocenił, że to zadaniem strony jest wykazanie spełniania przywołanych przepisów, nie może to być jedynie deklaracja, co czyni strona twierdząc, że spółka deklaruje spełnianie dopuszczalnych poziomów emisji czy parametrów ścieków. Minister zauważył, że w odniesieniu do powyższego strona nie przedstawiła żadnej analizy spełniania wymogów konkluzji BAT. Powołano, że BAT 12 ma charakter warunkowy, uzależniony od prawdopodobieństwa uciążliwości odorowej. Konkluzja ta stwierdza, że w celu zapobiegania występowaniu emisji odorów lub jeżeli jest to niemożliwe, ich ograniczenia, w ramach BAT należy opracować i wdrożyć plan zarządzania odorami, stanowiący część systemu zarządzania środowiskowego (BAT 1) zawierający wymienione w BAT 12 elementy. Strona uznając, że w przypadku przedmiotowej instalacji konkluzje te mają zastosowanie, opracowała Program zarządzania odorami. Jednak Minister stwierdził, że program ten nie uwzględnia żadnych dokonanych w instalacji zmian (np. zamknięcie biofiltra, etapy procesu przetwarzania odpadów). Natomiast BAT 13, odnoszący się do emisji odorów, nakazuje rozważenie zastosowania wymienionych w nim rozwiązań podobnie jak BAT 14, których celem jest zapobieganie emisjom rozporoszonym do powietrza (w tym odorów) lub co najmniej ich ograniczenie. Powołano, że w przedmiotowej sprawie najistotniejszy jest BAT 14d, który miałby zastosowanie do wszystkich etapów procesu przetwarzania odpadów będących przedmiotem wniosku. Minister podzielił stanowisko Marszałka, że pewne etapy przetwarzania odpadów (rozładunek, przygotowanie wstępne i magazynowanie odpadów) nie będą realizowane w urządzeniach spełniających wymagania konkluzji BAT 14d. Z kolei w BAT 34 określono parametry emisji związanej z biologicznym przetwarzaniem odpadów wskazując na amoniak i stężenie odorów. Organ zauważył, że w konkluzjach podano, że średnia z okresu pobierania próbek w odniesieniu do amoniaku może wynosić 0,3 - 20 mg/Nm3, a w przypadku odorów 200 — 1000 oue/Nm3. Zestawiając te dane z informacją przedstawioną przez stronę Minister doszedł do przekonania, że nie wypełnia ona dyspozycji konkluzji BAT. Stwierdzono, że w Aneksie brak jest takich danych w odniesieniu do amoniaku - podano informację o emisji tego związku z biofiltra w ilości 240 g/Mg co daje 2,4 Mg/rok, ale danych tych ze względu na jednostki nie można skonfrontować z konkluzjami BAT. Jeżeli natomiast chodzi o stężenie odorów, to strona we wniosku o zawieszenie postępowania (pismo z dnia 10 sierpnia 2020 r.) podała, że deklaruje "spełnianie dopuszczalnych poziomów emisji wskazanych w BAT 34 tabela 6.7. na poziomie nie większym niż 1000 oun/Nm3". Minister uznał, że trudno ocenić co oznacza ta deklaracja ponieważ zgodnie z przywołanym BAT jest to wartość uśredniona (średnia z okresu pobierania próbek). Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że odpowiednio do art. 188 ust. 2 pkt. 2 POŚ emisja winna być określona jako wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie większa niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji. Natomiast we wniosku nie posiłkowano się pomiarami ani z tej ani z podobnych instalacji. Wpisano maksymalne poziomy BAT-AEL, co nie jest zgodne z przywołanym przepisem. Ponadto organ podkreślił konieczność prowadzenia monitoringu emisji do powietrza zgodnie z BAT 8, co też nie zostało określone. Minister nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że skoro inny organ I instancji zezwolił na prowadzenie procesu kompostowania odpadów na otwartej przestrzeni, to wiąże to Marszałka do wydania takiego pozwolenia w rozpatrywanej sprawie. Organ zauważył, że postępowanie odwoławcze nie jest okolicznością właściwą do dokonywania oceny rozstrzygnięcia zapadłego w innej indywidualnej sprawie, w której nie są znane okoliczności stanu faktycznego. Nie można również na podstawie jednego rozstrzygnięcia innego organu I instancji wysnuwać wniosków odnośnie stanu faktycznego tych dwóch spraw i mówić o "utrwalonej praktyce rozstrzygania spraw". W odniesieniu do zagadnienia protestów społecznych organ zauważył, że Stowarzyszenie [...] nie było stroną postępowania więc jego stanowisko nie może znajdować odzwierciedlenia w zapadłych rozstrzygnięciach. W kontekście zarzutu naruszenia art. 186 POŚ poprzez uznanie, że niezgodność z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach może stanowić podstawę do dokonania odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego Minister uznał, że rzeczywiście nie ma w tym przepisie takiego odniesienia. Jednak artykuł ten w ust. 1 pkt 1 mówi o dokonaniu takiej odmowy, gdy nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1, a w: przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a takie właśnie okoliczności zaistniały w przedmiotowej sprawie. Ponadto Minister uznał, że nie należy art. 186 POŚ traktować jako katalogu zamkniętego dla odmowy udzielenia pozwolenia, albowiem ustawodawca w przepisie tym wskazuje na okoliczności, w których bezwzględnie należy odmówić udzielenia pozwolenia w związku z przepisami POŚ i ustawy o odpadach. Organ ocenił, że nie wyklucza to jednak sytuacji, w których konieczne będzie podjęcie też takiego rozstrzygnięcia ze względu na inne przepisy szeroko rozumianym dziale ochrony środowiska. W ocenie organu odwoławczego okolicznością taką jest właśnie omówiona wyżej niezgodność z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach określona w przepisach u.u.i.ś. Organ II instancji nie podzielił również stanowiska prezentowanego w odwołaniu, że organ dopuszcza tylko jedną technikę. Wskazano, że w zależności od ryzyka, jakie stwarzają odpady pod względem emisji rozproszonych do powietrza, BAT 14d jest szczególnie istotna i nakazuje stosowanie odpowiedniej kombinacji wymienionych w niej technik. Konkluzje te odnoszą się do ograniczenia rozprzestrzeniania, gromadzenia i przetwarzania emisji rozproszonych wskazując jako pożądaną technikę stosowanie zamkniętych budynków i urządzeń. Organ powołał, że w rozpatrywanej sprawie strona rzeczywiście opracowała plan zarządzania odorami, co może świadczyć o tym, że Spółka jest świadoma, że w obiektach wrażliwych odczuwalna będzie uciążliwość odorowa. Minister uznał, że nie ma na tą ocenę wpływu kontrola WIOŚ, do której odwołuje się pełnomocnik. Organ wskazał również, że art. 204 ust. 2 POŚ odnosi się do takich szczególnych przypadków, w których organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może w pozwoleniu zintegrowanym zezwolić na odstępstwo od granicznych wielkości emisyjnych, jeżeli w jego ocenie ich osiągnięcie prowadziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów w stosunku do korzyści dla środowiska oraz pod warunkiem, że nie zostaną przekroczone standardy emisyjne, o ile mają one zastosowanie. Organ wskazał, że procedura taka może mieć miejsce na wniosek strony, w którym jest ona obowiązana do wykazania wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisie (nieproporcjonalnie wysokie koszty oraz nieprzekroczenie standardów emisyjnych), natomiast Spółka cały czas utrzymuje, że jej instalacja spełnia konkluzje BAT a więc rozważanie możliwości zastosowania odstępstwa jest niezasadne. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska, że decyzja wydana została na podstawie niekompletnych akt sprawy. Organ wskazał, że strona wystąpiła do Marszałka z wnioskiem o zmianę posiadanego przez nią zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W związku z tym, że Spółka obowiązana jest posiadać pozwolenie zintegrowane, Marszałek odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie, co zostało utrzymane w mocy przez Ministra Klimatu postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., a akta sprawy dotyczące pozwolenia zintegrowanego, w związku ze skargą do WSA w Warszawie na ww. postanowienie, zostały przekazane do WSA w Warszawie przy odpowiedzi na skargę, co nastąpiło pismem z dnia 14 sierpnia 2020 r. i do chwili obecnej pozostają w dyspozycji sądu. Natomiast Minister zauważył, że sytuacja w zakresie materiału dowodowego nie zmieniła się znacząco w stosunku do decyzji wydanej przez Marszałka w dniu [...] marca 2020 r. uchylonej przez organ II instancji z powodów formalnych (doręczenie brakującego elementu wniosku po wydaniu decyzji przez organ I instancji). W decyzji tej organ I instancji odniósł się również do zagadnień poruszanych w zaskarżonej obecnie decyzji tj. zarówno do konkluzji BAT, jak i do niezgodności z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Minister podkreślił, że materiał dowodowy po wydaniu tej decyzji został uzupełniony jedynie o wniosek strony o zawieszenie postępowania. W odniesieniu do argumentów dotyczących funkcjonowania jednostek komunalnych sąsiednich miast i wsi Minister zauważył, że nie są to ustawowe przesłanki, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie szczególnie w sytuacji licznych uchybień wniosku. Minister stwierdził również, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] marca 2013 r. odnosi się wyłącznie do przedsięwzięcia polegającego na budowie kompostowni i trudno doszukać się również w jej treści jakiegokolwiek odniesienia do linii technologicznej do produkcji nawozów. Mowa jest wyłącznie o gotowym produkcie w postaci dojrzałego kompostu. Podobnie jest w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., która tylko w jednym punkcie tj. 1.2.9 wspomina o przypadku, w którym produkt nie osiągnie wymogów nawozu i w takim przypadku zapis decyzji nakazuje zawrócenie go do procesu lub potraktowanie jako odpad. Sama linia technologiczna nie jest w decyzji ujęta. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła N.Sp. z.o.o. z siedzibą w L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - adw. M. T. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie i niewskazanie podstawy prawnej odmowy przeprowadzania przez organ odwoławczy dowodów wnioskowanych w odwołaniu, 2. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez błędne ustalenie przez organ II instancji, że w oparciu o stanowisko Stowarzyszenia [...] organ I instancji nie poczynił ustaleń faktycznych z uwagi na brak przymiotu strony tej organizacji w postępowaniu, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że okoliczności oraz argumenty podnoszone przez ten podmiot nie wpłynęły na ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, co jest oczywiście sprzeczne z treścią zapadłego rozstrzygnięcia, które jasno wskazuje, że na podstawie kierowanych przez to stowarzyszenie pism ustalano, że instalacja skarżącej wymaga hermetyzacji wszystkich procesów, 3. art. 86 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247) polegające na dokonaniu ustaleń sprzecznych z istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenie na realizację przedsięwzięcia i pełni względem niego funkcję prejudycjalną, a dokonane w niej ustalenia wiążą organ wydający decyzję realizacyjną, przy czym sposób uwzględnienia uwarunkowań środowiskowych w decyzji realizacyjnej nie może być rozumiany dosłownie, a analiza tych dwóch decyzji winna być prowadzona z punku widzenia przedmiotu przedsięwzięcia oraz wymagań ochrony środowiska, wynikających z decyzji środowiskowej, co w przedmiotowej sprawie zostało sprowadzone do dosłownego odniesienia zapisów decyzji środowiskowej z proponowanymi przez skarżącą rozwiązaniami przedsięwzięcia, bez dokonania ich analizy z punku widzenia wymagań ochrony środowiska. Organy w istocie nie ustaliły, czy zakres zmian w przedsięwzięciu skarżącej w jakiś istotny sposób zmienia wymagania ochrony środowiska, gdzie w ocenie skarżącej zaproponowane zmiany zwiększają tą ochronę. 4. art. 204 ust. 1 w zw. z art. 186 ust 1 pkt 1 POŚ poprzez ich błędną wykładnię skutkującą ustaleniem, że instalacja skarżącej nie spełnia wymagań ochrony środowiska wynikających z najlepszych dostępnych technik oraz występuje w sprawie niezgodność zamierzonego sposobu przetwarzania odpadów z planami gospodarki odpadami: a) organy orzekające w sprawie błędnie ustaliły, że instalacja skarżącej nie spełnia wymogów najlepszych dostępnych technik BAT, wskazując w szczególności na BAT 14d, który nakazuje hermetyzację projektu. Prawidłowe ustalenia w sprawie pozwoliłby na stwierdzenie, że wystarczającą techniką jest zastosowanie BAT 37, które jest specjalnie dedykowane dla instalacji przetwarzających odpady biologiczną metodą tlenową, a prowadzone postępowanie nie wykazało, aby emisje rozproszone do powietrza (a BAT 14d tyczy się emisji rozproszonych) i ich poziom wskazywały na konieczność zastosowania hermetyzacji procesu. Niezależnie od powyższego, zgodnie z definicjami BAT emisje rozproszone obejmują emisje z kompostowania pryzmy na świeżym powierz. Skarżąca, zgodnie z sugestiami organu I instancji, zmieniła sposób kompostowania na jednostopniowy, kompostowanie pryzmy na świeżym powietrzu nie ma miejsca, zatem na placu nie powstają emisje rozproszone. b) w sposób oczywiście sprzeczny i błędny ustalono, że skarżąca nie uwzględnia w BAT — AELs (poziomy emisji) parametrów monitorowania odorów. Skarżąca przedstawiła sposób monitorowania oraz poziomy emisyjne dla amoniaku oraz siarkowodoru co jest zgodne z treścią BAT 8, który wskazuje monitorowanie tych parametrów jako alternatywne dla monitorowania odorów. c) w sposób oczywiście błędny ustalona została niezgodność wniosku z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami, gdyż skarżąca nie przetwarza odpadów zielonych, nie wskazała kodu odpadów zielonych do przetwarzania, zatem nie można wyprowadzić wniosku, że zamierzenie skarżącej jest niezgodne z WPGO. Odpady zielone nie są definiowane obecnie przez ustawę, a art. 38 a Ustawy o odpadach mówiący o odpadach zielonych został uchylony, zatem nie można stwierdzić, że skarżąca działa niezgodnie z planem gospodarki odpadami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Klimatu oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasadzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu do skargi zakwestionowano ustalenia organu odwoławczego odnośnie terminu, w którym powstał obowiązek posiadania przez stronę pozwolenia zintegrowanego powołując się na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...]. Wątpliwości skarżącego wzbudziło również ustalenie organu, że zabudowa mieszkaniowa oddalona jest od kompostowni o około 500 m, co uzasadniałoby żądanie organu I instancji dotyczące hermetyzacji procesu kompostowania odpadów. Pełnomocnik wyjaśnił, powołując się na przepisy ustawy Prawo budowlane, że nie jest to zabudowa mieszkaniowa, a jedynie domki letniskowe, a odległość do najbliższej zabudowy mieszkaniowej wynosi 620 m. Kolejne zastrzeżenia zgłoszono odnośnie zakwestionowanych zasad magazynowania osadów ściekowych i odchodów zwierzęcych. Pełnomocnik wyjaśnił, że potrzeby magazynowania są marginalne. We wniosku skarżąca wskazała, że odpady te mogą być magazynowane na utwardzonym i szczelnym podłożu i przykryte włókniną typu Gore-Tex, który ogranicza emisje odorów. Skarżąca wskazała, że jest to więc hermetyczne zabezpieczenie a magazynowanie w szczelnych pojemnikach groziłoby niebezpieczeństwem zasklepienia osadów, co uzasadnia stwierdzenie, że proponowana technologia jest bezpieczna dla środowiska i nie powoduje uwalniania substancji na zewnątrz. Odnośnie przetwarzania odpadów zielonych podniesiono, że istotnie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie przewiduje zagospodarowania odpadów zielonych. Powołano, że obecnie prawo nie przewiduje takiej kategorii odpadów, które oznaczane są swoimi kodami a analiza aneksu złożonego przez skarżącą, w którym użyto sformułowania odpady zielone, nie pozwala na stwierdzenie, że skarżąca będzie przetwarzać odpady zielone. Wskazano, że gdyby taka była intencja skarżącej, to stosowny kod odpadu zostałby uwzględniony we wniosku, natomiast lektura aneksu wskazuje na użycie sformułowania odpady zielone w stosunku do rozdrabnianej biomasy w postaci słomy. Powołano, że z osadem mieszana będzie słoma a nie odpady zielone. Skarżąca podała, że odpady o kodach 19 05 01, 19 05 02 i 19 05 03 nie są przyjmowane do przetwarzania, a ich przetwarzanie wynika z faktu, że skarżąca takie odpady wytwarza i następnie je przetwarza. Wskazano, że takie odpady mogą powstawać w instalacji a zatem konieczne jest ich przetwarzanie dla uzyskania prawidłowych parametrów końcowego produktu. Spółka zarzuciła, że zgodnie z konkluzjami BAT emisje zorganizowane, to emisje przez kanały, rury czy kominy i są to również emisje z otwartych biofiltrów. Stwierdzenie Ministra, że powierzchnia biofiltra jednoznacznie świadczy o tym, że emisja z niego jest emisją niezorganizowaną, jest sprzeczne z definicją emisji niezorganizowanej zawartej w konkluzjach. Informacja o zamknięciu biofiltra była prawdziwa, jedynie montaż emitora nastąpił później, a zastosowany w instalacji biofiltr jest zgodny z konkluzjami BAT. W zakresie rodzajów odpadów powstających w procesie kompostowania (papier, tworzywa sztuczne) skarżąca wyjaśniła, że do kompostowania niezbędna jest biomasa w postaci słomy, która dostarczana jest do instalacji w formie belowanej za pomocą siatki plastikowej, zatem w momencie sporządzania mieszanki kompostowej powstaje odpad w postaci opakowań tworzyw sztucznych. Kod odpadów z papieru i tekstury został uwzględniony ponieważ skarżąca kompostuje odpady kuchenne podlegające biodegradacji. Odnośnie z kolei konkluzji BAT skarżąca wskazała, że BAT 37 dają możliwość zastosowania przykryć z półprzepuszczalnymi membranami oraz na konieczność dostosowania działań do warunków meteorologicznych. Wskazano, że te techniki są przez skarżącą stosowane. Strona oceniła, że BAT 14 nie jest najistotniejszą w sprawie konkluzją a kompostowanie nieprowadzone w hermetycznych miejscach nie oznacza, że emisja do powietrza będzie nadmierna. Wskazano, że już samo zastosowanie BAT 37 spowoduje ograniczenie emisji, a BAT 14d ma zastosowanie w zależności od ryzyka jakie stwarzają odpady pod względem emisji rozproszonych. Zarzucono, że organ pomija ocenę spełniania najlepszych dostępnych technik BAT. Wskazano, że plan zarządzania odorami jest kompletny, a zamknięcie biofiltra nie wpływa na jego treść. Proces został zamieniony na jednostopniowy i nie przewiduje się fazy dojrzewania na placu dojrzewania, a tym samym nie występują emisje rozproszone do powietrza. Za nieuzasadnione uznano twierdzenia organu w zakresie monitoringu oraz dopuszczalnego poziomu emisji, jeżeli chodzi o stężenie odorów. Powołano, że w aneksie zostały wskazane dokładne parametry monitorowanych związków, a jeżeli chodzi o stężenie odorów, wobec monitorowania ww. związków, badania takie nie muszą być przeprowadzone. Wskazano, że BAT 8 daje możliwość monitorowania odorów albo amoniaku oraz siarkowodoru. Skarżąca zarzuciła również, że wbrew twierdzeniom organu istotne znaczenie dla sprawy ma stanowisko Stowarzyszenia [...], co znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji Marszałka. Powołano, że przeprowadzone kontrole nie wykazały żadnych nieprawidłowości z zakresie emisji odorów. Ponadto Spółka wskazała, że nielogiczne jest też odnoszenie się do BAT 14d skoro BAT 37 – dedykowany dla tlenowego przetwarzania odpadów, uznaje za wystarczające zastosowanie przykryć z półprzepuszczalnych membran. Minister Klimatu i Środowiska– w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi, tym samym podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, oddalił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219). Podstawą prawną do udzielenia pozwolenia zintegrowanego jest art. 181 ust. 1 pkt 1 POŚ, natomiast wniosek o jego udzielenie powinien spełniać wymagania określone w art. 184 i art. 208 tej ustawy. Równocześnie z treści art. 45 ust. 4 ustawy o odpadach wynika, że wytwórca odpadów, który prowadzi zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, może być zwolniony z obowiązku uzyskania odrębnego zezwolenia na prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów. Z kolei ust. 5 przywołanego artykułu mówi, że wytwórca ten jest obowiązany uwzględnić we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów lub wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w tym dołączyć wymagane załączniki. W myśl natomiast ust. 5a, cytowany wyżej przepis stosuje się do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego określającego wymagania dla zbierania lub przetwarzania odpadów. Natomiast odpowiednio do brzmienia art. 201 ust. 1 POŚ, pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. W pkt. 5 ppkt 3 lit. b załącznika do przepisów wykonawczych tj. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r. poz. 1169), wymieniono instalacje w gospodarce odpadami do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że wydajność instalacji będącej przedmiotem wniosku znacząco przekracza wspomnianą wartość 75 ton na dobę. Stan taki ustalił [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, który stwierdził w trakcie kontroli przeprowadzonej w spółce w dniach 23 - 26 listopada 2015 r., że instalacja składa się z 10 bioreaktorów oraz placu dojrzewania o powierzchni ok. 600 m2, co pozwala na przetwarzanie odpadów biodegradowalnych w ilości 50 000 Mg/rok. Wspomniane wyżej przepisy weszły w życie z dniem 5 września 2014 r., jednak dla istniejących tego rodzaju instalacji, zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2014 r,, poz. 1101), obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego powstał z dniem 1 lipca 2015 r. Organ odmawiając wydania pozwolenia zintegrowanego powołał przepis art. 186 ust. 1 pkt 1 POŚ. Zgodnie z tym przepisem organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, oraz pozwolenia zintegrowanego - także jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Natomiast przepis art. 184 POŚ określa wymagania jaki winien spełnić wniosek o wydanie pozwolenia. Przy czym w ust. 5 wskazano, że dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art. 208 i art. 221. W przepisie zaś art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. g nakazano przedłożenie informacji o spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 207 ust. 1 i 1a czyli dotyczących najlepszych dostępnych technik. Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania spełniania przesłanek uzasadniających udzielenie pozwolenia zintegrowanego i w tym celu strona winna współdziałać z organem prowadzącym postępowanie i składać rzetelne i jednoznaczne wyjaśnienia w razie jakichkolwiek zaistniałych wątpliwości. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca wielokrotnie była wzywana do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień w związku z wątpliwościami co kompletności i spójności podawanych danych. W każdym przypadku organ wskazywał stronie w jakim zakresie i z jakich przyczyn należy uzupełnić materiał dowodowy i jakie braki wniosku organ stwierdził. Strona była również zawiadamiana w trybie art. 79a § 1 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odmówił udzielenie wnioskowanego zezwolenia z uwagi na stwierdzenie niezgodności z WPGO w zakresie odpadów zielonych i niezgodności wniosku z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, konieczności hermetyzacji procesu kompostowania odpadów z uwagi na oddalenie zabudowy mieszkaniowej od kompostowni o około 500 m, niewykazanie spełniania przez instalację konkluzji BAT, w szczególności wynikających z BAT 14d, jak również okoliczność, że we wniosku nie posiłkowano się żadnymi pomiarami, co powinno mieć miejsce zgodnie z treścią art. 188 ust. 2 pkt 2 POŚ. Podzielić należy ustalenia organu, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono, że nie będą przetwarzane odpady zielone, natomiast w Aneksie stanowiącym uzupełnienie wniosku, strona powołała, że będzie przetwarzała odpady zielone. Również prawidłowe było ustalenie organu, że decyzja środowiskowa nie przewiduje przetwarzania odpadów o kodach 19 05 01, 19 05 02 i 19 05 03, natomiast strona podała, że takowe będzie przetwarzała. Ponadto prawidłowa jest ocena organu dotyczącą kwestii zamknięcia biofiltra i sprzeczność informacji podawanych przez stronę w różnych dokumentach. Niewątpliwie strona twierdząc, że biofiltr został zamknięty, równocześnie podawała parametry jak dla urządzenia otwartego. Zwrócić również należy uwagę, że Aneks jako uzupełnienie wniosku o udzielenie pozwolenia został przedłożony w grudniu 2019 r. W dokumencie tym poinformowano organ, że biofiltr został zamknięty, natomiast w piśmie z dnia 10 sierpnia 2020 r. zawarto informację, że prace modernizacyjne biofiltra zostały zakończone w lutym 2020 r. Niezależnie od oceny organu, czy emisja z biofiltra jest emisją zorganizowaną czy też nie, to Sąd w całości podziela ocenę organu, że w toku prowadzonego postępowania strona podawała sprzeczne, niejasne i niepełne informacje i do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie wyjaśniła podnoszonych przez organ niejasności i sprzeczności. Podzielić należy stanowisko organu, że wniosek o udzielenie pozwolenia zintegrowanego winien zostać sporządzony w sposób spójny, przejrzysty, zgodnie z obowiązującymi wymogami prawa i zgodnie ze stanem faktycznym, a wszystkie dokumenty stanowiące składowe wniosku muszą prezentować ten sam stan faktyczny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wyszczególnił wszystkie sprzeczności i nieścisłości podawane przez stronę i Sąd w całości podziela ustalenia organu odwoławczego i dokonaną ocenę sprawy, przyjmując je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne przytaczanie. Odnosząc się zaś szczegółowo do zarzutów skargi, to przyznać trzeba rację skarżącej, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do dokumentów wymienionych i przedłożonych przy odwołaniu. Natomiast powyższe uchybienie nie miało w ocenie Sądu żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Mianowicie z pism Zakładu Gospodarki Komunalnej do Marszałka Województwa [...] z dnia 27.03.2020 r., Zakładu Gospodarki Wodno-ściekowej w T. do Marszalka Województwa [...] z dnia 27.03.2020 r., Zakładu P. Gospodarka Komunalna do Marszałka Województwa [...] z dnia 26.03.2020 r., Zakładu Gospodarki Komunalnej w K. do Marszałka Województwa [...] z dnia 26.03.2020 r. i Wójta Gminy J. do Marszałka Województwa [...] z dnia 27.03.2020 r., wynika, że poszczególne gminy nawiązały współpracę ze skarżącą w przedmiocie zagospodarowywania odpadów, którą chciałyby kontynuować, a która pozwala im na prowadzenie gospodarki odpadami zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przez stronę Protokołu Kontroli z dnia 11 września 2020 r. przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika jaki jest stan formalno-prawny eksploatowanej instalacji, stan postępowań administracyjnych w zakresie uzyskania pozwolenia zintegrowanego, jak i zmiany zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a także umów na odbiór i zagospodarowanie odpadów. Treść powoływanego emaila natomiast dotyczy możliwości przeglądania akt sprawy. Stwierdzić należy, że treści zawarte w tych dokumentach również nie mają wpływu ocenę sprawy. Zauważyć należy, że nawet w przypadku niewyczuwalności odorów w trakcie przeprowadzanej kontroli, nie wyklucza to możliwości odczuwania uciążliwości odorowej w budynkach położonych w pobliżu instalacji. Specyfika uciążliwości odorowych uzależniona jest bowiem od poszczególnych etapów przetwarzania odpadów, jak również warunków atmosferycznych. Również złożone dokumenty w postaci: Plan zarządzania instalacją "Kompostowni odpadów biodegradowalnych" firmy N.Sp. z o.o. w L. - Załącznik nr. 2 "Plan Zarządzania Instalacją do Biologicznego Przetwarzania Odpadów w Przypadku Awarii" Wrzesień 2019 r., Załącznik nr. 3 "Plan Zarządzania Pozostałościami z Instalacji do Biologicznego Przetwarzania Odpadów" Wrzesień 2019 r., Załącznik nr. 4 Program Zarządzania Odorami Wrzesień 2019 r., zdjęcia biofiltra, zdjęcie określające moc pieca, nie mogą zmieniać oceny sprawy. W odniesieniu do dokumentu Program Zarządzania Odorami Wrzesień 2019 r., to powołać również należy, że organ odniósł się do tego dowodu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, słusznie zauważając, że program ten nie uwzględnia żadnych dokonanych w instalacji zmian (np. zamknięcie biofiltra, etapy przetwarzania odpadów). Sąd w całości podziela stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że wniosek o udzielenie pozwolenia zintegrowanego winien zostać sporządzony w sposób spójny, przejrzysty, zgodnie z obowiązującymi wymogami prawa i zgodnie ze stanem faktycznym, a wszystkie dokumenty stanowiące składowe wniosku muszą prezentować ten sam stan faktyczny. W kwestii stanowiska dotyczącego roli Stowarzyszenia [...] w postępowaniu to stwierdzić należy, że Stowarzyszenie nie uczestniczyło w prowadzonym postępowaniu. Nie mniej jednak, organ prowadzący postępowanie władny był rozważyć wszystkie argumenty i zastrzeżenia składane w przedmiotowej sprawie. Również organ, jako wyspecjalizowany w zakresie ochrony środowiska i gospodarki odpadami, posiada wiedzę na temat uciążliwości odorowych wynikających z prowadzenia działalności w zakresie biologicznego przetwarzania odpadów, jak również najlepszych technik. W ocenie Sądu, w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że organ dokonał ustaleń i oceny sprawy tylko i wyłącznie w oparciu o stanowisko Stowarzyszenia [...] Analiza uzasadnienia decyzji wskazuje, że organy wzięły pod uwagę wszystkie aspekty sprawy w zakresie niezbędnym do oceny wniosku i rozważyły sprawę w jej całokształcie, w szczególności wzięto pod uwagę, że zgodnie z treścią decyzji środowiskowej wydanej dla przedmiotowego przedsięwzięcia, najbliższa zabudowa mieszkaniowa oddalona jest od kompostowni o około 500 m, czym organ uzasadnił konieczność hermetyzacji procesu kompostowania odpadów. W sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska, to Sąd ocenił ten zarzut jako bezzasadny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do kwestii zgodności decyzji środowiskowej z wymaganiami dotyczącymi pozwolenia zintegrowanego. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy jednoznacznie wskazał, że brak jest podstaw prawnych aby wymagać całkowitej zgodności wniosku o udzielenie pozwolenia zintegrowanego z wcześniej wydaną decyzją środowiskową. Natomiast niewątpliwie organ prawidłowo ustalił, że niezgodności pomiędzy treścią wydanej decyzji środowiskowej a wnioskiem o udzielenie pozwolenia dotyczą następujących kwestii: - instalacja nie może przetwarzać odpadów zielonych, a pomimo tego spółka zakłada, że odpady takie będą przetwarzane, - decyzja środowiskowa nie przewiduje przetwarzania odpadów o kodach 19 05 01, 19 05 02 i 19 05 03, co również nie znajduje odzwierciedlenia we wniosku, - strona, wbrew obostrzeniom zawartym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, planuje magazynowanie komunalnych osadów ściekowych nie w szczelnych kontenerach czy pojemnikach, ale bezpośrednio na podłożu. W ocenie Sądu wyszczególnione przez organ niezgodności są istotne z punktu widzenia wymagań w zakresie ochrony środowiska. Przetwarzanie wymienionych wyżej rodzajów odpadów (19 05 01, 19 05 02 i 19 05 03) i odpadów zielonych w ogóle nie było przedmiotem badania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji środowiskowej, tym samym w żaden sposób nie przeanalizowano negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia w tym zakresie na środowisko, a w wydanej decyzji środowiskowej nie nałożono żadnych obowiązków mających na celu minimalizację ewentualnych negatywnych oddziaływań. W kwestii planowanego magazynowania komunalnych osadów ściekowych to oczywistym jest, że przykrycia z membrany nie zapewniają takiej szczelności jak szczelne kontenery, a gromadzenie tego typu odpadów bezpośrednio na podłożu może powodować przesiąkanie do gruntu. Podkreślić należy, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w tym przedmiocie jest jednoznaczna, strona decyzję tę przyjęła i jest ona ostateczna. Niewątpliwie proponowana przez skarżącą zmiana będzie na pewno miała bardziej negatywne oddziaływanie na środowisko niż w wersji przewidzianej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Również, jak zasadnie wskazał organ w złożonej odpowiedzi na skargę, nie ma też znaczenia, że magazynowanie tych odpadów jest "marginalne" albowiem są to warunki, których należy dotrzymać. Ponadto, w przyszłości może mieć miejsce zmiana powodująca częstsze korzystanie z tego uprawnienia przez stronę, co przełoży się na negatywne oddziaływanie na środowisko takiego sposobu korzystania z niego. Podkreślić również należy, że nieprzekonywujące są twierdzenia ze skargi, że spółka w ogóle nie zamierza przetwarzać odpadów zielonych. Niezależnie od zmiany przepisów w zakresie funkcjonowania pojęcia odpadów zielonych, to nie jest zrozumiałe, dlaczego skarżąca w złożonych do organu dokumentach posługuje się tym pojęciem, skoro nie zamierza przetwarzać tego typu odpadów. Świadczy to tylko o braku profesjonalizmu w przygotowywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia i poźniejszego Aneksu. Wniosek winien być sformułowany od samego początku w sposób jednoznaczny, w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego w sprawie przez organ, prowadzący postępowanie dowodowe. Również podzielić należy stanowisko organu, że nie ma znaczenia w sprawie czy przetwarzaniu podlegać będą odpady wytworzone przez spółkę, czy odpady przyjmowane od podmiotu zewnętrznego ponieważ celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ustalenie oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia, w tym przypadku kompostowania wszystkich odpadów. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. POŚ w zw. z art. 186 ust. 1 pkt 1 POŚ. Przepis art. 202 ust. 1 POŚ mówi, że w pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji na zasadach określonych dla pozwoleń. Z kolei w ust. 2 pkt 1 przywołanego artykułu wskazuje, że dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego ustala się w szczególności dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza wymienionych w konkluzjach BAT, a jeżeli nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - w dokumentach referencyjnych BAT. Dodatkowo przepis art. 204 ust. 1 POŚ nakazuje, by instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego spełniały wymagania ochrony środowiska wynikające z najlepszych dostępnych technik, a w szczególności nie mogą one powodować przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych. W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (208/18) opublikowana została Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1147 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiająca konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, w której § 1 przyjęto najlepsze dostępne techniki (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów. Konkluzje te odnoszą się m. in. do odzysku odpadów w ilości przekraczającej 75 ton dziennie prowadzonego poprzez stosowanie obróbki biologicznej. Sąd w całości podziela ocenę organu, że w sprawie nie wykazano spełniania przez instalację konkluzji BAT, w szczególności BAT 14d. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że organ analizował spełnianie poszczególnych konkluzji. I tak w zakresie konkluzji BAT 12 organ wskazał, że BAT 12 ma charakter warunkowy uzależniony od prawdopodobieństwa uciążliwości odorowej, jednocześnie analizując opracowany przez stronę Program zarządzania odorami. Podzielić należy ocenę Ministra, że przedstawiony przez skarżącą Program nie uwzględnia żadnych dokonanych w instalacji zmian (np. zamknięcie biofiltra, etapy procesu przetwarzania odpadów). Organ kolejno również analizował zapisy BAT 13 i BAT 14, szczególnie podkreślając rolę BAT 14d, jak również omówił BAT 34 w kontekście emisji związanej z biologicznym przetwarzaniem odpadów. Podzielić należy ocenę organu, że wszystkie ww. konkluzje mają zastosowanie w sprawie odpowiednio do zakresu w nim uregulowanego. Nie można podzielić stanowiska strony, że tylko zastosowanie winna mieć konkluzja BAT 37 jako odnosząca się do emisji odorów i emisji rozproszonych do powietrza z etapów przetwarzania na otwartej przestrzeni. Zauważyć należy, że konkluzja BAT 14 odnosi się do zapobiegania emisjom rozproszonym do powietrza, w szczególności pyłu, związków organicznych i odorów a technika wskazana w pkt. d dotyczy hermetyzacji procesów przetwarzania odpadów. Wbrew zarzutom skargi z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że część procesu przetwarzania odpadów odbywać się będzie na otwartym terenie. Co prawda skarżąca zmieniła technologię z procesu dwuetapowego na jednoetapowy, ale jak prawidłowo zauważył organ, gotowy kompost ma być przesiewany przez sito na otwartym placu technologicznym. Przesiewanie to ma na celu oddzielenie nieprzekompostowanych frakcji, które będą zawracane do procesu. Świadczy to jednoznacznie o tym, że proces kompostowania nie zostanie zakończony w bioreaktorach. Z uwagi na powyższe, jak również na odorowość całego procesu i znajdującą się w niedalekiej odległości zabudowę mieszkalną, prawidłowe jest stanowisko organu, że place i miejsca magazynowe wymagają hermetyzacji. Jak słusznie również wskazał organ w złożonej odpowiedzi na skargę, fakt istnienia zabudowy mieszkaniowej wynika z treści decyzji środowiskowej, która to jest dokumentem urzędowym. W odniesieniu do uciążliwości odorowych powstających przy przetwarzaniu odpadów nie ma przy tym znaczenia w ocenie Sądu, czy jest to zabudowa letniskowa, czy też nie. Ponadto zauważyć należy, że w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia zintegrowanego, strona nie posiłkowała się żadnymi pomiarami, co powinno mieć miejsce zgodnie z treścią art. 188 ust. 2 pkt 2 POŚ. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze i będących podstawą wydanej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.