IV SA/Wa 364/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej również: "organ II instancji" lub "Minister") z [...] marca 2015 r., znak: [...] (dalej również: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Minister rozpoznał odwołanie Gminy Miasta R. (zwanego dalej "skarżącym") od decyzji Wojewody [...] (dalej również: "Wojewoda") z [...] stycznia 2015 r., znak: [...] orzekającej o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz B. S. z tytułu przejęcia na rzecz Województwa [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej w R., obręb [...], (dalej: "Nieruchomość") objętej decyzją Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a także o zobowiązaniu Prezydenta Miasta R. do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, jednak nie wcześniej niż przed uzyskaniem przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej waloru ostateczności. Minister wydając zaskarżoną decyzję uchylił pkt 2 decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. i orzekł o zobowiązaniu do wypłaty ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta R. w terminie 14 dnia od dnia wydania decyzji, w pozostałym zakresie utrzymał decyzje Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. w mocy. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1.1. Decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydaną na wniosek Prezydenta Miasta R. - Nieruchomość została przeznaczona pod realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "II etap rozbudowy [...] (na odcinku ok. 1 km od ok. skrzyżowania [...]) w ciągu drogi [...] wraz z rozbudową mostu w km [...], znajdującego się w tej ulicy i niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi". Na mocy tej decyzji opisana wyżej nieruchomość stała się własnością Województwa [...] (zob. s. 6 decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej). II.2. Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2015 r. ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz B. S. z tytułu przejęcia na rzecz Województwa [...] prawa własności Nieruchomości, a także o zobowiązaniu Prezydenta Miasta R. do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, jednak nie wcześniej niż przed uzyskaniem przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej waloru ostateczności. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że skoro przedmiotowa nieruchomość została objęta ww. decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, to zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 2015, poz. 1211 z póżn. zm.; dalej również: "specustawą drogową") stanie się z mocy prawa własnością Województwa [...] z dniem, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Ustalenie odszkodowania za nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych następuje po tym jak decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej staje się ostateczna, jednakże, wprowadzając do specustawy art. 12 ust. 4g, ustawodawca dopuścił możliwość wcześniejszego wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w przypadku, kiedy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania za nieruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem art. 18. W myśl art. 18 ust. 1 specustawy wysokość odszkodowania o którym mowa w art. 12 ust. 4a ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Stosownie do art. 130 ust. 2 ustawy z 2 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014, poz. 518 zwanej dalej "u.g.n."), ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Z kolei z art. 134 ust. 1 ww, ustawy wynika, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości. Organ podkreślił, że w sprawie, zgodnie z operatem szacunkowym wykonanym przez rzeczoznawcę majątkowego R. W. (uprawnienia Nr [...]) wartość rynkowa nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, wynosi [...] zł. W związku z faktem, iż B. S. złożyła oświadczenie, iż jest gotowa wydać działkę nr [...], przysługujące jej odszkodowanie powiększono o 5%. Zatem określona w punkcie 1 decyzji wysokość odszkodowania za nieruchomość wynosi [...] zł. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych a także przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Z kolei art. 3 ust. 3 ust ustawy z 16 grudnia 2005 roku o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. 2005, Nr 267, poz. 2251 z późn. zm.; dalej także: "ustawa o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego") stanowi, iż w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast. Wobec powyższego, właściwym jest wskazanie Prezydenta Miasta R. do wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. II.4. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydent Miasta R. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Prezydent Miasta R. Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji niewłaściwie określono podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania przy zastosowaniu art. 22 specustawy drogowej w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 3 ustawa o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, zamiast zastosowania art. 132 ust. 5 u.g.n. w wyniku czego podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania został określony w sposób nieprawidłowy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie, że zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Prezydent Miasta R. działający w imieniu i na rzecz Województwa [...]. II.5. Minister infrastruktury j Rozwoju wskazaną na wstępie decyzją z [...] marca 2015 r. rozpatrują odwołanie Prezydenta Miasta R. uchylił pkt 2 decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. i orzekł o zobowiązaniu do wypłaty ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta R. w terminie 14 dnia od dnia wydania decyzji, w pozostałym zakresie utrzymał decyzje Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji Minister, odnosząc się do zarzutów odwołania, stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom odwołującego obowiązku zastosowania w niniejszej sprawie art. 132 ust. 5 u.g.n. nie można wywodzić z treści art. 12 ust. 5 specustawy drogowej. Stosownie do treści art. 12 ust. 5 ww. ustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18, Użycie przez ustawodawcę określenia "odpowiednio" wskazuje, iż jego wolą nie było stosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób bezpośredni, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania odszkodowawczego i z uwzględnieniem jego specyfiki. Kwestia finansowania inwestycji drogowych została rozstrzygnięta w art. 22 ust. 1 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, a zatem nie zachodzi konieczność stosowania w tym zakresie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z podobnych względów nie jest podstawą stosowania art. 132 ust 5 u.g.n. odwołanie do tej ustawy zawarte w art. 23 specustawy. Bezpodstawne są w związku z tym twierdzenia skarżącego jakoby zawarte w art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu drogowego pojęcie "finansowanie budowy dróg" swoim zakresem nie obejmowało kosztów nabycia nieruchomości, w tym wypłaconych odszkodowań. Obowiązek finansowania kosztów nabycia dróg, w tym odszkodowań wynika bowiem z art. 22 ust 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawa o finansowaniu infrastruktury transportu drogowego wskazuje jedynie podmioty do tego zobowiązane. Zatem na gruncie niniejszej sprawy odszkodowanie winno być wypłacone przez Prezydenta Miasta R. Minister w celu uniknięcia wątpliwości co do terminu płatności odszkodowania oraz w związku z "uostatecznieniem" się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, orzekł o zmianie pkt 2 decyzji Wojewody z [...] stycznia 2015 r. III.1. Z powyższą decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie zgodził się skarżący, który w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. (w skardze błędnie wskazanej jako decyzja z [...] czerwca 2011 r.). Gmina Miasto R. wniosła także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 29 i art. 107 § 1 k.p.a. w związku z powołanym wyżej art. art. 132 ust. 5 u.g.n. poprzez niewłaściwe określenie strony postępowania i adresata zaskarżonej decyzji, tj. brak wskazania w czyim imieniu Prezydent Miasta R. winien działać w niniejszym postępowaniu, tj. na jaką osobę prawną został nałożony obowiązek zapłaty wynikającej z decyzji kwoty. - art. 22 ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. 1 ust. 1 i 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu transportu drogowego przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pod pojęciem "finansowania budowy" mieszczą się "koszty nabycia nieruchomości pod drogi" a tym samym, że odszkodowanie za przejętą z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomość winno być wypłacone z budżetu Miasta R., które jest miastem na prawach powiatu, - art. 132 ust. 5 u.g.n. w związku z art. 12 ust. 5 i art. 23 specustawy poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i brak stwierdzenia w sentencji rozstrzygnięcia, że orzeczone odszkodowanie ma być wypłacone przez Województwo [...], tj. jednostkę samorządu terytorialnego na którą rzecz nastąpiło przejecie prawa własności. III.2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zagadnienie, czy w realiach tej sprawy pomiotem zobowiązanym do zapłaty odszkodowania na rzecz B. S. jest Województwo [...], czy też Miasto R. Natomiast problem, czy w sentencji decyzji jako podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania winien być wskazany Prezydent Miasta R. czy też Miasto R. jest kwestią wtórną wobec zagadnienia, która ze wskazanych jednostek samorządu terytorialnego powinna ponieść koszt wypłaty odszkodowania. IV.3. Zasady wypłaty odszkodowań z tytułu nabycia nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej uregulowane są przede wszystkim przepisach specustawy drogowej. Zgodnie z art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6 tej ustawy, stają się z mocy prawa: 1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W myśl zaś art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Zgodnie z art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Kolejnym przepisem specustawy drogowej dotyczącym problematyki odszkodowań jest art. 22 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. W myśl z kolei art. 23 specustawy drogowej, w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 tej ustawy (zatytułowanym: "Nabywanie nieruchomości pod drogi"), stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jeżeli chodzi o przepisy ustaw wskazanych w art. 22 ust. 1 specustawy, to na gruncie niniejszej sprawy (dotyczącej rozbudowy drogi wojewódzkiej na odcinku położonym w granicach miasta na prawach powiatu) należy wskazać art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu transportu drogowego. Zgodnie z tym przepisem, w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast. Jeżeli zaś chodzi o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm.; dalej: "ustawa o drogach publicznych"), to zgodnie z art. 19 ust. 5 tej ustawy, w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Z kolei powoływany w skardze art. 132 ust. 5 u.g.n. ma następujące brzmienie: "Do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120, do zapłaty ceny nabycia części nieruchomości, o której mowa w art. 113 ust. 3, a także do zapewnienia nieruchomości zamiennej jest zobowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6 i 8, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki." IV.3. Zdaniem Sądu, w świetle przywołanego wyżej stanu prawnego należy przyjąć, art. 22 ust. 1 specustawy drogowej stanowi przepis szczególny wobec ogólnej regulacji art. 132 ust. 5 u.g.n. W szczególności nie jest przekonujący argument, że wskazany przepis specustawy drogowej nie dotyczy kosztów nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowań. Taki zakres zastosowania został przecież wprost i jednoznacznie w tym przepisie wskazany. Przeciwna wykładnia byłaby wykładnią contra legem i podważałaby sens odesłania w tym przepisie do ustawy o finansowaniu transportu drogowego. Innymi słowy, przepis art. 22 ust. 1 specustawy drogowej odczytywany w powiązaniu z art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu transportu drogowego prowadzi do wniosku, że koszty odszkodowań za nieruchomości przeznaczone pod rozbudowę drogi wojewódzkiej, ale zlokalizowanej na terenie miasta na prawach powiatu, pokrywane są z budżetu tego miasta, a nie z budżetu województwa. Jest to zresztą w pełni zrozumiałe rozwiązanie, jeżeli zważy się, że to właśnie prezydent miasta na prawach powiatu jest zarządcą takiej drogi (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych), która służy przecież w znacznej mierze (a nawet przede wszystkim) interesom mieszkańców miasta na prawach powiatu. Innymi słowy, przyjęta w niniejszym wyroku wykładnia koresponduje z zasadą, że za wywłaszczenie płaci ten, kto jest beneficjentem wywłaszczenia. W niniejszej sprawie wymaga jeszcze podkreślenia, że objęcie Nieruchomości decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nastąpiło nie na wniosek Zarządu Województwa [...], ale na wniosek Prezydenta Miasta R. Należy dodać, że pogląd, iż art. 22 ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu transportu drogowego stanowi lex specialis wobec art. 132 ust. 5 u.g.n. jest prezentowany w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r., I OSK 1522/13 oraz cyt. tam orzeczenia w sprawach I OSK 766/13; I OSK 1281/13; I OSK 1536/13). Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii, jakoby przepisy ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego nie odnosiły się finansowania kosztów nabywania nieruchomości, to w ślad za powołanymi orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zauważyć, że art. 3 ust. 3 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego został skonstruowany w ten sposób, iż zawiera on wyliczenie finansowanych z budżetów miast zadań, oddzielając przecinkiem poszczególne zadania. Użyty przez ustawodawcę po słowie "finansowania", a przed słowem "budowy" przecinek oznacza, że nie chodzi tu o wąsko rozumiane "finansowanie budowy", ale zarówno o finansowanie jak i budowę, rozumiane jako dwa zupełnie odrębne desygnaty przedmiotowe. Przepis ten koresponduje przy tym z normą odsyłającą specustawy drogowej, która również posługuje się terminem "koszty nabycia nieruchomości ... finansowane są", wskazując jednoznacznie, że odesłanie dotyczy finansowania kosztów zakupu nieruchomości pod drogi, jako odrębnej kategorii znaczeniowej, której adresatem jest określona gmina miejska. Reasumując ten fragment uzasadnienia, argumenty natury językowej, systemowej oraz celowościowej przemawiają na rzecz tezy, że koszt zapłaty odszkodowania należnego B. S. w związku z przejęciem Nieruchomości na mocy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (wydanej na wniosek Prezydenta Miasta R.) obciąża budżet Gminy Miasta R., a nie budżet Województwa [...]. Ubocznie należy tylko podnieść, że na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniały szczególne okoliczności budzące niekiedy rozbieżności w orzecznictwie, a polegające na nałożeniu obowiązku zapłaty odszkodowania na prezydenta miasta na prawach powiatu za przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości należącej do tego właśnie miasta w związku z wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydanej na wniosek innego podmiotu niż prezydent miasta (np. wojewody lub Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad). IV.4. Zdaniem Sądu nie narusza prawa formuła sentencji decyzji przyznającej odszkodowanie w związku z przejęciem nieruchomości na rzecz województwa na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która zobowiązuje do wypłaty odszkodowania Prezydenta Miasta R., a nie Miasto R. Uchodzi uwadze skarżącego, że nawet w powołanym w skardze art. 132 ust. 5 u.g.n. jako podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania wskazuje się nie Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, ale "starostę, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego". Zobowiązanie w decyzji administracyjnej do zapłaty odszkodowania organu administracji publicznej, a nie publicznej osoby prawnej, nie jest zatem rozwiązaniem nieznanym przepisom prawa. Ponadto, taka formuła sentencji decyzji jest zrozumiała, jeżeli zważy się, że obowiązek zapłaty odszkodowania podlega egzekucji administracyjnej, a nie egzekucji w trybie kodeksu postępowania cywilnego. Innymi słowy, formuła ta nie będzie budzić wątpliwości na etapie ewentualnej egzekucji, a to ma istotne znaczenie z punktu widzenia ochrony interesów osoby uprawnionej do odszkodowania. Dodatkowo należy wskazać, że formuła ta koresponduje z regulacją specustawy dotyczącą podmiotu, który występuje o wydanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – jest nim zarządca danej drogi (art. 11b ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych), czyli w niniejszej sprawie Prezydent Miasta R. Twierdzenie zatem, że prezydent miasta na prawach powiatu nie ma "zdolności administracyjnej", jest nieuprawnione. Uzupełniająco należy dodać, że analiza orzeczeń wydanych w podobnych sprawach wskazuje, że jako podmioty zobowiązane do wypłaty odszkodowania wskazywano właśnie prezydenta miasta na prawach powiatu, a nie to miasto, i taka praktyka nie była kwestionowana przez sądy administracyjne (zamiast wielu zob. np. sprawy I SA/Wa 1651/12, I SA/Wa 1920/12, I SA/Wa 1954/12, I SA/Wa 1651/12, I SA/Wa 1657/13, I SA/Wa 1070/13, I SA/Wa 626/13). IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.