IV SA/Wa 365/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego w [...] Urzędzie Wojewódzkim postanawia: - odrzucić skargę – Pismem z dnia 28 września 2004 r. J. L. wniósł pozew przeciwko Szefowi Służby Cywilnej do Sądu Rejonowego w L. W pozwie tym zakwestionował stanowisko tego organu przedstawione w piśmie z dnia [...] września 2004 r., znak [...], informującym o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Zespołu Konkursowego przeprowadzającego konkurs na stanowisko dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego w [...] Urzędzie Wojewódzkim w L. w sprawie niewskazania kandydata na wyżej wskazane stanowisko. J. L. podniósł, iż organ rażąco naruszył prawo i procedurę przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej. Pismo z dnia 28 września 2004 r., wniesione do sądu powszechnego, zostało zakwalifikowane jako dwa odrębne pozwy (sygn. akt [...] i [...]). Postanowieniami z dnia [...] października 2004 r. ([...]) i z dnia [...] października 2004 r. ([...]) pozwy te zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnemu w Lublinie według właściwości, który z kolei, uznając się za niewłaściwy miejscowo, dwoma postanowieniami z dnia 24 lutego 2005 r. (sygn. akt III SA/Lu 75/05 i III SA/Lu 76/05), przekazał pisma do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pismami z dnia 7 marca i 21 listopada 2005 r., skierowanymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o potraktowanie jego pozwu z dnia 28 września 2004 r. jako jednej skargi na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt OSK 460/04. LEX nr 156420), kierowane do konkretnego kandydata stanowisko Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przebiegu postępowania konkursowego jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art.3§2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami), zwanej dalej "p.p.s.a.", a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Należy jednakże mieć na uwadze, że – zgodnie z art.52§3 p.p.s.a. – przesłanką dopuszczalności skargi na czynność z art.3§2 pkt 4 p.p.s.a., w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jest uprzednie wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności. Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r., Nr 49, poz.483 ze zmianami), stanowiąca podstawę postępowania konkursowego na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, nie przewidywała możliwości wniesienia środka odwoławczego, o którym mowa w art.52§1 i §2 p.p.s.a. Odwołanie od rozstrzygnięcia podjętego przez zespół konkursowy, o którym mowa w art.45 ustawy oraz §16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz.1028) nie było środkiem odwoławczym w rozumieniu wskazanych przepisów p.p.s.a. Było jedynie środkiem odwoławczym przewidzianym w ramach wewnętrznej procedury samego postępowania konkursowego. Powołany do przeprowadzenia konkursu zespół konkursowy był organem pomocniczym Szefa Służby Cywilnej, natomiast kompetencje do przeprowadzenia konkursu posiadał Szef Służby Cywilnej, i to on jako organ administracji rządowej właściwy w sprawach służby cywilnej podejmował określone czynności, podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Taką właśnie czynnością było stanowisko Szefa Służby Cywilnej w sprawie prawidłowości przeprowadzonego konkursu i w stosunku do tej czynności ustawa nie przewidywała żadnych środków odwoławczych. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, iż w warunkach przedmiotowej sprawy, skarżący przed wniesieniem skargi winien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, aby J. L. dokonał takiego wezwania. Przy czym wyjaśnić należy, że za datę wniesienia skargi do sądu administracyjnego, uznać należy datę wniesienia pozwu do sądu powszechnego (por. J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, str.105), a zatem dzień 1 października 2004 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga J. L., wobec niewezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd stwierdzając taką wadliwość skargi ma obowiązek orzec o jej odrzuceniu, niezależnie od faktu błędnego pouczenia skarżącego przez organ o możliwości wniesienia pozwu do sądu powszechnego. W przypadku błędnego pouczenia strona może skorzystać ze środka przewidzianego w art.112 k.p.a., tj. może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której przywrócenia terminu się domaga. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.58§1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.