IV SA/Wa 363/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi E. G. i E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie odszkodowania postanawia: oddalić wniosek. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 363/15 odmówił E. P. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi E. G. i E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie odszkodowania. W dniu 16 sierpnia 2016 r. E. P. wniosła o wykładnię postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. w zakresie podania "informacji o decyzji Wojewody [...] z [...] 09 2014 r. Nr [...] (CZEGO DOTYCZY i KOGO ORAZ JAKIEJ NIERUCHOMOŚCI)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do treści art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania [zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10 i z dnia 11 kwietnia 2014 r., I OSK 662/09 (dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl); a także T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652]. We wniosku o dokonanie wykładni należy wyraźnie wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego. W ocenie Sądu w sprawie tej nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z dnia 19 lipca 2016 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób prawidłowy, jasny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił dlaczego odmówił przyznania prawa pomocy. Wykładnia postanowienia nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni postanowienia stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Sąd stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie, treść sentencji orzeczenia oraz jego uzasadnienie, w tym i rozstrzygnięcie, jest sformułowana w sposób prawidłowy, jasny i niebudzący wątpliwości. Wnioskodawczyni w istocie postuluje zmianę treści sentencji, poprzez jej poszerzenie o inne elementy, brak jest jednak podstaw do reinterpretacji postanowienia. Ze wskazanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do dokonania wykładni wyroku, na podstawie art. 158 a contrario Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.