IV SA/Wa 3645/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia małoletniemu pomocy mającej na celu wspieranie procesu integracji uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...]. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. G. - pełnomocnika K. M., reprezentującej małoletniego I. D. (dalej "skarżącego"), od decyzji Prezydenta W. (dalej "Prezydenta") z dnia [...] grudnia 2014 r. o numerze [...], orzekającej o odmowie udzielenia małoletniemu skarżącemu pomocy mającej na celu wspieranie procesu integracji, utrzymało decyzję Prezydenta w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] września 2015 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Prezydent odmówił udzielenia pomocy dla cudzoziemców małoletniemu skarżącemu, w imieniu którego działała K. M. (dalej "matka skarżącego"), w ramach realizacji indywidualnego programu integracji. W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy art. 91 ust. 1, 93 ust. 1, 91 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), dalej także "ustawy", podkreślając, iż osoba małoletnia nie może skutecznie zobowiązywać się do wypełniania obowiązków określonych w indywidualnym programie integracji, przez co nie jest możliwe przyznanie pomocy finansowej odrębnie dla małoletniego. Organ wskazał również, iż matka skarżącego zrealizowała wraz z mężem program integracyjny, otrzymując w ramach tego programu przewidziane ustawą świadczenia finansowe. 2. Pismem z dnia 16 lutego 2015 r. pełnomocniczka matki skarżącego, działającej w jego imieniu, wniosła do SKO odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r., kwestionując wykładnię przepisów ustawy o pomocy społecznej, zastosowaną przez organ. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] września 2015 r. SKO rozpatrzyło odwołanie pełnomocniczki matki skarżącego, działającej w jego imieniu, od decyzji Prezydenta z dnia [...] grudnia 2015 r., utrzymując tę decyzję w mocy. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, SKO wskazało w szczególności, co następuje: 1. Stosownie do przepisów ustawy o pomocy, pomoc społeczna, w formie świadczeń przewidzianych tą ustawą jest przeznaczona dla osób uznanych przez ustawodawcę, w szczególności za pomocą kryterium dochodowego, za szczególnie potrzebujące, które nie potrafią lub nie mogą pokonać trudności finansowych oraz rzeczowych we własnym zakresie. Pomoc społeczna ma być również przeznaczana na potrzeby podstawowe, związane z codziennym funkcjonowaniem człowieka, niezbędne w codziennym życiu. Emanacją powyższego jest przede wszystkim brzmienie przepisu art.2 ust. 1 ustawy o pomocy, zgodnie z którym pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Przepis ten należy interpretować w związku z brzmieniem przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy, w świetle którego pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zauważyć również należy, iż ustawa o pomocy wskazuje generalny katalog sytuacji życiowych, w związku z którymi udzielana jest pomoc społeczna. Przepis art. 7 ustawy o pomocy wskazuje tutaj m. in. ubóstwo, sieroctwo, bezdomność, bezrobocie oraz niepełnosprawność. 2. Ustawa o pomocy przewiduje również objęcie wsparciem ze środków publicznych cudzoziemców przebywających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o pomocy cudzoziemcowi, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą lub przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, udziela się pomocy mającej na celu wspieranie procesu jego integracji. Zgodnie z treścią przepisu art. 91 ust. 3 ustawy o pomocy, pomocy dla cudzoziemca udziela się na wniosek cudzoziemca złożony do starosty, za pośrednictwem powiatowego centrum pomocy rodzinie, w terminie 60 dni od dnia uzyskania przez cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej lub uzyskania przez niego zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. W myśl natomiast art. 91 ust. 4 ustawy o pomocy, wniosek cudzoziemca, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, obejmuje małoletnie, dzieci cudzoziemca oraz jego małżonka, jeżeli uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą lub uzyskali zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c łub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. 3. Odnosząc powyższe uwarunkowania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że rodzina wnioskodawczym była objęta pomocą finansową w ramach programu integracji, otrzymując świadczenia pieniężne przyznane przez organ I instancji. Za bezsporne należy uznać również to, iż pomoc udzielana na mocy przepisu art. 91 ustawy o pomocy jest świadczeniem jednorazowym. Świadczy o tym chociażby termin zawity prawa materialnego do uzyskania tej pomocy przez wnioskodawcę. 4. Zgodzić należy się z odwołaniem, że ustawa o pomocy nie zawierała przepisu, zgodnie z którym pomoc przysługuje wyłącznie w ramach programu integracji rodziców. Przepis art. 91 a ust. 1 stanowi bowiem, iż pomoc małoletniemu cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez przedstawiciela ustawowego, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, zapewnia starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu małoletniego. Powyższe oznacza, iż ustawodawca przewidział pomoc dla małoletnich przebywających na terytorium RP bez przedstawicieli ustawowych w sposób odrębny od tego ustalonego przepisem art. 91 ust. 4 ustawy o pomocy. To z kolei wskazuje jednoznacznie, iż ustawodawca dopuścił dwie sytuacje skorzystania z pomocy: pierwszą dla małoletnich przebywających na terytorium kraju z przedstawicielami ustawowymi, drugą zaś dla małoletnich nie posiadających takich przedstawicieli na miejscu. Jednocześnie łącząc powyższe z tym, że pomoc jest świadczeniem jednorazowym nie ma podstaw prawnych do uznania, iż przysługuje ona na każde kolejne dziecko urodzone już w Polsce. 5. Świadczenia przewidziane przepisem art. 91 ustawy o pomocy dotyczą stricte cudzoziemców i mają na celu ułatwienie procesu integracji na terytorium RP. Zauważyć należy, iż rodzina wnioskodawczym przebywa w Polsce już dłuższy czas i wszystko wskazuje na to, iż do tej integracji doszło. Już sam fakt urodzenia kolejnego dziecka może wskazywać na to, iż wnioskodawczyni jest zdecydowana w Polsce pozostać, zadomowiła się w tym kraju i wiąże z nim piany na przyszłość. W ocenie Kolegium oznacza to, iż program integracji, wsparty o pomoc finansową spełnił swoje zadanie. W tej sytuacji rodzina wnioskodawczyni w zakresie uzyskiwania wsparcia z pomocy społecznej powinna być traktowana na równi z osobami nie korzystającymi z dobrodziejstw przepisu art.91 ustawy o pomocy, krótko mówiąc na równi z obywatelami polskimi. Ze świadczeń pomocy społecznej mogą korzystać również cudzoziemcy, a system pomocy społecznej przewiduje stosowne świadczenia mające na celu wspieranie osób pozostających w trudnej sytuacji życiowej. Zważyć przy tym należy, iż przyznanie świadczeń przewidzianych w art. 91 ustawy o pomocy nie jest w żaden sposób uzależnione od kryterium dochodowego, tak jak pozostałe świadczenia w tej ustawie. Uznanie zatem, iż ustawodawca przewidział możliwość uzyskania świadczenia z ustawy tylko i wyłącznie z uwagi na fakt, iż nowonarodzone dziecko jest cudzoziemcem jest w ocenie Kolegium nieuprawnione. 6. Podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sformułowane w wyroku z dnia 10 lutego 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 11/11, gdzie stwierdza się, iż "Ani art. 91 u.p.s., ani żaden inny przepis tej ustawy nie uprawnia do udzielenia pomocy wspierającej proces integracyjny na każde kolejne dziecko cudzoziemca urodzone w Polsce, który wraz z rodziną otrzymał już tego typu pomoc ", jak też szczegółowe uzasadnienie tej tezy dokonane w uzasadnieniu orzeczenia. IV. Matka skarżącego, działająca w jego imieniu, wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję SKO z dnia [...] września 2015 r., podnosząc przeciwko zaskarżonej decyzji następujące zarzuty: 1. naruszenia przepisu art. 91 ust.1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż z przywołanego artykułu wynika, iż pomoc integracyjna dla małoletniego cudzoziemca, którego przedstawiciel ustawowy korzystał wcześniej z pomocy integracyjnej, przysługuje wyłącznie w ramach programu integracji rodziców, podczas gdy przepis ten nie zawiera takiego ograniczenia, a także poprzez błędne, nie znajdujące oparcia w brzmieniu przepisu, stanowisko, iż fakt podlegania procesowi integracji przez członków rodziny wyłącza konieczność zapewnienia możliwości korzystania z programu integracyjnego dziecku urodzonemu po zakończeniu indywidualnego procesu integracyjnego jego rodziców, 2. naruszenia przepisu art. 28 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. błędne uznanie, iż Stroną postępowania jest przedstawiciel ustawowy małoletniego K. M., a nie Skarżący małoletni l. D., 3. naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 k.p.a poprzez nieumożliwienie stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, co ograniczyło prawo Strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, 4. naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ait. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. przez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego z przekroczeniem dozwolonych granic swobody oceny dowodów, przejawiające się w pominięciu istotnych okoliczności sprawy i w konsekwencji błędne uznanie, iż doszło do integracji skarżącego tj. małoletniego l. D., podczas gdy procesowi integracji podlegała jedynie najbliższa rodzina skarżącego (rodzice i rodzeństwo). V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 1 grudnia 2015 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. VI. Postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3645/15, Sąd dopuścił, na podstawie art.33 § 2 p.p.s.a., Fundację [...] w K. (dalej "uczestnika") do udziału w rozpatrywanej sprawie w charakterze uczestnika postępowania. VII. Na rozprawie przed Sądem w dniu 16 marca 2016 r. pełnomocnik uczestnika postepowania Fundacji [...] podniósł, że uzyskanie przez małoletniego dochodzonego świadczenia w bezpośredni sposób wspomogłoby jego procesy integracyjne w społeczeństwie polskim. W szczególności środki z tego świadczenia mogłyby służyć pokrywaniu opłat za dodatkowe odpłatne zajęcia w przedszkolu, np. wycieczki, które pogłębiałyby znajomość języka, czy też przyswajanie języka polskiego i integrowanie się z innymi polskimi dziećmi. Doświadczenie wskazuje, że małoletnie dzieci, jako osoby najbardziej podatne na integracje, z racji włączenia w system przedszkolny i później szkolny, w istotny sposób wzmacniają integrację całej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VIII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skargę należało uwzględnić, albowiem zarówno zaskarżona decyzja odwoławcza Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., jak i utrzymana tą decyzją w mocy decyzja Prezydenta z dnia [...] grudnia 2014 r., zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art.91 ust.1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez wadliwą ich wykładnię, w wyniku zastosowania której organy wadliwie uznały, że małoletniemu skarżącemu nie przysługuje pomoc, mająca na celu wspieranie procesu jego integracji. Z racji tego, że naruszenie to wpłynęło istotnie na wynik sprawy obie wskazane wyżej decyzje należało wyeliminować z obrotu prawnego. IX. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r., prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekło zaskarżoną decyzją SKO, było ewentualne udzielnie małoletniemu skarżącemu, będącemu cudzoziemcem, w imieniu którego działała jego matka, pomocy mającej na celu wspieranie procesu jego integracji na zasadach określonych w art.91 i nast. ustawy o pomocy społecznej. Organy obu instancji uznały, że przeszkodą do udzielenia takiej pomocy skarżącemu jest okoliczność, że w przeszłości, tj. przed urodzeniem się skarżącego, jego rodzina, tj. rodzice i czworo rodzeństwa korzystała już z tej formy pomocy. W ocenie organów jednokrotne skorzystanie przez danego cudzoziemca i jego rodzinę (tj. żonę i małoletnie dzieci) z pomocy mającej na celu wspieranie procesu jego integracji trwale wyczerpuje uprawnienia do tego rodzaju pomocy nie tylko wszystkich tych osób, ale także kolejnych członków rodziny (kolejnych małoletnich dzieci). Późniejsze urodzenie się w rodzinie cudzoziemca kolejnych dzieci nie rodziłoby zatem, po stronie tychże dzieci, odrębnych uprawnień do skorzystania z tego rodzaju pomocy. Stanowisko to jest błędne. 2. Przepisy Działu II Rozdział 5 ustawy o pomocy społecznej (art.91 - 95) regulują kwestię integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą. Uwzględniając przedmiot niniejszej sprawy, niezbędnym jest zwrócenie uwagi na następujące uregulowania przywołanego rozdziału ustawy: (-) Cudzoziemcowi, który: 1) uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą lub 2) przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - zwanemu dalej w niniejszym rozdziale "cudzoziemcem", udziela się pomocy mającej na celu wspieranie procesu jego integracji, zwanej dalej "pomocą dla cudzoziemca" (art.91 ust.1 ustawy) (-) Pomocy dla cudzoziemca udziela starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania cudzoziemca (art.91 ust.2 ustawy). (-) Pomocy dla cudzoziemca udziela się na wniosek cudzoziemca złożony do starosty, za pośrednictwem powiatowego centrum pomocy rodzinie, w terminie 60 dni od dnia uzyskania przez cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej lub uzyskania przez niego zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (art.91 ust.3 ustawy). (-) Wniosek cudzoziemca, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, obejmuje małoletnie dzieci cudzoziemca oraz jego małżonka, jeżeli uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą lub uzyskali zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (art.91 ust.4 ustawy). (-) Z art.93 ust.1 ustawy wynika, że pomoc dla cudzoziemca jest realizowana w ramach indywidualnego programu integracji, uzgodnionego między powiatowym centrum pomocy rodzinie a cudzoziemcem, określającego wysokość, zakres i formy pomocy, w zależności od indywidualnej sytuacji życiowej cudzoziemca i jego rodziny, oraz nałożenia stosownych zobowiązań zarówno na powiatowe centrum pomocy rodzinie oraz cudzoziemca (przepis szczegółowo te zobowiązania określa). 3. Z akt sprawy wynika, że: - małoletni skarżący, syn S. D. oraz K. M. urodził się w dniu [...] marca 2011 r., a w dniu [...] czerwca 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił mu ochrony uzupełniającej, - w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] kwietnia 2010 r. rodzice skarżącego oraz ich czworo małoletnich dzieci (innych niż skarżący) korzystali z pomocy w formie zasiłku pieniężnego na utrzymanie w ramach realizacji indywidualnego programu integracji – pomoc ta została przyznana sześcioma odrębnymi decyzjami Prezydenta z dnia [...] stycznia 2010 r. i obejmowała (w stosunku do każdego z uprawnionych) kwotę: (-) w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] kwietnia 2010 r. w wysokości [...] zł, (-) w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] października 2010 r. w wysokości [...] zł, - wniosek o przyznanie pomocy skarżącemu złożono w jego imieniu w dniu 26 czerwca 2014 r. (data wpływu wniosku do organu I instancji). 4. Zdaniem Sądu kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, że w art.91 ust.1 ustawa uzależnia powstanie uprawnienia cudzoziemca od uzyskania przedmiotowej pomocy wyłącznie od faktu wcześniejszego uzyskania przez niego określonego tytułu do legalnego przebywania w Polsce (tj. uzyskania przez cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej lub uzyskania przez niego zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), zastrzegając jedynie stosowny, sześćdziesięciodniowy termin na złożenie wniosku w tym przedmiocie (w art.91 ust.3). W ocenie Sądu z powyższych regulacji ustawowych należy wynika prosty wniosek, że każdy cudzoziemiec, który łącznie: 1) uzyskał jeden z tytułów do przebywania w Polsce, wymienionych w art.91 ust.1 ustawy, 2) w terminie 60 dni od dnia uzyskania tego tytułu wniósł o przyznanie pomocy, winien taką pomoc otrzymać. Trafnie podnosi skarga, że wywodzenie istnienia przeszkody do przyznania przedmiotowej pomocy, mającej polegać na tym, że cudzoziemiec jest członkiem rodziny, która przed urodzeniem się tego cudzoziemca, korzystała już z takiej pomocy, nie znajduje żadnego oparcia w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Przyjęta przez Sąd wykładnia art.91 ustawy odwołuje się nie tylko do literalnej redakcji tego przepisu, ale w logiczny sposób realizuje cele ochrony udzielanej cudzoziemcom na terytorium RP. Przy uwzględnieniu tych celów niemożliwym jest bowiem przyjęcie, że małoletni cudzoziemiec, który urodził się w rodzinie korzystającej w przeszłości z pomocy integracyjnej (tj. cudzoziemiec, który urodził się już po fakcie korzystania z tej pomocy), traci własne uprawnienia do otrzymania takiej pomocy. Wprawdzie nie można negować faktu, że z punktu widzenia perspektyw integracji ze społeczeństwem polskim sytuacja małoletniego cudzoziemca, który urodził się w rodzinie przebywającej już od jakiegoś czasu na terytorium RP, a tym samym poddanej już procesowi integracji, jest dużo korzystniejsza od sytuacji małoletniego cudzoziemca, który wraz z rodziną dopiero przybył na terytorium RP, niemniej nie wynika stąd, że w stosunku do tego "uprzywilejowanego" cudzoziemca integracja ta wystąpiła automatycznie, tak iż nie zachodzi konieczność poddania się różnego rodzaju działaniom integracyjnym, zasługującym na wsparcie ze środków publicznych. Za punkt wyjścia do oceny powyższej sprawy należy zatem przyjąć fakt, iż każdy cudzoziemiec, posiadający prawo do legalnego pobytu na terytorium RP, wyszczególnione w art.91 ust.1 ustawy o pomocy społecznej, w obiektywny sposób nabywa własne potrzeby integracyjne, niezależne od potrzeb pozostałych członków jego rodziny (aczkolwiek równolegle występujące). Jednocześnie w oczywistym interesie społecznym pozostaje to, aby cudzoziemiec, o którym mowa w art.91 ust.1 ustawy, dysponował realnymi możliwościami integrowania się ze społeczeństwem. Fakt zrealizowania przez rodzinę takiego małoletniego cudzoziemca programu integracyjnego przed jego urodzeniem, nie stoi na przeszkodzie temu, aby kolejny program integracyjny, dotyczący wyłącznie tegoż małoletniego, wdrożyć. Z racji różnego zakresu podmiotowego pomiędzy tymi dwoma programami integracyjnymi ryzyko naruszenia zasady tylko jednokrotnego obejmowania danego cudzoziemca tego rodzaju programem, nie występuje. 5. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy , stwierdzić należy, że skarżący spełnił warunki, wynikające z art.91 ust.1 i ust.3 ustawy, uprawniające go do uzyskania pomocy. W świetle powyższego uznać należy, że decyzje organów obu instancji wydano z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie wpłynęło istotnie na wynik sprawy. Z tej racji decyzje te należało wyeliminować z obrotu prawnego. 7. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Prezydent ponownie rozpatrzy wniosek małoletniego cudzoziemca, w imieniu którego działa jego matka i w wyniku powyższego przyzna małoletniemu żądane świadczenie. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i art.135 p.p.s.a.