IV SA/Wa 362/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj,, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - oddala skargę - S. K., obywatel [...] narodowości [...], w dniu 3 kwietnia 2012 r. złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Wniosek ten, był już czwartym wnioskiem złożonym przez zainteresowanego o nadanie mu statusu uchodźcy. Po zapoznaniu się z wnioskiem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] postanowił na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umorzyć postępowanie w sprawie z uwagi na niedopuszczalność wniosku. Od powyższej decyzji S. K. złożył odwołanie. Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że S. K., obywatel [...], deklarujący narodowość [...], 12 października 2007 r. złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy po raz pierwszy. Wniosek uzasadniony był chęcią osiedlenia się w Polsce z powodu braku poczucia bezpieczeństwa w kraju pochodzenia oraz problemów związanych z zaginięciem brata I. w 2004 lub 2005 roku. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] odmówił S. K. nadania statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej oraz wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP orzekł o wydaleniu z terytorium RP. Rada do Spraw Uchodźców po rozpoznaniu odwołania Strony, wniesionego w terminie, utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. Ta decyzja Rady jest decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 kpa. Będący przedmiotem niniejszego postępowania kolejny wniosek S. K. złożył 3 kwietnia 2012 r. Decyzją z [...] października 2012 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił umorzyć postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Rada podkreśliła w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Organ podał, że wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Organ administracji, który stwierdzi istnienie przesłanek, o których mowa w art. 40 ustawy, jest zobligowany do umorzenia postępowania. Merytoryczne rozpoznawanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy skutkowałoby nieważnością wydanej w takim postępowaniu decyzji. Decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2010 r. jest w rozumieniu art. 16 kpa decyzją ostateczną Analiza oświadczeń Strony składanych w pierwszym postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy i składanych w niniejszym postępowaniu wykazała, że są one tożsame. Strona nie podniosła żadnych nowych, wiarygodnych okoliczności, które uzasadniałyby konieczność ponownego merytorycznego rozpatrzenie złożonego wniosku. W odwołaniu Strony od decyzji organu pierwszej instancji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, bądź przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie wskazanych świadków. Strona nie wskazała jednak, na jaką okoliczność świadkowie mają być przesłuchani. Rada podała także, że w sprawie matki zainteresowanego, N. K., toczyło się odrębne postępowanie i brak było podstaw do łącznego rozpoznawania sprawy wnioskodawcy ze sprawą jego matki. W tych okolicznościach Rada do Spraw Uchodźców stanęła na stanowisku, że decyzja organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zgodna z prawem. Rada doszła do takiego wniosku po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i zbadaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] wniósł S. K., zarzucając, iż została ona wydane z naruszeniem prawa. Wskazano na naruszenie 40 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i bezpodstawne umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób zgodny z prawem i nie wyjaśniły sprawy w sposób umorzliwiający wydanie poprawnej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art 77 , art. 80 i 107 § 3 k.p.a. podając, że organy administracji nie dokonały wszechstronnej i kompleksowej oceny materiału dowodowego, zaś dokonana ocena nosi znamiona dowolności. Podkreślono, że organy administracji bezpodstawnie nie dały wiary wyjaśnieniom skarżącego złożonym w toku postępowania, a z wyjaśnień tych wynikało, że był prześladowany i powinien otrzymać status uchodźcy oraz, że grozi mu niebezpieczeństwo w kraju pochodzenia. Strona skarżąca podała, że w ostatnim wniosku o nadanie statusu uchodźcy wskazano inne okoliczności niż w pierwszym wniosku ponieważ dopiero obecnie skarżący zdecydował się wyjawić całą prawdę. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji Odpowiadając na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organy administracji w sposób prawidłowy zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 i 2 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Organ administracji, który stwierdzi istnienie przesłanek, o których mowa w art. 40 ustawy, jest zobligowany do umorzenia postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie orzekające organy nie naruszyły powołanych przepisów. Kolejny wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy oparty był na tych samych podstawach, co wnioski poprzednie. Wnioskodawca nie wskazał na żadne nowe, wiarygodne okoliczności, które winny być merytorycznie rozpatrzone przez organy administracji. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, dlatego organy administracji zasadnie uznały, że wniosek oparto na tych samych podstawach, co wnioski poprzednie. Sąd stwierdza, że okoliczności sprawy, zostały rzetelnie ustalone w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału opartego w dużej części na wyjaśnieniach samego skarżącego należy uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.