IV SA/Wa 3541/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę Zaskarżoną decyzją, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] kwietnia 2015 r. o zobowiązaniu cudzoziemki - p. L. G., ob. [...] - do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wydania decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał następujące okoliczności faktyczne oraz uwarunkowania prawne sprawy: - zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.), decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przebywa lub przebywał w Polsce bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu, jeżeli są one lub były wymagane, - w myśl art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy nie posiada środków finansowych, niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu w Polsce, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo tranzytu przez Polskę do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków finansowych, - art. 315 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy stanowi, że w decyzji, nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo jego ucieczki; wedle art. 315 ust. 3 ustawy prawdopodobieństwo ucieczki istnieje w szczególności m.in., gdy cudzoziemiec zadeklarował niepodporządkowanie się obowiązkom, wynikającym z otrzymania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, - zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Polski lub także innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu; zgodnie z art. 318 ust. 2 pkt 1 zakaz ponownego wjazdu orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której nie określono terminu dobrowolnego powrotu; art. 319 pkt 1 ustawy stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3,6, 10, 12, 13, 15 lub 16, - w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wyszczególniono negatywne przesłanki dla zobowiązania do powrotu; decyzji takiej nie wydaje się cudzoziemcowi m.in., gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia (pkt 2), - stosownie do art. 348 ustawy o cudzoziemcach, zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją Rzymską": zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, mógłby być zmuszony do pracy, mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej; 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji Rzymskiej; 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 ze zm.), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, - z akt sprawy wynika, że funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili [...] marca 2015 r. kontrolę legalności pobytu cudzoziemców przy ul. [...] w [...]; kontroli została poddana także Cudzoziemka; jej tożsamość ustalono na podstawie paszportu, ważnego od 16 kwietnia 2013 r. do 16 kwietnia 2023 r., wydanego przez władze [...]; Cudzoziemka nie posiadała wizy lub innego dokumentu, uprawniającego do wjazdu na to terytorium Polski i pobytu; posiadała przy sobie 20 zł., - Cudzoziemka został zatrzymana w związku z okolicznościami, uzasadniającymi wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, - [...] marca 2015 r. organ I. instancji wszczął postępowanie w sprawie zobowiązania Cudzoziemki do powrotu; w jego toku została ona przesłuchana do protokołu ([...] marca 2015 r.); oświadczyła wówczas: - rozumie język polski w mowie i piśmie, nie żąda udziału tłumacza [...]; - ostatni raz przyjechała do Polski w październiku 2003 roku autobusem rejsowym ze [...] - przez przejście graniczne w [...] do [...]; granicę przekroczyła na podstawie ważnego paszportu, którego już nie ma - jego ważność się skończyła; obecny wydał Konsul; - po przyjeździe do Polski pozostawała na utrzymaniu p. R. G.; w czerwcu 2004 roku zawarła z nim związek małżeński; w 2004 roku podjęła pracę w szwalni, gdzie pracowała około roku; później zaczęła szyć w domu; - na utrzymanie zarabiała jako szwaczka oraz otrzymywała pieniądze od córki, która dostawała środki od wujka, mieszkającego w [...]; pieniądze na jej utrzymanie są jej - do dnia przesłuchania - przesyłane za pośrednictwem osób, przyjeżdżających ze [...]; obecnie nie posiada żadnych środków na utrzymanie; - od 2004 roku - zamieszkuje w [...] (przy ul. [...] [...]); w 2004 roku starała się o zalegalizowanie pobytu w Polsce, z uwagi na małżeństwo z obywatelem polskim; nie uzyskała jednak zezwolenia; jest świadoma, że przebywa w Polsce nielegalnie; - od 2008 roku jest skłócona z mężem, ale do 2009 roku wspólnie z nim zamieszkiwała; obecnie mieszka on w województwie [...]; w maju 2013 roku. małżonkowie rozwiedli się; - do dnia przesłuchania nie pozostaje w żadnym związku małżeńskim ani w związku nieformalnym; zamieszkuje sama; - na terytorium Polski ma dorosłego syna, będącego w związku małżeńskim z obywatelką polską; na [...] ma córkę i matkę, a we [...] siostrę, - na [...] nie była prześladowana politycznie ani religijnie, nie grozi jej tam żadne niebezpieczeństwo, nie była poddawana torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, nie była zmuszana do pracy, nie była pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego; nie jest członkiem żadnej partii politycznej ani ruchu politycznego; na [...] nie jest zagrożone jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego; nie skorzysta z możliwości złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy; - nie podporządkuje się obowiązkom, wynikającym z otrzymania decyzji o zobowiązaniu do powrotu; musi zostać w Polsce z uwagi na wnuki, choć nie jest ich prawnym opiekunem - mają one swoich rodziców, - organ I. instancji wystąpił do Sądu Rejonowego dla [...] z wnioskiem o umieszczenie Cudzoziemki w ośrodku strzeżonym; postanowieniem z [...] marca 2015 r. (sygn. akt [...]) umieszczono Cudzoziemkę w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców, - [...] lipca 2015 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo, którym udział w postępowaniu zgłosił profesjonalny pełnomocnik Cudzoziemki – adwokat oraz uzupełniono odwołanie; podniesiono, że na terytorium Polski przebywa syn Cudzoziemki; jest mężem obywatelki polskiej; co za tym idzie Cudzoziemka jest członkiem rodziny obywatela polskiego; Cudzoziemka jest też współwłaścicielką nieruchomości, położonej przy ul. [...] w [...]; jest też pokrzywdzoną w sprawie, prowadzonej przez Prokuraturę [...], o znęcanie się nad nią przez byłego męża, - [...] lipca 2015 r. wpłynęło uzupełnienie odwołania, złożone przez Cudzoziemkę; podniosła w nim, że postępowanie w zakresie jej życia rodzinnego zostało przeprowadzone niewyczerpująco - jedynie w oparciu o jej krótkie oświadczenie, złożone w dniu zatrzymania; postępowanie w zakresie prowadzonego przez nią życia prywatnego nie zostało w ogóle przeprowadzone; wskazała, że w dniu przesłuchania była bardzo zdenerwowana zatrzymaniem, zmęczona i zestresowania; prosiła o przeniesienie daty przesłuchania, bo nie była w stanie racjonalnie myśleć i odpowiadać; nie rozumiała, co mówią do niej funkcjonariusze; już w czasie przesłuchania wskazywała; - chce zostać w Polsce ze względu na rodzinę, zwłaszcza małoletnie wnuki, - przebywa w Polsce nieprzerwanie od 12 lat, - zna język polski; organ I. instancji nie zbadał: - czy zobowiązanie do powrotu nie naruszy jej prawa do życia rodzinnego, ale także czy naruszy ono prawa jej wnuków, syna i synowej, - czy nie dojdzie do naruszenia praw dziecka, określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu jej wnuków, - czy zobowiązanie jej do powrotu naruszy jej prawo do życia prywatnego w rozumieniu art. 8 Konwencji Rzymskiej, - przyczyn braku zalegalizowania pobytu na terytorium Polski; Cudzoziemka ostatni raz wjechała do Polski w 2003 roku, jednak jej pobyt w Polsce jest dłuższy - datuje się od roku 1996; przez lata była ofiarą przemocy domowej, miała założoną Niebieską Kartę na Policji; była zastraszona przez męża; obawiała się podejmować samodzielne kroki; mąż groził jej deportacją; wskazała: "Pomimo, iż rozwiedliśmy się z mężem w 2013 r., on wciąż mi zagraża. Nawet do zatrzymania mnie 23 marca 2015 r. doszło w związku z konfliktem z moim byłym mężem, który zdemolował mój dom. Nieuregulowanie mojej sytuacji prawnej w Polsce nie wynikało zatem z mojej złej woli ale z trudnej sytuacji życiowej, w której tkwiłam przez wiele lat"; wniosła by organy administracji wystąpiły o udostępnienie przez Policję w [...] akt spraw o znęcanie się nad nią przez męża; wskazała, że od wielu lat prowadzi w Polsce nie tylko życie rodzinne, ale także życie prywatne, podlegające również ochronie, przewidzianej w art. 8 Konwencji Rzymskiej; powołała się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej "ETPCz"), dotyczące ochrony życia rodzinnego i prywatnego; zdaniem Cudzoziemki naruszono art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, orzekając maksymalny - przewidziany w prawie - okres zakazu wjazdu; wniosła o uwzględnienie wskazanych przez nią przyczyn tak długiego nielegalnego pobytu, wynikających z jej ciężkiej sytuacji osobistej; wskazała: "W sytuacji, jeśli organ II instancji uzna, że konieczne jest utrzymanie przez niego decyzji organu I instancji w mocy co do orzeczenia zobowiązania mnie do powrotu, wnoszę o zmianę decyzji w pkt 2 poprzez orzeczenie minimalnego dopuszczalnego okresu zakazu wjazdu, tj, 6 miesięcy"; do pisma zatytułowanego "uzupełnienie odwołania" Cudzoziemka dołączyła odręcznie napisane oświadczenie; wskazała tam, że na [...] nie ma adresu zamieszkania, a w jej paszporcie znajduje się adnotacja "miejsce zamieszkania-Polska"; organ I. instancji tego nie uwzględnił; Cudzoziemka prosiła, aby dać jej 10-15 dni na zabranie dokumentów od męża; podniosła, że ma dwoje wnuków w Polsce i jednego na [...], którego - dzięki manipulacjom męża - nie widziała; wskazała również: "Nie wiem co mam jeszcze napisać i u kogo prosić pomocy, ale nawet na tych 6 miesięcy ja nie zgadzam się - bo ja tego nie zasłużyła. Proszę o proste ludzkie miłosierdzie! Mam jeszcze trochę wiary że tak będzie! (...) Pisałam jeszcze w 2003-2004 roku, że chcę uczciwie żyć i pracować w Polsce, że chce zmienić obywatelstwo na Polskie. Jak by mój mąż tak nie zrobił - to była by dawno obywatelem Polski. Teraz też będę prosić P. Prezydenta o taką łaskawość ", - ze znajdujących się w dyspozycji organu odwoławczego akt wynikało, że [...] października 2014 r., posługując się danymi "L. K.", Cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie jej wizy pobytowej, z uwagi na zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim; Cudzoziemka wjechała do Polski [...] lutego 2001 r., w ramach ruchu bezwizowego; po upływie okresu pobytu, przewidzianego w umowie międzynarodowej znoszącej obowiązek wizowy, Cudzoziemka nie opuściła Polski, decydując się na pozostanie tu nielegalnie; postanowieniem z [...] listopada 2004 r, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił zgody na wydanie Cudzoziemce wizy pobytowej; stwierdził, że nie zachodzą okoliczności o charakterze wyjątkowym, powodujące konieczność przebywania na terytorium kraju, uzasadniające wydanie takiej wizy; Cudzoziemka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; postanowieniem z [...] grudnia 2004 r. utrzymano w mocy wcześniejsze orzeczenie; w uzasadnieniu podkreślono, że istnieje możliwość wydania wizy pobytowej tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego opuszczenie Polski; okoliczności takich nie stanowi podniesiony fakt, że Cudzoziemka pragnie pozostać w Polsce wraz z mężem; podkreślano, że Cudzoziemka - przebywając w Polsce na podstawie wizy pobytowej - nie miałaby możliwości uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; na orzeczenie to wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; postanowieniem z 26 sierpnia 2005 r. (sygn. akt V SA/Wa 1236/05) została ona odrzucona, - Cudzoziemka [...] lipca 2013 r. złożyła do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim; decyzją z [...] października 2013 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia tego zezwolenia; od tego czasu Cudzoziemka nie próbowała zalegalizować pobytu w Polsce, - [...] sierpnia 2015 r. do organu odwoławczego wpłynęły - przekazane przez Wojewodę [...] - akta postępowania w sprawie udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zakończonego wydaniem [...] października 2013 r. decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia; wynika z nich, że - składając 9 lipca 2013 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - Cudzoziemka przebywała w Polsce nielegalnie; w uzasadnieniu wniosku podała, że wjechała do Polski w 1998 roku, zaś od 2004 roku jest żoną obywatela polskiego, ma syna - małżonka obywatelki polskiej oraz dwoje wnuków; jako miejsce aktualnego i zamierzonego pobytu Cudzoziemka wskazała: ul. [...], [...]; ten sam adres podała też jako miejsce zamieszkania jej małżonka; w toku tego postępowania ustalono, że małżeństwo Cudzoziemki zostało rozwiązane przez rozwód (wyrok Sądu Okręgowego w [...] z [...] maja 2013 r., sygn. akt [...]); 13 sierpnia 2013 r. Cudzoziemka wniosła o "przekwalifikowanie wniosku na pobyt 3 m-c."; wskazała, że jest w Polsce nielegalnie oraz, że z powodu choroby nie może wyjechać z Polski; zadeklarowała, że dostarczy zaświadczenie lekarskie; organ prowadzący postępowanie wezwał ją do uzupełnienia złożonego wniosku o dokument potwierdzający wyjątkową sytuacje osobistą, wymagającą jej obecności na terytorium Polskiej oraz do stawienia się osobiście w [...] Urzędzie Wojewódzkim w celu złożenia wyjaśnień w charakterze strony; Cudzoziemka nie stawiła się na przesłuchanie w wyznaczonym terminie, ponadto - do dnia wydania przez Wojewodę [...] decyzji - nie załączyła do akt sprawy żądanych dokumentów; w takiej sytuacji odmówiono Cudzoziemce udzielenia zezwolenia; z uwagi na nie pozostawanie już w związku małżeńskim Cudzoziemka, nie mogła powoływać się na małżeństwo, jako przesłankę pobytu; ponadto nie wykazała, że w stosunku do niej zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; w stosunku do Cudzoziemki nie zachodziły również inne okoliczności, ponieważ przebywała w Polsce nielegalnie, - w świetle przedstawionych wyżej przepisów oraz w danym stanie faktycznym zasadne jest wydanie decyzji o zobowiązaniu Cudzoziemki do powrotu; przebywa ona na terytorium Polski bez wizy lub innego dokumentu, uprawniającego do wjazdu i pobytu; ponadto nie posiada wymaganych środków finansowych; zachodzą więc okoliczności, określone w art. 302 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o cudzoziemcach, na podstawie których wydaje się decyzję o zobowiązaniu do powrotu, - w toku postępowania odwoławczego stwierdzono, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1, w zw. z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach; wynika to m. in. ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu przesłuchania z [...] marca 2015 r., - wykonanie zaskarżonej decyzji nie naruszy prawa Cudzoziemki do poszanowania jej życia rodzinnego czy prywatnego; art. 8 Konwencji Rzymskiej nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd.; nie gwarantuje ona prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym; jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (tak: wyroki ETPCz: Gili p-ko Szwajcaria z 19 lutego 1996 r. - skarga nr 23218/94, Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu. Niderlandów z 31 stycznia 2006 r. - skarga nr 50435/99, Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii z 31 lipca 2008 r. - skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii z 28 czerwca 2011 r. - skarga nr 55597/09, wyroki NSA o sygn. akt II OSK 27/09, niepubl, sygn. akt II OSK 1706/06 publ. LEX nr 384287, II OSK 438/07 publ. LEX nr 505306); przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy; w orzecznictwie ETPCz jest prezentowany pogląd, że naruszenia przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego i ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego (tak Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii, wyrok z 31 lipca 2008 r. - skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii, wyrok z 28 czerwca 2011 r. - skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii, wyrok z 14 lutego 2012 r.- skarga nr 26940/10); nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne; w obu ostatnich orzeczeniach podkreślono, że przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia (aktualnie zobowiązanie do powrotu) obywatela państwa trzeciego stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego; system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci zobowiązania do powrotu, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji; to, czy ostatecznie wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji, może ostatecznie zależeć od tego, czy podjęta przez władze krajowe ingerencja pozostaje w należytej proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa - czyli, czy ingerencja ta jest konieczna w demokratycznym społeczeństwie, - oceniając, czy decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego należy wziąć pod uwagę w pierwszej kolejności skutki, jakie wiążą się ze zobowiązaniem do powrotu; kwestionowana decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu do powrotu; orzeczony jednak zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 3 lata; ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji, nie ma zatem charakteru bezterminowego, - dodatkowo nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę; dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku; mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobył ze względów humanitarnych należy wskazać, że w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia życie rodzinne, co do zasady odpowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny: małżonkami, pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem; jak wynika z akt sprawy Cudzoziemka nie ma małoletnich dzieci; opiekę nad jej wnukami sprawują natomiast ich rodzice; ponadto - jak zeznała - na [...] mieszka jej córka wraz z małoletnim dzieckiem oraz matka Cudzoziemki, - decyzja o zobowiązaniu powrotu nie narusza również prawa Cudzoziemki do ochrony życia prywatnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej; formułując takie stanowisko uwzględniono dorobek orzeczniczy ETPCz; wskazuje się tam, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym; niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej, społecznej tożsamości; Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje, stanowi część pojęcia życie prywatne; podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne, chronione art. 8 Konwencji; takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z 10 kwietnia 2012 r. (skarga nr 60286/09); nie może być ono jednak odbierane, jako głos za bezwarunkową ochroną przed wydaleniem cudzoziemca z kraju goszczącego; w dalszej części wskazanego orzeczenia odnotowano, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym; kwestia ta powinna być z reguły przedmiotem oceny, w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego; orzecznictwo ETPCz wyraźnie różnicuje sytuację osób, które - przed wydaleniem - przebywały w krajach goszczących przez długi okres legalnie od osób przebywających nielegalnie; nielegalny pobyt nie wyłącza automatycznie zastosowania ochrony z art. 8 Konwencji (tak: Nunez p-ko Norwegii, Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu Niderlandów, czy wyrok NSA z 28 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1907/10, niepubl.); szczególną, wzmocnioną ochroną objęci są np.: tzw. "emigranci drugiej generacji"; orzecznictwo ETPCz wskazuje, że wydalenie takich osób - nawet w przypadku popełnienia przez nie relatywnie poważnych przestępstw lub też notorycznego naruszania prawa - może okazać się w pewnych przypadkach niedopuszczalne (tak wyrok z 22 kwietnia 2004 r. Radovanovic p-ko Austrii - sprawa nr 42703/98, z 27 października 2005 r., Keles p-ko Republika Federalna Niemiec - sprawa nr 32231/02); zapatrywanie to wiąże się przede wszystkim z kwestią długości zwykle legalnego pobytu w kraju goszczącym i - związanej z tym - relatywnie silnej integracji z krajem; często występuje przy tym nieznajomość kraju ojczystego i jego języka - istnieją obiektywne trudności w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia, - odnosząc się do sytuacji Cudzoziemki wskazano, że - jak sama twierdzi - wjechała ostatnio do Polski w 2003 roku i od tego czasu przebywa tu nielegalnie; z jej zeznań wynika, że przebywając w Polsce zajmowała się pracą dorywczą w charakterze szwaczki oraz korzystała z pomocy finansowej rodziny, zamieszkującej poza Polską; pracę tę Cudzoziemka wykonywała nielegalnie, nie posiadając zezwolenia na pracę i zezwolenia na pobyt; mogła się zatem liczyć z konsekwencją wydalenia; Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z 20 stycznia 2010 r. (sygn. akt II OSK 27/09) stwierdził: "Ustalając zakres obowiązków państwa pod uwagę brane być powinny fakty związane z indywidualną sytuacją, w jakiej znajduje się cudzoziemiec. Wątpliwości nie budzi w rozpoznawanej sprawie zatem przede wszystkim to, że skarżący jedynie przez krótki okres czasu przebywał w Polsce legalnie. Większa część pobytu cudzoziemca miała w Polsce charakter nielegalny, co powodowało, że skarżący, mając świadomość, że działa wbrew prawu, powinien był brać pod uwagę tymczasowość swojego pobytu i nietrwałość relacji towarzyskich dotychczas nawiązywanych. Skarżący nie założył w trakcie pobytu w Polsce rodziny, jak też nie pozostawał w innym stałym związku. Również charakter związków towarzyskich (przyjacielskich), jakie nawiązał podczas pobytu w Polsce, wyklucza stanowisko, iż miały one charakter głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Opisane one zostały przez skarżącego pobieżnie, w sposób niezwykle generalny, co mogło wskazywać na ich niejako zawodowy charakter, wypływający z podejmowania przez skarżącego licznych prac o zróżnicowanej postaci (handel, dorywcze prace sezonowe). Na aprobatę wobec tego zasługuje przyjęte w kontrolowanej sprawie stanowisko, zgodnie z którym żadna ze wskazywanych w skardze okoliczności, sprowadzanych do podtrzymywania przez cudzoziemca związków towarzyskich albo też generalnie wyrażanej chęci ułożenia sobie przez skarżącego życia w Polsce, nie może uzasadniać zastosowania dyspozycji przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. ", - decyzja o zobowiązaniu do powrotu nie narusza więc art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach - nie stanowi nieuzasadnionej ingerencji w prawo do życia rodzinnego i prywatnego, w rozumieniu Konwencji Rzymskiej. - kwestia posiadania prawa własności do nieruchomości, znajdującej się w Polsce, nie może być podstawą uznania, że Cudzoziemka prowadzi w naszym kraju życie prywatne, podlegające ochronie w rozumieniu art. 8 Konwencji Rzymskiej; Cudzoziemka może ustanowić pełnomocnika do prowadzenia jej spraw w Polsce, który może zająć się kwestią podziału majątku pomiędzy byłymi małżonkami, sprzedażą czy wydzierżawieniem nieruchomości lub innym, dogodnym rozwiązaniem tej kwestii, - postępowanie dowodowe nie wykazało, aby w sprawie zachodziła okoliczność z art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach; jak wynika z ogólnodostępnych informacji dotyczących [...], a także opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia, aktualna sytuacja bezpieczeństwa i praw człowieka na [...] jest silnie zróżnicowana; można obecnie wyróżnić regiony (części) kraju, które posiadają charakterystyczne dla siebie cechy: - [...], - wschodnia [...] - [...] ([...]: [...] i [...]), - strefa przyfrontowa ([...]: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), - strefa pozafrontowa - [...]: centralna, zachodnia, północna, południowa i częściowo wschodnia ([...]: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), - jak wynika z zeznań Cudzoziemki, na [...] zamieszkuje jej córka oraz matka; Cudzoziemka pochodzi ze [...], gdzie całkowitą kontrolę sprawują władze [...] i gdzie nie toczą się walki zbrojne; nie dochodzi tam również do poważniejszych incydentów o takim charakterze; Cudzoziemka nie powołuje się na obawę powrotu do kraju pochodzenia; zeznała, że nie wiąże się on z zagrożeniem jej prawa do życia, wolności lub bezpieczeństwa osobistego; nie była prześladowana w kraju pochodzenia, - nie stwierdzono istnienia w sprawie przesłanki z art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach; z dokonanych ustaleń nie wynika, aby - w przypadku powrotu przez do kraju pochodzenia - zagrożone były prawa Cudzoziemki chronione art. 2-7 Konwencji Rzymskiej, uwzględnione wskazanym przepisem ustawy, - biorąc pod rozwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sytuacja Cudzoziemki nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany; nie zaistniały bowiem żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji Rzymskiej, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego, - uzasadnienie decyzji organu I. instancji, w części dotyczącej udzielenia zgody na pobyt humanitarny, jest lakoniczne; jako takie mogłoby spotkać się z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.; jednak taka forma uzasadnienia decyzji nie miała wpływu na wynik sprawy, - stwierdzenie, że wobec Cudzoziemki zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1-3 tej ustawy obliguje organ odwoławczy do utrzymania w mocy decyzji o zobowiązaniu do powrotu; z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji art. 302 ust. 1 ustawy ("Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy...") podjęcie takiego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne; wobec tego - wynikająca z art. 7 K.p.a. - zasada, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony, doznaje istotnego ograniczenia; jej zastosowanie nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego; ma ona zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym; tymczasem w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia rozstrzyga wprost przepis prawa materialnego; pogląd taki jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie (tak wyroki NSA: z 25 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 3126/00, opubl. LEX nr 81779, czy z 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 297/06), - organy orzekające dysponują jedynie pewną swobodą w określeniu terminu dobrowolnego powrotu i określeniu zakazu wjazdu na terytorium Polski oraz określeniu okresu tego zakazu, - w zaskarżonej decyzji, na mocy art. 315 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie określono terminu dobrowolnego powrotu, z uwagi na istniejące prawdopodobieństwo ucieczki Cudzoziemki; uzasadnione jest stwierdzenie, że istnieje prawdopodobieństwo ucieczki Cudzoziemki, w celu uniknięcia konieczności wyjazdu do kraju pochodzenia; zadeklarowała ona niepodporządkowanie się obowiązkom, wynikającym z otrzymania decyzji o zobowiązaniu do powrotu; ponadto jej dotychczasowe postępowanie wskazuje, że nie respektuje ona obowiązującego porządku prawnego w zakresie legalizacji pobytu; po upływie okresu pobytu, przewidzianego w umowie międzynarodowej znoszącej obowiązek wizowy, nie opuściła terytorium Polski, decydując się na pozostanie tu nielegalnie; pomimo zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem polskim nie skorzystała z możliwości zalegalizowania pobytu; wskazując w decyzji o zobowiązaniu do powrotu art. 315 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, organ I. instancji powołał się na okoliczność uwzględnioną w jej art. 315 ust. 3 pkt 1; art. 315 ust. 3 zawiera jedynie przykładowe przyczyny, które w szczególności uzasadniają zastosowanie art. 315 ust. 2 pkt 1; nie jest to katalog zamknięty; oznacza to, że zastosowanie art. 315 ust. 1 pkt 1 ustawy może być uzasadnione również w innych przypadkach, niż określone w art. 315 ust. 3 ustawy, - nie określając w zaskarżonej decyzji terminu dobrowolnego powrotu organ był zobligowany - na mocy art. 318 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach - do orzeczenia o zakazie wjazdu do Polski i innych państw obszaru Schengen; nie stanowi naruszenia zasady, wynikającej z art. 7 K.p.a., orzeczenie 3 letniego okresu zakazu wjazdu, dopuszczalnego na mocy art. 319 pkt 1 ustawy; Cudzoziemka w czasie dotychczasowego pobytu w Polsce wykazała się lekceważącym stosunkiem do obowiązujących przepisów w zakresie legalizacji pobytu, pozostając nielegalnie, pomimo że jako małżonka obywatela polskiego miała ułatwione ubieganie się o udzielenie tytułu pobytowego - była m.in. zwolniona z konieczności udokumentowania posiadania stabilnego i regularnego źródło dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, pozostających na jej utrzymaniu, - co do podniesionej przez Cudzoziemkę okoliczności, że jest ona ofiarą przemocy domowej, wyjaśniono: w razie konieczności stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej może ona wystąpić do Konsula RP, właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania w kraju pochodzenia, o stosowną wizę. W skardze Cudzoziemka wskazała, w formie odzwierciedlającej silne emocje, że nieprawidłowości związane z brakiem zalegalizowania jej pobytu wynikały z faktu załatwiania wszelkich spraw przez jej byłego męża. Ona podpisywała zaś wyłącznie dokumenty. Jej stan emocjonalny i poczucie zagrożenia ze strony byłego męża nie pozwalały je racjonalnie prowadzić swoich spraw. Wobec nieudanego związku małżeńskiego, uważa swoje życie, spędzone w Polsce za "zmarnowane". Powrót na [...], po wielu latach pobytu w Polsce, stanowiłby dodatkową szykanę. Obawia się utraty pozostawionego majątku – wskazała na udział we współwłasności domu. Powrót na [...] stanowiłoby dla niej wielką trudność, gdyż nie miałaby tam gdzie mieszkać. Nie ma możliwości zamieszkania z przebywającą tam jej rodziną. Chciałabym pozostać w Polsce. Zamieszkują tu legalnie jej syn i wnuki, z którymi łączą ją bliskie więzi. Podkreślała, że była przez wiele lat ofiarą przemocy domowej ze strony byłego męża. W uprzednim postępowaniu nie przedłożyła żądanej dokumentacji medycznej, dotyczącej jej dolegliwości. Prowadzący ją lekarz stwierdził bowiem, że nie jest to wymagane. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonym akcie. W trakcie rozprawy (k. 131) pełnomocnik Cudzoziemki podnosił, że ma ona już 62 lata i przebywa na terytorium Polski od 1998 roku. Ma dorosłego syna i wnuki. Po rozwodzie (w 2013 roku) próbowała zalegalizować swój pobyt w Polsce, lecz nie mogła uzyskać pozytywnego orzeczenia. Co do relacji z synem i synową nie przesłuchano ich, gdy chodzi o więzi rodzinne z Cudzoziemką. Potwierdza, że nie mieszka ona ze swoim synem. Sąd zważył, co następuje: Skarga została oddalona. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Trafnie organ administracji scharakteryzował wynikający z akt sprawy stan faktyczny. Opisano go w uzasadnieniu, w następstwie wyczerpującego ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Wyczerpująco przywołano uwarunkowania prawne. Wobec poprzedniego szczegółowego zreferowanie stanowiska organu, jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne z poniższych względów. Jak wynika z uprzednio zreferowanej treści uzasadnienia skarżonego aktu, organ odwoławczy wziął pod uwagę wszelkie istotne w tej sprawie okoliczności. Miał bowiem na względzie sygnalizowane przez Cudzoziemkę stosunkowo silne jej więzi z rodziną (synem, wnukami), znaczny okres zamieszkiwania w Polsce, trudne przeżycia związane z nieudanym związkiem małżeńskim, posiadany w Polsce majątek. Organ odnotował jednak, że równocześnie na [...] przebywa jej rodzina, zaś Cudzoziemka, przebywając wiele lat w Polsce, ignorowała zasady legalizacji pobytu (a także pracy). Spór nie dotyczy więc istotnych dla sprawy faktów lecz wartościowania - w jakim zakresie kwestie więzi rodzinnych oraz innych szczególnych uwarunkowań w danej sprawie (trudność adaptacji na [...] po wieloletnim pobycie w Polsce, rozczarowanie wobec nieudanego związku małżeńskiego, poczucie krzywdy wobec sygnalizowanego bycie ofiarą przemocy w rodzinie, posiadanie nieruchomości) miałyby przeważyć nad zastosowaniem quasi represyjnej regulacji, za jaką może być uznane orzekanie o okresowym zakazie wjazdu, wobec nielegalnego przebywania oraz nie spełnienia warunku legalizacji pobytu (brak zapewnienia środków utrzymania). Orzeczenie o obowiązku opuszczenia Polski jest bowiem zwykłym następstwem nielegalnego obecnie przebywania na terenie kraju. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że ustanowioną przez ustawodawcę regułą - dla osób znajdujących się w takiej sytuacji jak Cudzoziemka - jest nakaz wyjazdu i ustanawianie okresowego zakazu wjazdu. Zgoda na pobyt ze względów humanitarnych stanowi od niej wyłącznie wyjątek. W rozpoznawanej sprawie chodzi wobec tego o ocenę, czy wystąpiły określone w ustawie względy udzielenia danej zgody, przemawiające w tym przypadku za odstąpieniem od wydalenia i zastosowania sankcji, w postaci okresowego zakazu wjazdu. W tym kontekście należy odczytywać treść regulacji, dotyczących udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwzględnieniem ochrony wartości, wskazanych w Konwencji Rzymskiej, m.in. ochrony życia rodzinnego i prywatnego. W tym zakresie Sąd podziela w pełni stanowisko organu administracji, prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Szeroko przywołano tam także poglądy, wyrażane w judykaturze - zarówno przez ETPCz, jak i sądy krajowe (Naczelny Sąd Administracyjny). Odnosząc się do zarzutów Skarżącej i jej pełnomocnika można jedynie dodać, co następuje: - jak trafnie wskazał organ administracji więzi rodzinne, których ochrona może uzasadniać odstąpienie od zastosowania reguł, dotyczących wydalenia cudzoziemców, przebywających nielegalnie, muszą mieć charakter wyjątkowy; chodzi więc o więzi pomiędzy małżonkami czy rodzicami i ich niepełnoletnimi dziećmi; jedynie w szczególnych przypadkach na ochronę mogą zasługiwać więzi pomiędzy innymi członkami rodziny; muszą one jednak być pochodną szczególnych, obiektywnych ich związków - uzależnienie możliwości samodzielnego funkcjonowania od pomocy danej osoby itp.; w rozpatrywanym przypadku nie było kwestionowane przez organ, że Cudzoziemka ma silne związki uczuciowe z przebywającą w Polsce rodziną (syn i synowa z dziećmi); jednak jest to generalnie typowe dla prawidłowo rozwiniętych relacji emocjonalnych w rodzinach wielopokoleniowych; przy tym Cudzoziemka z wnukami nie zamieszkuje i nie sprawuje nad nimi samodzielnie opieki; same związki afektywne nie mogą stanowić przeszkody zastosowania ogólnych reguł w zakresie reglamentacji przebywania cudzoziemców na terenie Polski; przy tym podtrzymywanie osobistych relacji - także przez osobiste spotkania – będzie nadal możliwe; rodzina Cudzoziemki nie ma bowiem ograniczonych możliwości przekroczenia granicy, zaś [...] leży w bezpośrednim sąsiedztwie Polski; utrzymanie bliższych więzi będzie wobec tego zależeć w znacznym stopniu od zachowania (aktywności) rodziny Cudzoziemki; znaczne możliwości w tym zakresie otworzył także szeroki rozwój i powszechny dostęp do środków komunikacji elektronicznej (transmisja dźwięku i obrazu); trzeba przy tym odnotować, że zakaz wjazdu ma jedynie charakter okresowy; w takim przypadku - bez wykazania, że wnuki Cudzoziemki cierpią na określone schorzenia - istotne dysfunkcje w rozwoju emocjonalnym, czego w sprawie nie podnoszono - nie można przewidywać, aby kilkuletnia rozłąka – a w zasadzie jedynie ograniczenie możliwości kontaktu - mogły istotnie wpłynąć na rozwój psychofizyczny dzieci, - nie może przesądzać o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych sam wiek Cudzoziemki (na dzień wydawania zaskarżonej decyzji - 59 lat) oraz samo stosunkowo długie przebywanie na terytorium Polski (na dzień orzekania przez organ to około 20 lat); może to wprawdzie rodzić określone trudności asymilacyjne, czy związane z zapewnieniem większych potrzeb socjalnych (leczenie, opieka socjalna w tym wsparcie ekonomiczne); generalnie jednak zapewnienie lepszych warunków socjalnych czy ekonomicznych nie jest przesłanką wyrażania zgody na pobyt ze względów humanitarnych; z kolei Cudzoziemka nie wykazała, aby - wobec dłuższego pobytu - ukształtowały się szczególne więzi społeczne pomiędzy nią a określanymi środowiskiem (poza opisanymi wcześniej rodzinnymi), których zniweczenie mogłoby być przeszkodą dla zobowiązania do powrotu; wypada podkreślić, że musiałyby one także mieć charakter szczególny (nie mogą być tu uznane za istotne zwykłe stosunki sąsiedzkie – jako typowe); z kolei na [...] przybywa część rodziny Cudzoziemki, co powinno ułatwić proces ponownej asymilacji, - jak trafnie odnotował organ, o szczególnym związku z Polską nie może świadczyć posiadanie udziału w nieruchomości; Cudzoziemka może bowiem zbyć swoje prawa a zyskane środki przeznaczyć na osiedlenie w nowym miejscu, - dla orzeczenia o zobowiązanie dla powrotu nie może mieć także kluczowego znaczenia podnoszona kwestia toczącego się postępowania wobec twierdzeń Cudzoziemki o doświadczonej przemocy ze strony byłego męża; jak wskazał organ, opuszczenie terenu Polski nie zniweczy dalszego procedowania w tej sprawie z jej udziałem w niezbędnym zakresie (możliwość uzyskania wizy w zasadach szczególnych); z kolei zgoda na pobyt ze względów humanitarnych nie może być traktowana, jako sui generis rekompensata za krzywdy, jakich wedle jej twierdzeń doświadczyła Cudzoziemka - w okresie pozostawania w nieudanym związku małżeńskim bądź później - ze strony byłego męża, - sytuacja, gdy Cudzoziemka: - oświadczyła, że nie zamierza respektować, nałożonego nań obowiązku powrotu do kraju pochodzenia oraz zakazu wjazdu, - długotrwale przebywała w Polsce, z naruszeniem reguł w zakresie legalizacji pobytu cudzoziemców mogła stanowić przesłankę określenia maksymalnego okresu zakazu ponownego wjazdu do Polski; oświadczenie Cudzoziemki, że sytuacja formalna, w jakiej się znalazła, wynikała z działań ze strony i byłego męża, nie mogła być uznana za usprawiedliwienie dla występujących zaniedbań z jej strony; jako osoba dojrzała emocjonalnie musiała mieć rozeznanie, co do swojej sytuacji; nie podejmując w istocie działań (faktycznych czy prawnych) dla jej zmianę, ponosi także odpowiedzialność za nielegalne przebywanie w Polsce; nawet na etapie postępowania przed Sądem nie przedłużyła ona przekonujących dowodów (stosownej dokumentacji medycznej); która uwiarygadniałaby ograniczoną świadomość, gdy chodzi o możliwość rozeznawanie swoich działań; w trakcie przesłuchania oświadczyła natomiast, że jest świadoma nielegalnego przebywania w Polsce. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji wyroku.