IV SA/Wa 3655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z 16 listopada 2015 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] odmawiającej zmiany lasu o powierzchni 0,15 ha na użytek rolny, na działce nr [...] przy ul. [...] w W. Sąd w piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r. przesłał skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 8 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 17 grudnia 2015 r. W dniu 28 grudnia 2015 r. J. P. uiścił wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ustawy Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Skoro odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 17 grudnia 2015 r., to ustawowy termin na dokonanie tej czynności upłynął w dniu 24 grudnia 2015 r. Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżący uiścił wpis od skargi w dniu 28 grudnia 2015 r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.