IV SA/Wa 355/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku C. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: GZ [...] w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego na własność Skarbu Państwa postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2). ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jakiego domaga się strona, następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że C. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Źródłem utrzymania wnioskodawcy i jego żony są dochody uzyskiwane z tytułu rent inwalidzkich w wysokości 1088, 09 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podała, że posiada dom o pow. 160 m2. Poza tym nie posiada żadnego innego majątku, przedmiotów wartościowych ani wolnych środków pieniężnych. W uzasadnieniu swojego wniosku wnioskodawca wskazała, że wraz z żoną są mocno schorowanymi ludźmi. Na okoliczność potwierdzenia swojego złego stanu zdrowia skarżący przedłożył kopię orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, uznającego go za całkowicie niezdolnego do pracy do 31 maja 2009 r. Mając na uwadze powyższe dane stwierdzono, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Pokrycie przez wnioskodawcę kosztów postępowania w niniejszej sprawie jak i kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego, mając na uwadze uzyskiwane przez skarżącego dochody, wobec ponoszonych kosztów utrzymania oraz stałego leczenia, mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych. Należy mieć na uwadze, iż miesięczne dochody wnioskodawcy oraz jego zony w łącznej wysokości 1088, 09 złotych służą do pokrycia nie tylko kosztów bieżącego utrzymania ale również kosztów stałego leczenia oraz pomocy osób trzecich. Podkreślenia bowiem wymaga, iż skarżący zaliczony został do osób całkowicie niezdolnych do pracy, nie ma zatem realnych możliwości uzyskania dodatkowych dochodów, a tym samym pokrycia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.