IV SA/Wa 3569/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi I. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu, 2. umorzyć postępowanie w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie I. I. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Oświadczył, że wraz z żoną i trojgiem dzieci znajduje się w tzw. procedurze uchodźczej i utrzymuje się ze świadczeń przyznawanych cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy (380 zł. na osobę miesięcznie). W związku z tym nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów niniejszego postępowania. Stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach udzielania cudzoziemcom ochrony. Zaskarżona decyzja została wydana w toku postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia 30 maja 2015 r. o nadanie statusu uchodźcy, zatem w sprawie udzielenia cudzoziemcowi ochrony. Skarżącemu przysługuje więc ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych. Z mocy prawa zwolniony jest z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w tej sprawie, zarówno w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zdaniem referendarza sądowego wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest uzasadniony. Wnioskodawcza znajduje się w procedurze uchodźczej, jest na utrzymaniu państwa polskiego, nie może podjąć pracy. W tej sytuacji nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy). Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 249 a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.