IV SA/Wa 361/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi F. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie: odmowy wstrzymania wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: - ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.. W dniu 20 czerwca 2013 r. F. A. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2013 r. Skarżący podał, ze mieszka poza ośrodkiem dla cudzoziemców. Utrzymuje się ze świadczenia socjalnego w wysokości 750 zł miesięcznie. F. A. pozostawił cały majątek w kraju pochodzenia ([...]). Nie dysponuje aktualnie jakimikolwiek zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, nie posiada rachunku bankowego. Stwierdzono, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony. Na wstępie wyjaśnić należy, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym przez skarżącego w tej sprawie (postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości). W tej sytuacji skarżący zobowiązany był wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.). Skarżący ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, jakimi dysponuje, to świadczenie pieniężne stanowiące pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. W ocenie referendarza skarżący nie jest więc w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w tej sprawie. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.