IV SA/Wa 3575/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. F. prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...] z siedzibą w J., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za zbieranie odpadów z naruszeniem warunków zezwolenia. W uzasadnieniu podano, iż organ I instancji w wyniku przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] lipca 2012 r. kontroli firmy [...] z siedzibą w J. ustalił, że kontrolowany świadczy usługi informatyczne, a także zbiera odpady w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...]. Ustalono, że zbierane są odpady o kodach 16 02 13* (lampy fluorescencyjne), 16 02 14 (zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13), 20 01 35* ( zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21, 2001 23 zawierające niebezpieczne składniki), 0 01 36 ( zużyte urządzenia elektryczne inne niż wymienione w 20 01 21 2001 23, i 20 01 35). Odpady zbierane są przy ul. [...] i ul. [...]. Natomiast decyzja Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. nie obejmuje pomieszczenia przy ul. [...]. Ujawniono więc, że odpady zbierane były z naruszeniem warunków zezwolenia w zakresie miejsca ich zbierania. Wyniki kontroli odnotowano w protokole nr [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń w dniu [...] lipca 2012 r. Organ I instancji, po zawiadomieniu strony pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. o wszczęciu postępowania , a następnie po zawiadomieniu w trybie art. 10 § 1 k.p.a. pismem z dnia [...] września 2012 r. o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach wymierzył J. F. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów z naruszeniem warunków zezwolenia. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. GIOŚ rozpatrując wniesione odwołanie wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia [...] grudnia 2012 r. o odpadach, której art. 246 stanowi, iż w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, a to oznacza, że niniejsza sprawa podlegała rozpatrzeniu w oparciu o przepisy uchylonej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. W ocenie organu odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i właściwie zastosował art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów oraz transport odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Przepisy art. 31 ust.1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4 ustawy o odpadach zawierają regulacje dotyczące z obowiązku uzyskania zezwolenia. W tym przypadku zwolnienie dotyczyło tylko odpadów 16 02 13* ( lampy fluoroscencyjne). Natomiast strona zbierała jeszcze inne rodzaje odpadów, których zwolnienia nie obejmowały, tym samym była ona zobowiązana do uzyskania zezwolenia i takie zezwolenie uzyskała decyzją Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. Jednakże strona zbierała odpady w miejscu, które nie zostało wymienione w zezwoleniu, co oznacza, że prowadziła działalność w zakresie zbierania odpadów z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy "jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Kara ta jest obligatoryjna, wobec czego [...]WIOŚ stwierdzając naruszenie był obowiązany do wydania zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do argumentu strony dotyczącego uzyskania decyzji Prezydenta Miasta J. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. zmieniającą decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że uregulowanie stanu formalno-prawnego nie może być podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary. Strona obowiązana była do uzyskania decyzji przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, uchybiając temu obowiązkowi naraziła się na zastosowanie sankcji z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. F. reprezentowany przez adwokata, zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji poprzez błędne przyjęcie, że skarżący zbierał, magazynował odpady w pomieszczeniu przy ul. [...] w J. oraz naruszenie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie naruszył warunków zezwolenia określonych decyzją nr [...] Prezydenta Miasta J. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Podnosząc powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1674 ze zm.) - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany żądaniami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja została oparta na art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z treścią art. 246 nowej ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy, jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwienia odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska ( art. 79d ust.1). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przeprowadzona w dniach od [...] do [...] lipca 2012 r. kontrola ujawniła, że skarżący mimo że w decyzji z nr [...], dnia [...] maja 2006 r. o zezwoleniu na zbieranie odpadów sprzętu telefonicznego i telekomunikacyjnego Prezydent Miasta J. określił, iż magazynowanie zebranych odpadów ma się odbywać w wydzielonym pomieszczeniu na terenie nieruchomości przy ul. [...] w J. to wbrew temu jako miejsce magazynowania wykorzystywano również pomieszczenie przy ul. [...] w J. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący powyższych ustaleń kontrolujących nie zakwestionował, protokół podpisał bez wniesienia zastrzeżeń i uwag. W ocenie Sądu ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości w zakresie nieprzestrzegania warunków udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, spowodowały po stronie organów obowiązek nałożenia na skarżącego sankcji karnej przewidzianej w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Wskazać należy, iż odpowiedzialność, o której mowa w art 79b ust. 2 pkt 5 tej ustawy, ma charakter obiektywny, co oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, że posiadacz odpadów lub transportujący odpady dopuścił się naruszenia polegającego na zbieraniu, transporcie, odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów w warunkach braku zezwolenia na dany rodzaj działalności, lub w sytuacji posiadania stosownego zezwolenia na dany rodzaj działalności, lecz zezwolenie to nie obejmowało ono danego rodzaju odpadu, albo dokonania jednego z tych działań niezgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia, to nakłada karę pieniężną w wysokości określonej w tym przepisie przez ustawodawcę. Zadaniem Sądu treść powołanego przepisu należy rozumieć w ten sposób, że dla wymierzenia kary wystarczającą przesłanką jest stwierdzenie, że podmiot dopuścił się naruszenia w zakresie chociażby jednej ze wskazanych w tym przepisie form działalności obejmującej odpady i nie ma przy tym znaczenia czy dopuścił się tego naruszenia jednorazowo czy więcej razy. Nie ma również znaczenia, że po stwierdzonym przez organy naruszeniu warunków udzielonego zezwolenia, strona uzyskała decyzję właściwego organu obejmującą działalność, na którą dotychczas takiego zezwolenia nie posiadała, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Racjonalny ustawodawca gdyby nałożenie kary pieniężnej wiązał z uregulowaniem stanu formalno-prawnym po ujawnieniu naruszenia warunków udzielonego zezwolenia, to dałby temu wyraz w powołanym przepisie lub w innym przepisie ustawy o odpadach, stanowiąc, że w przypadku późniejszego uregulowania stanu prawnego organ stwierdzający naruszenie warunków zezwolenia odstępuje od nałożenia kary pieniężnej. Z powołanego wyżej przepisu wynika również, że ustawodawca nie dał podstawy do miarkowania wysokości kary, skoro określił jej wysokość w kwocie 10.000 zł, zaś ze sformułowania "podlega karze pieniężnej" wynika, że organ ma obowiązek jej nałożenia w przypadku stwierdzenia, że posiadacz odpadów lub transportujący odpady dopuścił się naruszenia wskazanego w pkt 5 art. 79b ust. 2 ustawy o odpadach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione zarzuty w skardze jako niezasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie naruszają ww. przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procesowych przez oba organy orzekające w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.