IV SA/Wa 355/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 4 października 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej "Minister"), po rozpatrzeniu zażalenia G. K. (dalej "Skarżącego") na postanowienie Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], orzekające o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody z [...] czerwca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość - utrzymał postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Ministra zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] listopada 2017 r., przedstawia się następująco: 1. Nieruchomość położona w gminie [...], obręb [...] , oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha (dalej "przedmiotowa nieruchomość"), decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zmienioną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], została przeznaczona pod budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]) i drogi ekspresowej [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]). 2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewoda ustalił na rzecz Skarżącego odszkodowanie z tytułu utraty na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości. 3. Wnioskiem z [...] kwietnia 2017 r. Skarżący zwrócił się do Wojewody o uzupełnienie postępowania, toczącego się w następstwie wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (na mocy postanowienia Wojewody z dnia [...] maja 2016 r.) postępowania odszkodowawczego (zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r.), o przesłankę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe). Jako podstawę uzupełnienia wznowionego postępowania wnioskodawca wskazał, iż operat szacunkowy sporządzony został w oparciu o fałszywy protokół z oględzin nieruchomości, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Skarżący wskazał, iż nie wie, kto prowadził oględziny jego nieruchomości, bowiem wezwanie do podpisania protokołu w biurze budowy obwodnicy A. przysłane zostało przez geodetę S. W., natomiast protokół podpisany został przez rzeczoznawcę majątkowego M. L.. Skarżący podniósł również, iż protokół podpisany przez rzeczoznawcę majątkowego J. M. jest fałszywy, ponieważ nie uczestniczył on w oględzinach, a na nieruchomości w dniu oględzin stawiły się nieznane właścicielowi osoby z wypełnionym już protokołem. 4. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Wojewoda odmówił żądanego wznowienia postępowania odszkodowawczego. 5. Skarżący wniósł do Ministra zażalenie na postanowienie Wojewody. III. Jak już wskazano zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Minister rozpatrzył zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2017 r., utrzymując to postanowienie w mocy. Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, Minister wskazał w szczególności, co następuje: (i) Wznowienie postępowania jest instytucją procesową służącą weryfikacji decyzji ostatecznej, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ostatecznie zakończonej. Nie jest to jednak tryb, przy pomocy którego można wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną w każdym przypadku. Możliwość taka Istnieje tylko w sytuacjach ściśle wskazanych w ustawie procesowej i po spełnieniu określonych w niej warunków. Przesłanki wznowienia postępowania ustalone zostały w sposób wyczerpujący w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 Kpa. Związane są one z kwalifikowaną wadliwością postępowania i dlatego skutkiem ich zaistnienia jest możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności organ winien zbadać formalne przesłanki warunkujące wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Przede wszystkim należy zbadać czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej, czy powołano się na co najmniej jedną z podstaw wznowienia wymienionych w przepisach art. 145 § 1 i art. 145a Kpa oraz czy dotrzymano terminu do złożenia wniosku określonego w art. 148 Kpa. Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania v/z nowie ni owego na wniosek strony, mimo uchybienia termin u stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. (ii) W niniejszej sprawie strona wnosi o wznowienie postępowania z uwagi na sfałszowanie protokołu z oględzin nieruchomości z dnia [...] kwietnia 2013 r., podpisanego przez rzeczoznawcę majątkowego J. M. i dotychczasowego właściciela nieruchomości. Sfałszowanie ww. dokumentu związane jest zdaniem strony, z nieobecnością rzeczoznawcy majątkowego J. M. na przedmiotowej nieruchomości w dniu sporządzania ww. protokołu z oględzin. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wznowienie postępowania r. dopuszczalne jest jedynie po stwierdzeniu sfałszowania dokumentu przez sąd lub inny organ, chyba że sfałszowanie dokumentu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowa ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 Kpa). W przedmiotowej sprawie, jak prawidłowo zauważył organ wojewódzki, sfałszowanie protokołu z oględzin nieruchomości z dnia [...] kwietnia 2013 r., jak i wcześniej sporządzonego protokołu z oględzin nieruchomości z dnia [...] listopada 2012 r. (podpisanego przez rzeczoznawcę majątkowego M. L. i dotychczasowego właściciela) nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądu, ani żadnego uprawnionego do tego organu. Brak jest ponadto podstaw by stwierdzić, że wskazany przez stronę fałsz mógł być oczywisty. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2. [Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel. Komentarz aktualizowany do art.145 Kodeksu postępowania administracyjnego Stan prawny: 2016.12.05]. Okoliczności sprawy nie pozwalają ponadto stwierdzić by rzeczoznawca majątkowy J. M. w jakikolwiek sposób sfałszował, przerobił bądź podrobił ww. dokument. Protokół ten potwierdza także zgodność stanu zagospodarowania nieruchomości ze stanem opisanym w protokole z dnia [...] listopada 2012 r., na którego treści biegły finalnie się oparł. Ponadto przerobienie bądź sfałszowanie dokumentu skutkować winno, w ocenie tut. organu, wpłynięciem na zmianę jego treści, tzn. na jego zniekształcenie. Tymczasem prawidłowość ustaleń zawartych w obydwu sporządzonych w sprawie protokołach potwierdził swoim podpisem dotychczasowy właściciel, tj. Skarżący. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony, o oczywistości sfałszowania dokumentu nie może świadczyć ewentualna i niczym nieudowodniona nieobecność rzeczoznawcy majątkowego J. M. na nieruchomości w trakcie sporządzania protokołu z dnia [...] kwietnia 2013 r,, w szczególności gdy protokół ten nie nosi oczywistych znamion dokumentu podrobionego lub sfałszowanego. Na marginesie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 145 § 3 k.p.a. postępowanie może być wznowione z powodu sfałszowania dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem w sprawie stwierdzenia sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Niemniej, w ocenie tut organu, przesłanki wyrażone w ww. przepisie w przedmiotowej sprawie nie występują. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że wnioskodawca nie przedstawił żadnego orzeczenia sądu albo innego właściwego organu świadczącego o fałszywości protokołu sporządzonego przez rzeczoznawcę J. M.. IV. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Ministra z dnia [...] listopada 2017 r., podnosząc zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa: 1. Przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 151 § 1 pkt 1 KPA w zw. art. 145 § 1 pkt 5 , 145 a, 145 b KPA-poprzez błędną interpretację oraz błędne zastosowanie w sprawie i przyjęcie, iż brak jest nowych faktów i dowodów przemawiających za koniecznością uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.20114r. - art. 7 w zw. z art. 80 KPA poprzez błędną ocenę prawidłowości operatu szacunkowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wartości nieruchomości, - art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 4 i art. 80 KPA poprzez nieprawidłowe ocenienie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę i nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii innego biegłego, - naruszenie zasady prawdy obiektywnej, która wynika z art. 7 KPA - art. 24 § 1 pkt 6 w zw. z art. 84 § 2 KPA poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę, w stosunku do którego było prowadzone postępowanie dyscyplinarne w związku ze sporządzeniem operatu szacunkowego w niniejszej sprawie, obecnie zakończone orzeczeniem o uznaniu za winnego i ukaraniu; - art. 77 § 4 KPA poprzez nie uwzględnienie okoliczności znanych organowi z urzędu - o zmianie zaświadczeń Urzędu Gminy [...] co do przeznaczenia nieruchomości oraz o nieprawidłowościach kilkudziesięciu (w analogicznych przypadkach wywłaszczeń sąsiadów skarżącej) operatów szacunkowych, co bez inicjatywy dowodowej strony powinno sprawić, że poweźmie on wątpliwości co do prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, a co za tym idzie, podejmie kroki w celu ich usunięcia poprzez dopuszczenie z urzędu dowodu z opinii innego biegłego sądowego lub z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, - art. 107 § 1 i 3 KPA poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji polegające na: - niewskazaniu, w jaki sposób organ ocenił prawidłowość operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w szczególności w kontekście posiadania przez organ informacji własnych o nierzetelności wszystkich operatów sporządzonych w ramach inwestycji Obwodnicy [...], - nie wyjaśnienie w uzasadnieniu istoty sprawy, a lakoniczne powołanie się jedynie na ocenę zasadności odmowy wznowienia postępowania, - nie odniesienie się do wszystkich zarzutów wskazywanych przez skarżącego w skardze o wznowienie - a w szczególności do nowych zaświadczeń oraz pisma [...]; - art. 84 w związku z art. 7 i art. 12 oraz art. 136 KPA poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego rzeczoznawcy majątkowego – na okoliczność wartości nieruchomości lub prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego i obciążenie skarżącego negatywnymi skutkami tego zaniechania; - art. 15 KPA w zw. z art. 78 Konstytucji poprzez nierozpatrzenie ponownie istoty sprawy, II. Przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie: 1) art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 56 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (dalej jako "Rozporządzenie") poprzez nieprawidłowe sporządzenie opisu wycenianych nieruchomości, 2) art. 153 ust. 1 w zw z art. 4 ust. 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 56 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia poprzez sporządzenie nieprawidłowej, niepełnej analizy rynku nieruchomości, 3) art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 36 ust. 3 Rozporządzenia poprzez nieumiejętne zastosowanie procedury podejścia porównawczego i metody korygowania ceny średniej związane z powyżej wskazanych popełnionymi błędami przy oznaczaniu wartości,, którymi posługuje się ta metoda - przy przyjęciu nieprawidłowych danych, niemożliwe było uzyskanie prawidłowego wyniku, 4) art. 4 ust. 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz §56 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia poprzez nieprawidłowe określenie wartości nieruchomości, co jest konsekwencją powyżej wskazanych popełnionych błędów metodologicznych, 5) § 36 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), 6) art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami podobnymi; 7) art. 175 pkt. 3 Informacje uzyskane przez rzeczoznawcę majątkowego w związku z wykonywaniem zawodu stanowią tajemnicę zawodową. W szczególności informacje uzyskane w toku wykonywania czynności zawodowych nie mogą być przekazywane osobom trzecim, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej lub w przypadkach, o których mowa w art. 157, art. 194, art. 195 i art.l95a w związku z ujawnieniem na rozprawach administracyjnych, które odbyły się w dniach [...]-[...].09.2017 w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] korzystania z usług syna i zięcia rzeczoznawcy majątkowego do sporządzania protokółów na nieruchomościach w/w osób przy braku rzeczoznawcy 8) a w konsekwencji naruszenie art. 21 ust. 2 Konstytucji poprzez przyznanie kwoty odszkodowania, która nie może zostać uznana za słuszne odszkodowanie. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wniesioną skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia Ministra prowadzi do następujących wniosków: 1. Kwestionowanym przez Skarżącego postanowieniem, wydanym na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 i 149 § 3 k.p.a., Minister podzielił stanowisko organu I instancji, tj. Wojewody co do konieczności odmówienia wznowienia na wniosek Skarżącego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją odszkodowawczą Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r. Minister podzielił zatem stanowisko Wojewody, zajęte w postanowieniu z dnia [...] maja 2017 r., że żądanego wznowienia postępowania należy odmówić w sytuacji, w której: (-) Skarżący zażądał wznowienia postępowania z przyczyn, o których mowa w art.145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie przedkładając pomimo wezwania orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego sfałszowania dowodu, (-) w sprawie nie zachodzą przesłanki z art.145 § 2 i 3 k.p.a., umożliwiające wznowienie postępowania administracyjnego przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, tj. w sytuacji w której sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Ocenę tę Sąd w pełni podziela. 2. Stanowczego podkreślenia wymaga, w sytuacji, w której z kolejnych wniosków Skarżącego (z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz [...] kwietnia 2017 r.) toczyły się równolegle dwa postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania odszkodowawczego, zakończonego tą samą decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r., oparte na różnych, wskazanych przez Skarżącego przyczynach wznowienia (odpowiednio art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art.145 § 1 pkt 1 k.p.a.) - że przedmioty obu toczących się postępowań muszą być ściśle oddzielone (tj. każde z obu w/w postępowań musi się toczyć wyłącznie w odniesieniu do tej przyczyny wznowienia, którą Skarżący zadeklarował we wniosku inicjującym czynności organu). Nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, że w postępowaniu kontrolowanym obecnie, zakończonym postanowieniem odmawiającym wznowienia postępowania odszkodowawczego, a zainicjowanym wnioskiem Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r., powołującym się na art.145 § 1 pkt 1 k.p.a., tylko ta przyczyna wznowienia postępowania administracyjnego mogła być przedmiotem badania organów, w przeciwieństwie do postępowania zainicjowanego wcześniejszym wnioskiem Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r., powołującym się na art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. (odnotować należy, że w postępowaniu tym, inaczej niż to ma miejsce w sprawie niniejszej, doszło do wznowienia postępowania odszkodowawczego, niemniej decyzją z dnia [...] maja 2017 r. znak [...], organ I instancji na zasadzie art.151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji odszkodowawczej). 3. Regulacje prawne, które orzekające w sprawie organy były zobowiązane wziąć pod uwagę, przedstawiają się następująco: Wznowienie przez organ administracji postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie może nastąpić jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji, a nie wystąpiły przesłanki z art. 145 § 2 i 3 k.p.a. Organ administracji publicznej nie może zatem samodzielnie prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W świetle art. 145 § 2 k.p.a. istnieje możliwość wznowienia postępowania, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli sfałszowanie jest oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek tj. oczywistość fałszu oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Wyraźnego zaznaczenia wymaga, iż fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Zgodnie z art.145 § 3 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. 3. W kontekście przesłanek z art.145 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że z dokumentów przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, aby zapadło jakiekolwiek prawomocne orzeczenie stwierdzające, że którykolwiek wskazany przez Skarżącego dokument stanowiący podstawę wydania przez Wojewodę decyzji odszkodowawczej był fałszywy (protokoły z oględzin nieruchomości z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r.). W kontekście przesłanek z art.145 § 2 k.p.a. stwierdzić należy brak podstaw do przyjęcia, że sfałszowanie w/w dowodów (zaopatrzonych w podpisy rzeczoznawców i Skarżącego) jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W kontekście przesłanek z art.145 § 3 k.p.a. stwierdzić należy brak podstaw do przyjęcia, że postępowanie przed sądem lub innym organem, wymagane w § 1 nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.