IV SA/Wa 367/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi I. B. i F. B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], po rozpatrzeniu wniosku I. B. i F. B. (dalej: "skarżący"), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1995r. orzekającej o "sprostowaniu dotychczasowych zapisów w rejestrze gruntów w obrębie [...]" polegających na wpisaniu w jednostce rejestrowej nr 6, w miejsce działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 1456 nr, stanowiącej własność skarżących, działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 1256 m2 oraz dopisaniu w jednostce rejestrowej nr 9 działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 195 m2, stanowiącej własność Skarbu Państwa. Główny Geodeta Kraju, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, decyzją z 3 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ centralny wskazał, że wnioskiem z dnia 4 grudnia 2012 r., skarżący zwrócili się o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1995 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "Kpa"). Swój wniosek uzasadnili tym, że kwestionowana przez nich decyzja dotyczy ujawnienia nowej działki ewidencyjnej i zmiany właściciela, więc przeniesienia własności części nieruchomości, co wykracza poza ramy przepisów, na podstawie których wydano decyzję, gdyż nie jest to omyłka ani błąd pisarski, rachunkowy, kreślarski czy pomiarowy. Ponadto zarzucili, że ww. decyzja została wydana na podstawie błędnie ocenionego stanu faktycznego i prawnego, co w rezultacie doprowadziło do pozbawienia ich nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Organ zwrócił uwagę, że decyzją z [...] listopada 1995 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o "sprostowaniu" danych ewidencyjnych w jednostce rejestrowej nr 6 obrębu [...], dotyczących nieruchomości położonej przy ul. P., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 1456 m2 stanowiącej własność skarżących, polegającym na ujawnieniu w jej miejsce działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 1256 m2 (nadal pozostającej w jednostce rejestrowej nr 6) oraz działki nr [...] o pow. 195 m2, dopisanej do jednostki rejestrowej nr 9 prowadzonej dla Skarbu Państwa. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o wykaz zmian gruntowych sporządzony przez geodetę uprawnionego J. M. w ramach wykonanej, na zlecenie właścicieli, pracy geodezyjnej i kartograficznej dotyczącej wznowienia znaków granicznych działki ewidencyjnej nr [...] na potrzeby jej podziału, zarejestrowanej pod numerem [...]. Opracowanie to ujawniło błąd w operacie ewidencyjnym w zakresie wykazywanego przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] i jej powierzchni. Organ zaznaczył, że dokonując oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1995 r. w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 Kpa należy mieć na względzie, że na dzień jej wydania, zasady i tryb wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów regulowało zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. Nr 11, poz. 98 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem § 64 ust. 2 załącznika do ww. zarządzenia wprowadzenie zmian do operatu ewidencji gruntów - w celu utrzymania tego operatu w stałej aktualności, tj. zgodności ze stanem faktycznym i prawnym, do czego zobowiązywał § 54 - dokonywało się na podstawie ostatecznych decyzji właściwego organu, przy czym zmiany te mogły zostać wprowadzone na wniosek osób zainteresowanych lub z urzędu (§ 64 ust 1). Zmiany wprowadzone z urzędu obejmowały m.in. sprostowania ujawnionych błędów (§ 67 pkt 6). Następnie organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków pominięte zostały dane z księgi wieczystej KW nr [...] (obecnie nr [...]), założonej 31 marca 1962 r. dla ww. nieruchomości położonej w [...] przy ul. P.. Zalegające w aktach księgi wieczystej dokumenty, przekazane przez Sąd Rejonowy [...], w tym m.in. orzeczenie Komisji Osadnictwa Nierolniczego na m. [...] Nr [...] z [...] czerwca 1949 r., zaświadczenie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1962 r., Nr rej. [...] oraz "wyciąg z matrycy podatku gruntowego i księgi podatku budynkowego miasta [...] ulica [...]", wskazują, że na objętą tą księgą nieruchomość składały się parcele nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 1254 m2. Fakt pominięcia danych zawartych w księdze wieczystej przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, można stwierdzić przez porównanie znajdujących się w operacie pomiarowym [...] "księgi protokołów polubownego ustalenia granic nieruchomości położonych na obszarze administracyjnym dz. [...] "szkicu polowego nr 8" i "wykazu zmian gruntowych" z [...] grudnia 1971 r., z których wynika, że do przedmiotowej nieruchomości wykazywanej już jako działka ewidencyjna nr [...], błędnie włączono przylegającą do niej od strony zachodniej działkę ewidencyjną nr [...]. przez co jej powierzchnia uległa zmianie z 1254 m2 na 1422 m2, a w późniejszym okresie na 1456 nr (wtedy wykazywana jako działka ewidencyjna nr [...]). Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, skoro ww. operat [...] ujawnił błąd w operacie ewidencyjnym odnośnie wykazywanego przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] i jej powierzchni, organ prowadzący ewidencję był zobligowany do doprowadzenia tych danych do zgodności ze stanem prawnym, wynikającym z księgi wieczystej KW nr [...], zgodnie z wymogiem zawartym w ww. § 54 załącznika do zarządzenia w sprawie ewidencji gruntów. Odnosząc się do zarzutu, że przepisy prawa, na podstawie których została wydana objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja nie pozwalały na ujawnienie ,.nowej" nieruchomości (nowy numer działki ewidencyjnej) i ujawnienie "nowego" właściciela, podniósł, iż w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z utworzeniem "nowej" nieruchomości, lecz z ujawnieniem istniejącej już przed założeniem ewidencji gruntów nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], którą błędnie włączono do działki ewidencyjnej nr [...]. Obie weszły w skład późniejszej działki ewidencyjnej nr [...]. Ponadto organ stwierdził, że nie można przyjąć, aby sprostowanie ww. błędu doprowadziło do wywłaszczenia części ich nieruchomości, gdyż decyzja o wprowadzeniu zmian do ewidencji, nie ustala stanu prawnego, a jedynie rejestruje ten stan na podstawie innych dokumentów, a po drugie ujawniona na podstawie tej decyzji działka ewidencyjna nr [...], nie stanowiła własności skarżących, o czym świadczy treść aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1981 r., sporządzonego w związku z zawarciem umowy przeniesienia własności nieruchomości, położonej przy ul. P., na ich rzecz, gdzie w opisie zbywanej nieruchomości posłużono się danymi zawartymi w księdze wieczystej (nie obarczonymi ww. błędem), czyli dawną numeracją parcel gruntowych (nr [...] i nr [...]) i ich powierzchni, tj. sprzed założenia ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem skarżących, aby kryterium ujawnienia przez geodetę spornej działki była tylko powierzchnia nieruchomości. Wskazał, że akta sprawy wskazują, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z którego wynikał faktyczny zasięg prawa własności skarżących. Podkreślił, że samo użytkowanie gruntu poza granicami własności wynikającymi z tytułu nabycia nieruchomości (aktu notarialnego z [...] grudnia 1981 r.) nie może samoistnie wpływać na zmianę tych granic. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia skarżących, iż objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja doprowadziła do pozbawienia ich dostępu do drogi publicznej, wskazał, że nieruchomość skarżących utraciła dostęp do drogi publicznej z chwilą jej podziału zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 1995 r., w związku z tym niniejsza kwestia może zostać uregulowana w trybie cywilnym, np. poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o zmianę ww. decyzji Głównego Geodety kraju z [...] grudnia 2013 r. poprzez stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1995 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie pomimo przesłanek do jego zastosowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie: art. 22 ust. 1 i art. 59 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 64 ust. 1,2,i 3, §67 pkt.6 i § 72 załącznika do zarządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Przywołane przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne ograniczają się wyłącznie do przepisów porządkowych stwierdzających prawo do wydania decyzji przez Prezydenta Miasta [...] oraz stwierdzenia, że do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy dotychczasowe przepisy, jeżeli nie są z nią sprzeczne. A wiec, przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidywały na czas wydania decyzji regulowania spraw związanych z przedmiotem wydanej decyzji, dlatego też odwołano się również do zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej w , sprawie ewidencji gruntów. Przepisy zarządzenia, na które się powołano w podstawie prawnej wydanej decyzji, również nie regulują sprawy przedmiotu decyzji. W związku z powyższym przepisy prawa, na pod stawie których została wydana objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja nie pozwalały na ujawnienie "nowej" nieruchomości (nowy numer działki ewidencyjnej) i ujawnienie "nowego" właściciela. Tymczasem objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja doprowadziła do ujawnienia "nowej" nieruchomości (nowy numer działki ewidencyjnej) i jej "nowego" właściciela, co wykracza poza ramy przepisów na podstawie których wydano decyzję, gdyż ujawnienie nowej nieruchomości i jej właściciela trudno uznać za sprostowanie omyłki czy też błędu pisarskiego, rachunkowego, kreślarskiego czy, pomiarowego. W skutek tego został również naruszony art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż Rzeczypospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia, a wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Oczywistym jest, iż zastosowanie instytucji sprostowania dotychczasowych zapisów w rejestrze gruntów nie może prowadzić do wywłaszczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie w rezultacie zastosowania tej instytucji doszło do ograniczenia naszego prawa własności poprzez nieprawidłowe wywłaszczenie części naszej nieruchomości, tj. w zakresie obecnej działki nr [...], z tymże w sprawie niniejszej nie zaszły przesłanki określone przepisami prawa umożliwiające " wywłaszczenie" w szerokim znaczeniu tego pojęcia. Ponadto wskazali, iż w dokumentach urzędowych tj. księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości nr [...], rejestrze gruntów, opisu i mapy sporządzonych przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjne ujawniona była powierzchnia 1456 m2. Geodeta wykonujący wznowienie granic i zgłaszający ujawnienie nowej działki błędnie ustalił okoliczności faktyczne i ocenę istniejącej dokumentacji. Podstawą do ujawnienia nowej działki oraz wpisanie nowego właściciela nie może stanowić sam szkic z operatu [...]. Poza tym kształt rzekomej nieujawnionej nieruchomości podczas tych prac nie jest tożsamy z kształtem ujawnionej obecnie działki nr [...], a zatem już na tym etapie geodeta popełnił błąd interpretacji. Ponadto nieruchomość, ta jest tylko przedstawiona na jednym szkicu. Brak na nią jakichkolwiek dokumentów stanowiących, że jest to samodzielna nieruchomość posiadająca właściciela lub inna osobę nią władającą. Działka ta nie posiadała dokumentu prawnego stwierdzającego jej istnienie jak również nie była ujawniona w księgach wieczystych, które stanowią o dysponowaniu przez kogoś daną nieruchomością. Stwierdzenie zapisane w decyzji, że dawna działka nr [...] odpowiada nieruchomości ujawnionej w KW [...] jest również błędne, gdyż nie pokrywa się z opisami nieruchomości (jej kształtem - na opisach nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej). Natomiast pomiary geodezyjne wykonane w ramach prac założenia ewidencji gruntów i budynków odzwierciedlają prawidłową granicę nieruchomości, którą skarżący użytkują w takim zasięgu od dnia jej zakupu. Z czynności tych sporządza się księgę protokołów polubownego ustalenia granic nieruchomości, który potwierdza tym samym, że polubowne ustalenie oraz utrwalenie granic odbyło się w obecności stron i granice, które są im znane i uznane zostają przez nich jako prawnie obowiązujące, tym samym mają charakter granic prawnych. Geodeta na podstawie szkicu z przedmiotowego operatu [...] stwierdził, że takowa nieruchomość (obecna działka nr [...]) istniała na szkicu nr 8 i została opisana jako działka nr [...]. W tym przypadku jest to typowa omyłka zapisu, gdyż działka nr [...] w przedmiotowej pracy założenia ewidencji gruntów znajdowała się dwie nieruchomości dalej- ul. [...], tym samym nie mogły istnieć dwie działki o tym samym numerze w jednym obrębie ewidencyjnym. Ponadto na szkicu tym zaznaczone jest "przehaczenie", które stanowi, że dane nieruchomości tworzą jedną własność. Powoływanie się geodety na powierzchnie nieruchomości również jest błędne, gdyż powierzchnia nieruchomości nie może być podstawą do ustalenia przebieg granic nieruchomości (w tym przypadku ujawnienia "nowej" działki), a stanowi jedynie "wynik" końcowy ustalonego zasięgu prawa własności poprzez określone położenie punktów granicznych i przebieg linii granicznej. Skarżący podali, że zastosowanie instytucji sprostowania dotychczasowych zapisów w rejestrze gruntów nie może prowadzić do wywłaszczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie w rezultacie zastosowania tej instytucji doszło do ograniczenia prawa własności poprzez nieprawidłowe wywłaszczenie części nieruchomości, tj. w zakresie obecnej działki nr [...]. Zdaniem skarżących, mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż organ dokonał nieprawidłowej oceny stanu faktycznego a w konsekwencji ograniczył skarżącym przysługujące im prawo do nieruchomości, niezgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie wywłaszczania nieruchomości, a co za tym idzie zaskarżona decyzja narusza art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc, jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżone decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1995r. orzekającej o "sprostowaniu dotychczasowych zapisów w rejestrze gruntów w obrębie [...]" polegających na wpisaniu w jednostce rejestrowej nr 6, w miejsce działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 1456 nr, stanowiącej własność skarżących, działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 1256 m2 oraz dopisaniu w jednostce rejestrowej nr 9 działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 195 m2, stanowiącej własność Skarbu Państwa. Postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte wnioskiem skarżących, którzy wskazali, że ich zdaniem decyzja prostująca zapisy w ewidencji gruntów była bezprawna ponieważ dotyczyła ujawnienia nowej działki ewidencyjnej i zmiany właściciela, więc przeniesienia własności części nieruchomości, co wykracza poza ramy przepisów, na podstawie których wydano decyzję, gdyż nie jest to omyłka ani błąd pisarski. Ponadto wnioskodawcy zarzucili, że ww. decyzja z 1995r. została wydana na podstawie błędnie ocenionego stanu faktycznego i prawnego, co w rezultacie doprowadziło do pozbawienia ich nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Zdaniem Sądu, postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone przez organy administracji. Dokonując oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1995 r. w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 Kpa należy mieć na względzie, że na dzień jej wydania, zasady i tryb wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów regulowało zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. Nr 11, poz. 98 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem § 64 ust. 2 załącznika do ww. zarządzenia wprowadzenie zmian do operatu ewidencji gruntów - w celu utrzymania tego operatu w stałej aktualności, tj. zgodności ze stanem faktycznym i prawnym, do czego zobowiązywał § 54 - dokonywało się na podstawie ostatecznych decyzji właściwego organu, przy czym zmiany te mogły zostać wprowadzone na wniosek osób zainteresowanych lub z urzędu (§ 64 ust. 1). Zmiany wprowadzone z urzędu obejmowały m.in. sprostowania ujawnionych błędów (§ 67 pkt 6). W tej sytuacji nie można było skutecznie zarzucić badanej w trybie nadzwyczajnym decyzji, że nie było podstaw prawnych do dokonania sprostowania zapisów w ewidencji gruntów. Sąd stwierdza, że przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków pominięte zostały dane z księgi wieczystej KW nr [...] (obecnie nr [...]), założonej [...] marca 1962 r. dla ww. nieruchomości położonej w [...] przy ul. P.. Z dokumentów znajdujących się w aktach księgi wieczystej, w tym m.in. orzeczenie Komisji Osadnictwa Nierolniczego na m. [...] Nr [...] z [...] czerwca 1949 r., zaświadczenie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1962 r., Nr rej. [...] oraz "wyciąg z matrycy podatku gruntowego i księgi podatku budynkowego miasta [...] ulica [...]", wynika, że na objętą tą księgą nieruchomość składały się parcele nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 1254 m2". ] Fakt pominięcia danych zawartych w ww. księdze wieczystej przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, można stwierdzić przez porównanie znajdujących się w operacie pomiarowym [...] "księgi protokołów polubownego ustalenia granic nieruchomości położonych na obszarze administracyjnym dz. [...] Obręb [...]", "szkicu polowego nr 8" i "wykazu zmian gruntowych" z [...] grudnia 1971 r., z których wynika, że do przedmiotowej nieruchomości wykazywanej już jako działka ewidencyjna nr [...], błędnie włączono przylegającą do niej od strony zachodniej działkę ewidencyjną nr [...]. przez co jej powierzchnia uległa zmianie z 1254 m2 na 1422 m2, a w późniejszym okresie na 1456 nr (wtedy wykazywana jako działka ewidencyjna nr [...]). Skoro ujawniono błąd w operacie ewidencyjnym odnośnie wykazywanego przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] i jej powierzchni, organ prowadzący ewidencję był zobligowany do doprowadzenia tych danych do zgodności ze stanem prawnym, zgodnie z wymogiem zawartym www. § 54 załącznika do zarządzenia w sprawie ewidencji gruntów. Badana w trybie nadzoru decyzja z 1995r. wydana została w celu naprawienia błędów w ewidencji gruntów. Sąd stwierdza, że nie można przyjąć, aby sprostowanie ww. błędu doprowadziło do wywłaszczenia części nieruchomości skarżących, gdyż po pierwsze decyzja o wprowadzeniu zmian do ewidencji, nie ustala stanu prawnego, a jedynie rejestruje ten stan na podstawie innych dokumentów, a po drugie ujawniona na podstawie tej decyzji działka ewidencyjna nr [...], nie stanowiła własności skarżących, o czym świadczy treść aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1981 r., sporządzonego w związku z zawarciem umowy przeniesienia własności nieruchomości, położonej przy ul. P., na ich rzecz. W opisie zbywanej nieruchomości posłużono się danymi zawartymi w księdze wieczystej (nie obarczonymi ww. błędem), czyli dawną numeracją parcel gruntowych (nr [...] i nr [...]) i ich powierzchni, tj. sprzed założenia ewidencji gruntów i budynków. W ww. akcie notarialnym wyraźnie podano, że skarżący nabyli nieruchomość o łącznej pow. 1254 m2. Następnie w wyniku błędu w operacie pow. nieruchomości skarżących wzrosła do ponad 1400 m2. Sprostowanie błędu na podstawie właściwych dokumentów, nie może być uznane, tak jak to określają skarżący, za bezprawne wywłaszczenie ich nieruchomości. Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżących, aby kryterium ujawnienia przez geodetę spornej działki była tylko powierzchnie nieruchomości. Należy podkreślić, że kwestionowana decyzja z 1995r. była wydana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z którego wynikał faktyczny zasięg prawa własności skarżących. Należy jednocześnie wskazać, że samo użytkowanie gruntu poza granicami własności wynikającymi z tytułu nabycia nieruchomości (aktu notarialnego z [...] grudnia 1981 r.) nie może samoistnie wpływać na zmianę granic prawa własności. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżących, iż objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja doprowadziła do pozbawienia ich dostępu do drogi publicznej należy wskazać, że nieruchomość skarżących utraciła dostęp do drogi publicznej z chwilą jej podziału zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 1995 r., a więc już po wydaniu decyzji prostującej z dnia [...] listopada 1995 r. W tym miejscu należy wskazać, że kwestia dostępu do drogi publicznej może zostać uregulowana w trybie cywilnym, np. poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1995 r. orzekającej o "sprostowaniu dotychczasowych zapisów w rejestrze gruntów w obrębie [...]" była zasadna ponieważ nie zachodziły żadne okoliczności określone w art. 156 § 1 k.p.a. umożliwiające stwierdzenie jej nieważności. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.