IV SA/Wa 359/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego Burmistrza Miasta D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, dalej MRiRW, utrzymał w mocy władną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] o odmowie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 4,5364 ha gruntów rolnych klasy III położonych w obrębie [...], C., K., K. oraz K., o których mowa we wniosku Burmistrza Miasta D. z 18 listopada 2013 r. Powyższe było wynikiem następujących ustaleń i rozważań organu. Burmistrz Miasta D. wystąpił, na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2013, poz. 1205), dalej zwanej u.g.r.i.l., o wyrażenie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów klasy III w tym klasy RIIIa – 3, 7544 ha, RIIIb-0,5620 ha, B-RIIIa – 0,2200 ha, położonych w obrębie [...], C., K., K. oraz K. W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunty te przeznaczone są na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz pod tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy usługowej. Potrzeba zmiany wynika, zdaniem Burmistrza z potrzeb właścicieli nieruchomości, dezaktualizacji dotychczasowych planów zagospodarowania przestrzennego, niewielkiej powierzchni tych gruntów, konieczności uzupełnienia terenów zabudowy zagrodowej o dopełniającą funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z drobnymi usługami, chęci zatrzymania migracji młodych mieszkańców do większym miast, możliwości rozwojowych gminy, usytuowaniu tych gruntów przy drogach w obszarach uzbrojonych w infrastrukturę techniczną, ustaleniami studium, braku szkód dla działalności rolniczej w związku z odrolnieniem tych gruntów. Marszałek Województwa [...], pismem z 17 lutego 2014 r. pozytywnie zaopiniował wniosek. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie podzielił poglądu Marszałka i decyzją z [...] lipca 2014 r., znak: [...] odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów twierdząc, że realizacja planowanego nierolniczego zainwestowania wkroczy w otwartą przestrzeń produkcyjną naruszając tym samym rolniczy ład przestrzenny. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy MRiRW nie znalazł podstaw do zmiany swej wcześniejszej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na konieczność ochrony gruntów rolnych, których w całym kraju jest zaledwie 25%, konieczność zachowania bezpieczeństwa żywnościowego, MRiRW wskazał na obowiązek racjonalnego gospodarowania tym zasobem także w kontekście zmniejszania areału gruntów rolnych najbardziej wartościowych dla produkcji rolniczej. Wywodził, że w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz Miasta D. jest organem odpowiedzialnym za kształtowanie polityki przestrzennej na obszarze gminy (miasta). Planując Burmistrz zobowiązany jest do rozsądnego gospodarowania najlepszymi gruntami rolnymi położonymi na terenie gminy oraz gruntami o średniej jakości produkcyjnej. Z kolei MRiRW, poprzez ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma obowiązek ograniczania procesów nieuzasadnionego przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze, w tym zapobiegania wymieszaniu funkcji rolniczej z nierolniczą, co powoduje naruszenie harmonijnego rolniczego zagospodarowania. Organ przyznał, że co prawda projekt planu musi być zgodny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania ale nie może to stanowić okoliczności przemawiającej za przeznaczeniem gruntów na cele nierolnicze. Studium nie jest aktem prawa miejscowego. Gdyby ustalenia Studium były wiążące dla organów planistycznych zbędne byłoby występowanie do MRiRW o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Planowana lokalizacja zabudowy narusza zwartą przestrzeń produkcyjną a gospodarowanie przestrzenią powinno uwzględniać w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe, kompozycyjno- estetyczne. W jego ocenie Marszałek Województwa przy wydawaniu opinii pozytywnej uwzględnił uwarunkowania społeczne, którymi nie może kierować się MRiRW bowiem w zakresie przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze istotnym czynnikiem jest niewielki zasób gruntów rolnych klasy I-III. Proces powstawania gleb jest powolny i praktycznie glebę uważa się za zasób w praktyce nieodnawialny, który powinien podlegać szczególnej ochronie. MRiRW ma także obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego kraju, co nie jest możliwe bez znaczącego udziału najżyźniejszych gleb. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący Burmistrz Miasta D. , wnosząc o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Decyzji zarzucił naruszenie: -art. 7, 77, 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji w której istniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji pozytywnej, zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i przyjęcie, że grunty wykorzystywane są rolniczo podczas gdy grunty te położone są przy drogach publicznych, w sąsiedztwie zabudowy, na terenach wyposażonych w infrastrukturę techniczną mieszczącą się faktycznie w centrach poszczególnych wsi i planowanych centrach koncentracji usług, nie wzięcie pod uwag problemów wsi, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w tym konieczności zmian, rozdrobnienia struktury rolnictwa, zagrażającej konkurencyjności polskiego rolnictwa także w kontekście możliwości korzystania ze środków unijnych, brak oceny poszczególnych lokalizacji danych gruntów, brak wskazania faktów na których organ się oparł i wydanie decyzji w oderwaniu od przedstawionych przez Burmistrza dowodów, brak podstawy prawnej odmowy wydania decyzji dla poszczególnych działek. - art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 u.o.g.r.i.l. poprzez wydanie obu decyzji z przekroczeniem wyznaczonych przez prawo granic uznania administracyjnego przewidzianego przez ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych, powoływanie się na absolutny obowiązek ochrony wszystkich gruntów w Polsce i nie uwzględnienie słusznego interesu społecznego wynikającego z faktu, że zgoda na zmianę przeznaczenia ma na celu m.in. konieczność uregulowania stanu istniejącego a także rozwój społeczny i gospodarczy wsi a powierzchnia do zmiany jest niewielka. Uzasadnienie decyzji stanowi w większości powtarzanie argumentów ogólnych z innych decyzji tego rodzaju. Skarżący wskazał, że od ostatnich 10 lat nie wydano na tym terenie żadnej decyzji zezwalającej na zmianę przeznaczenia gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III. Przez ostatnie 30 lat takie zgody były wydane do gruntów o pow. 49,22 ha i nie dotyczyły gruntów klas I i II. Jest to więc znikoma ilość w porównaniu do innych gmin. -art. 8 K.p.a. t.j. naruszenie konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości społecznej zawartej w art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji R.P. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów Państwa, nie uwzględnienie trudnej sytuacji właścicieli gruntów na terenie gminy, którzy nie mają możliwości realizacji nowej zabudowy nieprzewidzianej w planach miejscowych także w związku z długotrwałym procesem planistycznym zarówno w zakresie uchwalania Studium Zagospodarowania jak i Planu Miejscowego. W ocenie skarżącego naruszenie konstytucyjnej zasady równości przejawia się w nierównym traktowaniu właścicieli nieruchomości w poszczególnych gminach, brak możliwości korzystania z nieruchomości rolnych w sposób umożliwiający korzystanie z funduszy europejskich wspierających rolników, brak możliwości zabudowy własnej działki zabudowanej dotychczas zabudową zagrodową przez ich właścicieli, którzy przestali lub przestaną być rolnikami. -art. 2 Konstytucji R.P. oraz art. 6 i 35 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sposób przewlekły i sprzeczny ze standardami demokratycznego państwa prawa w tym naruszenie art. 7 ust. 4 u.o.g.r.i.l w zakresie przekroczenia przez Marszałka Województwa [...] zawitego terminu 30 dniowego na przesłanie wniosku do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi liczonego od terminu złożenia wniosku. Wniosek został przekazany do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi po upływie 138 dni od jego złożenia. -art. 10 u.o.g.r.l w zakresie żądań dotyczących zawartości wniosku; jego przewlekłe postępowanie, żądanie dokumentów i wyjaśnień wbrew obowiązujących przepisom. -art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 9 ust. 1 i 14 ust. 1, polegające na ograniczeniu samodzielności planistycznej gminy i narzuceniu Burmistrzowi Miasta D. sposobu zarządzania gospodarką planistyczną na terenie miny, zarzucanie że planowany sposób zagospodarowania spowoduje chaos przestrzenny przejawiający się powstaniem "ognisk" urbanizacji podczas gdy wszystkie przeznaczone do zmiany tereny znajdują się na ważnych szlakach komunikacyjnych – drogach powiatowych, wojewódzkiej i jedna przy drodze gminnej. Zabudowa nie spowoduje naruszenia harmonijnego rolniczego przeznaczenia. Taką mogłaby spowodować budowa w bezpośrednim sąsiedztwie dużych gospodarstw rolnych prowadzących chów lub hodowlę zwierząt w ilości nie mniejszej niż 40 DJP lub planujących zwiększenie dotychczasowej. Na terenach sąsiednich terenów objętych planem nie ma takich gospodarstw. Skarżący, powołując konkretne działki, wskazał na ich uwarunkowania związane z położeniem, przeznaczeniem w Studium jak i wolą właściciela w zakresie możliwości dokonania zmian wskazujące na konieczność dokonania zmiany przeznaczenia ze względu na ich położenie przy drogach, zaprzestaniem prowadzenia działalności rolniczej przez właściciela czy usytuowaniem przy terenach zurbanizowanych, zabudowanych np. w sąsiedztwie kościoła, sklepu czy przychodni zdrowia). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o odmowie zmian przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w toku procedury uchwalania planu miejscowego. Materialnoprawną podstawą do wydania decyzji były przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która reguluje zasady ochrony tych gruntów. Generalnie zasady wyrażone w tej ustawie sprowadzają się do ograniczania przeznaczenia gruntów najwyższych klas na cele nierolnicze a wynika to z art. 3 ust. 1 tej ustawy. Na cele nierolnicze i nieleśne, zgodnie z art. 6 ust. 1, można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów, jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Przepisy te nie zamykają jednak możliwości przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych klas od I do III. Jeśli wnioskodawca wskaże racjonalne powody, dla których grunty takie powinny zostać przeznaczone na cele nierolnicze, to wówczas, zdaniem Sądu, nie można odmówić zmiany ich przeznaczenia tylko dlatego, że ustawa nakazuje szczególnie chronić tego rodzaju grunty. W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta D. wskazywał na powody uzasadniające zmianę przeznaczenia nieruchomości rolnych takie jak niewielka powierzchnia planowanych do zmiany działek, ich położenie w otoczeniu działek zabudowanych oraz przy szlakach komunikacyjnych, drodze wojewódzkiej, powiatowej i gminnej, zaprzestanie wykorzystywania ich na cel rolnicze, nie występowanie przez ostatnie 10 lat z wnioskami o zmianę przeznaczenia, zgodność zmiany z zapisami Studium a przede wszystkim nowe potrzeby inwestycyjne i związaną z tym możliwość aktywizacji mieszkańców gmin zmierzającą na pozostawaniu na tych terenach o ile będą mieli możliwość budowy – co jest niemożliwe na terenach o przeznaczeniu rolnym, szczególne uwarunkowania topograficzne całej Gminy D. (obszary Specjalnej Ochrony Ptaków [...], Dolina [...], obszary specjalnej ochrony siedlisk mające znaczenie dla Wspólnoty [...]), w tym występujące powodzie w dolinie N. i W. – co ma istotny wpływ na ograniczenia w zakresie możliwości zabudowy na terenach do tego celu przeznaczonych a także przebieg autostrady A2 uniemożliwia, zdaniem Burmistrza rozwój gospodarczy gminy (pismo skarżącego z 20 czerwca 2014 r. Z postanowienia Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2014 r. którego wydanie zostało poprzedzone wizją w terenie, wynika bezsprzecznie, że tereny wnioskowane do zmiany ich przeznaczenia położone są przy drogach wojewódzkiej, powiatowych i gminnej oraz w bliskim sąsiedztwie z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudową zagrodową. Marszałek zwrócił uwagę na to, że obowiązujące na terenie miasta i gminy D. plany zagospodarowania przestrzennego nie uzasadniają w pełni potrzeb lokalnej społeczności ale mimo, że projektowana zabudowa w większości narusza przestrzeń produkcyjną, to jednak ze względu na brak możliwości lokalizacji zabudowy w innym miejsc, uznał za zasadną zmianę przeznaczenia tych gruntów. Także Prezes [...] Izby Rolniczej wniosek zaopiniował pozytywnie. Podkreśla się, że nie bez znaczenia dla oceny wniosku Burmistrza jest brak woli właścicieli działek objętych wnioskiem, kontynuowania ich rolniczego przeznaczenia. W tym aspekcie, jak również w świetle konstytucyjnej zasady ochrony własności wyrażonej w art. 64 Konstytucji, organ powinien rozważyć, czy ograniczenie własności poprzez zakaz zabudowy na danym terenie jest konieczny ze względu na ochronę środowiska tj. ochronę gruntów wysokiej klasy i czy ograniczenie to nie narusza w sposób nadmierny podstawowych wolności człowieka zagwarantowanych konstytucyjnie. Lektura uzasadnienia decyzji wskazuje natomiast, że organ dokonał ogólnej, szablonowej oceny analizy wniosku, bez odniesienia się do istniejącego wybiórczo przestawionego stanu faktycznego sprawy. Tymczasem każda tego rodzaju sprawa wymaga analizy konkretnego przypadku. Polega to na ocenie ściśle określonego wniosku oraz dokumentów załączonych do tego wniosku i innych, o ile zostały złożone w toku postępowania administracyjnego lub do których złożenia organ wzywał stronę tego postępowania. W aktach znajdują się mapy, obrazujące teren projektowanego zagospodarowania z zaznaczeniem gruntów do zmiany przeznaczenia lecz organ w ogóle nie odnosi się do tych dokumentów twierdząc, że zmiana będzie naruszała zwartość rolniczej przestrzeni produkcyjnej i wskazując, że na terenie całego kraju najżyźniejsze obszary to tylko 25% powierzchni, które stanowią podstawę zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego. Ocena ta ma charakter ogólnym, nie ma bezpośredniego związku z konkretną sprawą a okoliczność związana z niskim, w ocenie organu, procentem tego rodzaju gleb, nie może stanowić samoistnej przesłanki do odmowy wydania decyzji pozytywnej. Wskazać należy, że organ wzywał także stronę do doprecyzowania wniosku pismami z 20 stycznia 2014 r. i 20 czerwca 2014 r. Skarżący to uczynił pismem z 30 stycznia 2014 r. i 20 czerwca 2014 r. Organ nie ustosunkował się do podnoszonych w tych pismach kwestii, w szczególności w zakresie powodów domagania się zmiany przeznaczenia gruntów, w tym w aspekcie rozwoju wsi w związku z możliwością aplikowania o fundusze unijne i brakiem możliwości ich uzyskania z uwagi na brak terenów na których możliwe byłoby prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej (pismo z 20 czerwca 2014 r.). Oczywiście, ma rację organ, że Burmistrz jest organem odpowiedzialnym za kształtowanie polityki przestrzennej na obszarze danej gminy i generalnie, działając na podstawie przepisów prawa powinien dbać o ograniczanie procesów odrolnienia, celem zachowania zwartej przestrzeni rolniczej i ochrony gruntów o najwyższej przydatności produkcyjnej. Z drugiej jednak strony ma także obowiązek podejmowania działań mających na celu rozwój tej gminy w każdym tego aspekcie. Na te przesłanki wskazuje skarżący wywodząc, że grunty stały się zbędne na cele rolne, że ich właściciele nie chcą ich wykorzystywać zgodnie z przeznaczeniem a zmiana przeznaczenia ma służyć nie tylko interesowi poszczególnych właścicieli ale i społeczności lokalnej jako całości poprzez umożliwienie pozostaniu młodych ludzi a nie ich migracji do dużych miast. Organ w ogóle tych argumentów nie rozważał. W tym aspekcie także wywody organu, że Studium nie jest aktem prawa miejscowego a więc nie można, jak się wydaje, przykładać do niego tak dużej wagi jak to czyni Burmistrz, nie jest wnioskiem prawidłowym. Zgodnie z art. 9 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia Studium są wiążące przy uchwalaniu planu, co oznacza że Plan nie może być ze Studium sprzeczny. Tym samym organ planistyczny nie może pomijać ustaleń Studium, nawet gdy się z nimi nie zgadza. Wbrew temu co wywodzi organ, w kontekście twierdzeń o naruszeniu zwartości produkcyjnej i ładu przestrzennego (wymieszanie funkcji), rolą organu opiniującego jest analiza nie tylko charakteru i przeznaczenia działek co do których wnioskowana jest zmiana ich przeznaczenia ale i działek sąsiednich ponieważ tylko kompleksowa ocena danego obszaru może być podstawą do ustalenia o tego rodzaju naruszeniach zasad ładu przestrzennego. W żadnej z kwestionowanych decyzji tego rodzaju rozważań nie ma. Fakt, że rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy nie może skutkować dowolnością ustaleń faktycznych i ocen prawnych. Rozstrzygnięcie musi znaleźć podstawę prawną w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która stanowi o granicach tego uznania i która generalnie nie zakazuje jednak wyłączania gruntów dobrych klas z produkcji rolniczej. W każdej sprawie organ musi rzetelnie wyjaśnić stronie dlaczego akurat w tym przypadku, mimo pozytywnych opinii Marszałka Województwa i Regionalnej Izby, mimo wszystko odmawia się uwzględnienia wniosku Burmistrza. Przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych są wskazówkami jakimi powinien kierować się organ przy wydawaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nie zamykają one możliwości przeznaczania na te cele gruntów rolnych klas I-III. Fakt, że zmianie podlegałyby grunty klasy I-III nie jest wystarczającą podstawą do odmowy wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia. Konieczne jest szczegółowe i wnikliwe rozważenie argumentów Gminy powoływanych we wniosku – w tym wypadku kwestii związanych z rozwojem danego obszaru, przeznaczenia działek sąsiednich w projektowanym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę, przy uwzględnieniu chronionego konstytucyjnie prawa własności i ograniczonej możliwości jego ograniczania pod kątem utrzymania potencjału produkcyjnego, ustalenia czy działki istotnie stanowią zwarty kompleks gruntów przydatnych do produkcji. Brak zainteresowania kontynuacją na tych gruntach produkcji rolnej może, w pewnych wypadkach stanowić poszlakę do przyjęcia, że grunty te nie nadają się do dalszego racjonalnego wykorzystania jako grunty rolne (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2031/10: ). Jak wskazano w tym wyroku nie należy do kompetencji Ministra wskazywane obszarów jakie winny być "odrolnione" oraz ocena, które grunty powinny być w pierwszej kolejności przeznaczone na cele nierolnicze ani też rozważanie kwestii możliwości powstawania ewentualnych sporów społecznych związanych z planowaną zmianą przeznaczenia analizowanych działek. Zaniechanie tych rozważań stanowi o naruszeniu art. 80, 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Braki w zakresie oceny zebranych przez organ dowodów uniemożliwiają ocenę naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 3, 6 i 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przekroczenie przez Marszałka Województwa [...] terminu 30 dni o jakim mowa w art. 7 ust. 4 u.o.g.r.i.l. w kontekście pozytywnego zaopiniowania wniosku nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak się przyjmuje wydanie opinii po upływie terminu zawitego skutkuje milczącym uwzględnieniem wniosku a więc w tym wypadku skutek byłby taki sam. Ma rację skarżący zarzucając organowi zbyt restrykcyjne żądania w zakresie zawartości wniosku. Wniosek spełnia wymogi formalne, o ile zawiera elementy o jakich mowa w art. 10 ust. 1 i 2 u.o.g.r.i.l. Także żądanie uzupełnienia wniosku nie powinno być kilkakrotne. Organ ma bowiem obowiązek wnikliwego i szybkiego działania, który wynika z art. 12 § 1 K.p.a. Nie sposób nie zgodzić się także z zarzutem lakoniczności rozstrzygnięcia organu I instancji w którym organ w ogóle nie odniósł się do przedstawionych we wniosku argumentów Burmistrza Gminy D. uzasadniających zmianę przeznaczenia gruntów, co stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Skarżący nie wykazał aby przewlekłość postępowania na jaką się powołuje, mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Należy zgodzić się z organem, że opinia Marszałka Województwa nie jest dla organu wiążące jednakże gdyby opinia te nie miała żadnego wpływu na treść decyzji organu to byłaby zbędne. Organ powinien odnieść się do treści tych opinii a jeżeli się z nimi nie zgadza, powinien wskazać z jakich powodów ich nie podziela. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na które powołuje się w skardze skarżący, nie są podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Są natomiast podstawą przy procedurze planistycznej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zastosuje się do wyżej wskazanych zaleceń i oceni czy rzeczywiście istnieją podstawy prawne do nieuwzględnienia wniosku Burmistrza Gminy D. , mając na uwadze słuszny interes mieszkańców gminy i interes społeczny związany z ochroną gruntów rolnych i leśnych. Z powyższych względów i na podstawie art. 145 § 1 lit c i 135 art. 200 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.