IV SA/Wa 3551/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anna Szymańska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] Miasta W. z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] IV SA/Wa 3551/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] września 2015 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu zażalenia E.M. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2015 roku odmawiające podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu, zjazdem i infrastrukturą techniczną nadziemną i podziemną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) w [...] na terenie Dzielnicy [...]. Przedmiotowe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń organu. W dniu 3 października 2014 roku do Zarządu Dzielnicy [...] wpłynął wniosek E.M. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku Zarząd Dzielnicy [...] W. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie postępowania, tj. w dniu [...] października 2014 roku Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy [...]. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku, poz. [...] i weszła w życie w dniu [...] stycznia 2015 roku. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie objętym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...], z dnia [...] grudnia 2014 roku (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku, poz. [...]) stwierdził nieważność ww. uchwały z dnia [...] października 2014 roku. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem organu I instancji dopóki rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] nie stanie się prawomocne, nie można zakończyć sprawy dot. wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2015 roku E.M. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2015 roku, Zarząd Dzielnicy [...] odmówił podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E.M. kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 roku poz. 199 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W niniejszej sprawie w dniu [...] października 2014 roku Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy [...]. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku. poz. [...] i weszła w życie w dniu [...] stycznia 2015 roku. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie objętym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie jednakże z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 roku, poz. 594 ze zm.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W myśl art. 92 ust. 1 ww. ustawy stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Stosownie zaś do art. 98 ust. 1 i 5 tej ustawy rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1. a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z kolei zgodnie z art. 92 § 2 Kpa gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostało zawieszone do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015 roku, sygn. akt IV SA/Wa 429/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 roku. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wywiodło Miasto [...]. Organ odwoławczy wskazał więc, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 roku nie jest prawomocne. Tym samym w ocenie organu nie ustała przyczyna z powodu której organ zawiesił przedmiotowe postępowanie. W świetle powyższych wywodów organ odwoławczy uznał, iż Zarząd Dzielnicy [...] prawidłowo ustalił powyższe okoliczności, co prawidłowo skutkowało odmową podjęcia zawieszonego postępowania. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.M., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa (art. 140 k.c w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 97 § 1 pkt. 4 oraz art. 100 § 2 I § 3 k.p.a. i jej interesu prawnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i nakazanie pilnego wydania decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż w dniu 3 października 2014 r. złożyła kompletny wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego na ul. [...] w [...]. Sprawa nie została rozstrzygnięta do dnia [...] października 2014, kiedy Rada [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...]. W rejonie objętym tym planem znajduje się teren inwestycji ([...]). W dniu [...] grudnia 2014 r. plan wprawdzie został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...], ale łącznie z rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzającym jego nieważność w znakomitej części, w tym w zakresie dotyczącym nieruchomości [...]. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone przez Miasto [...] - najpierw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 24 kwietnia 2015 (IV SA/Wa 429/15) podzielił poglądy Wojewody, a potem skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 19 października 2015 (II OSK 2008/15) uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Tak więc rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] od prawie 11 miesięcy pozostaje nieprawomocne i trudno jest przewidzieć, kiedy ta sytuacja ulegnie zmianie. Skarżąca wskazała, że jej plany inwestycyjne (dom jednorodzinny), są w pełni zgodne z zapisami planu, ponieważ na etapie projektowania znany był projekt planu i zależało jej aby nie działać przeciwko niemu. Ta okoliczność nie została jednak uznana za istotną w toku postępowania administracyjnego. Planowane zaskarżenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] stało się pretekstem do zawieszenia toczącego się z mojego wniosku postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy. Organ uznał, że dopóki rozstrzygnięcie Wojewody nie będzie prawomocne, istnieje nierozstrzygnięte zagadnienie wstępne, czy dla nieruchomości obowiązuje plan miejscowy czy nie. Nie można więc zakończyć sprawy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, bo może plan jednak obowiązuje. Z drugiej strony nie może otrzymać wypisu z planu miejscowego, bo ten plan chyba nie obowiązuje. Jedno jest sprzeczne z drugim, a efekt jest taki, że mimo posiadanego prawa własności i prawa do zagospodarowania swojej nieruchomości (art. 140 k.c. i art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), braku sprzeczności koncepcji zabudowy z planem, który może wejść w życie i tym samym braku ryzyka naruszenia jakiegokolwiek interesu publicznego (polegającego na poszanowaniu określonego ładu przestrzennego, zaplanowanego dla danego większego obszaru), nie może nic zrobić na swojej działce od roku i nie wiadomo, jak długo jeszcze. Wskazała, że tym samym prawo własności zostaje pogwałcone, mimo że nie znajduje to uzasadnienia ani w interesie publicznym, wyrażonym w uchwalonym planie (ponieważ taki sam budynek mogłabym zbudować zarówno na podstawie planu jak i w sytuacji, kiedy nie byłby w ogóle uchwalony), ani jakimkolwiek prawie czy prawnie chronionym interesie osób trzecich. Uzasadnienie zawieszenia postępowania nie ma żadnego merytorycznego sensu, jest tylko formalna wątpliwość, czy plan będzie obowiązywał. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po nieprawomocnym stwierdzeniu nieważności przez Wojewodę, wykonanie uchwały planistycznej zostało wstrzymane. Wydaje się, zdaniem skarżącej, że wstrzymanie wykonania uchwały odpowiada pojęciu "braku planu miejscowego", skoro taki "wstrzymany" plan nie może być podstawą do zmiany zagospodarowania nieruchomości. Ponadto przyjęcie odmiennej interpretacji powoduje niepożądaną sytuację, kiedy prawa inwestora są pogwałcone bez ważnej przyczyny. Dopiero jeśli rozstrzygnięcie Wojewody upadnie w sądzie administracyjnym, wtedy uchwała planistyczna stanie się wykonalna. Nie zmieni to jednak faktu, że obecnie wykonanie jest wstrzymane. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 6 ust. 2 pkt. 1 stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z przepisu tego wynika, że zagospodarowanie swojej nieruchomości jest prawem, a nie przywilejem i że prawem właściciela jest także otrzymanie albo wypisu z planu miejscowego albo decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, bo na tej podstawie może zagospodarować swoją nieruchomość. Nie przewidziano trzeciej możliwości, że właściciel nie może zagospodarować nieruchomości, bo nie można mu wydać żadnego z w/w dokumentów. Podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego powinno nastąpić, jeżeli nie zachodzą przyczyny zawieszenia -tj. ustały albo w ogóle nie istniały. W ocenie skarżącej zawieszenie postępowania było od początku zbędne, ponieważ nie było i nie ma planu miejscowego, który może być podstawą inwestycji, oraz godzi w moje interesy, bo nawet, gdyby uznać istnienie "zagadnienia wstępnego" (co kwestionuje), istniała możliwość załatwienia sprawy bez narażania skarżącej na niepowetowane straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ograniczył swoją ocenę sprawy do stwierdzenia, że postępowanie w niej zostało zawieszone do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody, a wobec tego, że WSA wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015r. oddalił skargę na postanowienie nadzorcze wojewody i orzeczenie to ze względu na wniesienie skargi kasacyjnej nie jest prawomocne, nie ustała przyczyna z powodu której postępowanie zostało zawieszone. Organ nie dokonał więc żadnej analizy w zakresie tego czy istnieją w rzeczywistości przesłanki do utrzymania statusu zawieszenia postępowania, a zdaniem sądu taka analiza była konieczna i niezbędna do prawidłowego rozpoznania sprawy, mimo że wniosek dotyczył podjęcia postępowania. Organ oceniając zasadność tego rodzaju wniosku nie powinien unikać wyrażenia stanowiska także co do tego czy przesłanki zawieszenia istniały od początku i w rzeczywistości uzasadniały zawieszenie postępowania. Dopiero takie stanowisko mogło być wyrazem prawidłowej oceny sprawy i podstawą do rozstrzygnięcia o konieczności uznania, że przyczyna wstrzymania toku postępowania nie ustała. Stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru. Według art. 92 ust.1 ustawy stwierdzenie nieważności uchwały gminy przez organ nadzoru wstrzymuje jej wykonanie w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Rozstrzygnięcie to staje się ze względu na możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego prawomocne z chwilą upływu terminu do wniesienia skargi lub z momentem jej oddalenia przez sąd administracyjny. Wstrzymanie wykonania uchwały w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności oznacza, że istniejąca w obrocie prawnym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w okresie do uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego jej częściową nieważność choć obowiązuje, bo nie została wyeliminowana z porządku prawnego, to jej obowiązywanie w sensie faktycznym jest "zawieszone", gdyż nie jest możliwe wydanie na jej podstawie decyzji administracyjnej. Nie wywiera więc skutków prawnych. W przedmiotowej sprawie zaistniała więc sytuacja w której uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obowiązuje i wywiera skutki prawne, zaś w części objętej rozstrzygnięciem nadzorczym tych skutków wywierać nie może. Zarówno organ, jak też skarżąca twierdzą, że nieruchomość której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy położona jest w obszarze objętym uchwalonym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ nie wyjaśnił jednak czy ta część uchwały, której ustalenia zostały objęte rozstrzygnięciem nadzorczym dotyczy bezpośrednio przedmiotowej nieruchomości. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne jest więc czy obowiązująca i wywierająca skutki prawne część uchwały jest wystarczająca do określenia wymogów zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości, czy też nie jest możliwe na jej podstawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie bowiem do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Według art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Oznacza to, że podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę są ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w przypadku, gdy plan nie istnieje, ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązkiem organu w każdym postępowaniu administracyjnym jest zbadanie aktualnego stanu faktycznego i prawnego i rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem tych ustaleń. W przedmiotowej sprawie organ nie ustalił i nie wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia czy wywierająca skutki prawne część uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera ustalenia wystarczające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej nieruchomości. Tym samym nie ustalił czy istnieją podstawy do kontynuowania postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W przypadku obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są wystarczające dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, postepowanie w przedmiocie warunków zabudowy nie powinno się toczyć i organ powinien wydać decyzję kończącą postępowanie. W przypadku, gdy ustalenia nie są wystarczające, a ustalenia uchwały obejmujące przedmiotową nieruchomość znajdują się w tej części, która nie może wywoływać skutków prawnych, organ powinien kontynuować postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i wydać decyzję w tym przedmiocie. Stan prawny w przedmiotowej sprawie nie różni się bowiem w istocie od tego, który następuje w sytuacji, gdy na skutek rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody uchwała w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego stanie się od początku w części nieważna i konieczne będzie dokonanie zmiany uchwały w przedmiocie planu. Nawet w takiej sytuacji brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy czy zawieszenia postępowania na okres dłuższy niż 9 m-cy. Stosownie bowiem do treści art. 62 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Należy zauważyć, że nawet w sytuacjach, gdy zachodzą przesłanki wskazujące na zaawansowanie prac związanych z uchwalaniem planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany brak jest podstaw do zawieszenia postępowania, gdy wyniki tych prac nie skonkretyzują się w okresie 9 miesięcznego okresu zawieszenia postępowania. Po upływie tego okresu postępowanie musi być podjęte, jeżeli plan nie zostanie uchwalony lub zmieniony i mimo, że wkrótce dojdzie do jego uchwalenia, brak jest przeszkód do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania, bo w aktualnej sytuacji nie można zakładać, że dojdzie do konieczności zmiany uchwały w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania. Zaskarżenie rozstrzygnięcia nadzorczego nie stanowiło w ocenie sądu zagadnienia wstępnego od którego wyjaśnienia zależało rozstrzygnięcie sprawy. Organ miał obowiązek podjąć działania konieczne do rozstrzygnięcia sprawy w istniejącym stanie faktycznym i prawnym, który aktualnie nie budzi wątpliwości, a wymaga jedynie rzetelnego ustalenia i prawidłowej oceny. Dopiero w sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały doszłoby do oddalenia skargi, zaistniałaby konieczność dokonania zmiany części uchwały, objętej nieważnością i zawieszenia toczącego się postępowania o ustalenie warunków zabudowy na okres nie dłuższy niż 9 m-cy. Należy wskazać, że w sytuacji gdyby przy uwzględnieniu aktualnego stanu prawnego zaistniała przesłanka do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy to po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego rozstrzygnięcia nadzorczego, w przypadku, gdyby okazało się, że ustalenia uchwały są ważne, a wydana decyzja zawierałaby ustalenia sprzeczne z obowiązującym planem, to wówczas zgodnie z art. 65 ust. 1 w/w ustawy organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany byłby stwierdzić jej wygaśnięcie, ale tylko zanim wydana zostałaby ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W ocenie sądu jednak takie rozwiązanie jest mało prawdopodobne ze względu na to, iż organ choć tego nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, może już na tym etapie postępowania wziąć pod uwagę zasadność zastrzeżeń wskazanych w rozstrzygnięciu nadzorczym wojewody i ocenić czy należy je uwzględnić w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy. Z tych względów sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 107 § 3 i art. 97 § 1 pkt 4 i art. 97 § 2 K.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną powyżej. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 w zw. z art. 120 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.