IV SA/Wa 369/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 maja 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej również: "Kolegium" lub "SKO") z [...] grudnia 2016 r., nr [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie"). Postanowieniem tym, wydanym na skutek wniosku M. M. (dalej: "skarżący" lub "wnioskodawca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z [...] listopada 2016 r., nr [...] odmawiającym wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ręcznej (samoobsługowej) myjni samochodowej, budynku techniczno-socjalnego, pylonu reklamowego oraz parkingów (wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną) na terenie działki nr [...] (położonej w B.) i rozstrzygniętej decyzją Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2010 r. (nr [...]), a następnie utrzymaną w mocy decyzją SKO w B. z [...] sierpnia 2010 r. (nr [...]). II. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. II.1. Decyzją z [...] czerwca 2010 r. (nr [...]) Prezydent Miasta B., po rozpoznaniu wniosku inwestora – K. G. i R. R., prowadzących działalność pod nazwą [...] s.c., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ręcznej, samoobsługowej myjni samochodowej (do 7 stanowisk plus stanowisko otwarte i dwa stanowiska automatyczne, stanowiska czyszczenia), budynku techniczno-socjalnego, pylonu reklamowego oraz parkingów na działce o nr ewid. [...] przy ul. D. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła jedna ze stron, w konsekwencji rozpoznania którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] sierpnia 2010 r. (nr [...]) utrzymało zakwestionowaną decyzję organu I instancji w mocy. II.2. Podaniem datowanym na [...] września 2013 r. (skierowanym do organu I instancji, następnie przekazanym SKO w B.) M. M., w oparciu o treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpił o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2010 r., jednocześnie wskazując na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Jak wskazywał skarżący, dla każdego urzędnika przy wydawaniu warunków zabudowy wiążące jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. (uchwała z [...] września 2008 r. nr [...]). Natomiast uchwała ta nie dopuszcza takiej inwestycji, co potwierdził później uchwalony plan miejscowy dla tego obszaru. Jak twierdzi skarżący, analiza tego obszaru z pominięciem wydanych na jego rzecz warunków zabudowy dla działki [...] polegających na budowie 5 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, jak i wydanego pozwolenia na ich budowę (z [...] grudnia 2007 r.) narusza jego interes prawny. Twierdzenie, że jest to teren rekreacyjny świadczy o lekceważeniu obowiązków służbowych przez pracowników Departamentu Urbanistyki. Uchwalony w maju 2011 r. plan miejscowy nie uwzględnił takiej inwestycji na tym terenie, a mimo to wprowadził pas izolacyjny między częścią usługową, a mieszkaniową. Natomiast organ I instancji wprowadził SKO w B. w błąd twierdząc, że teren przeznaczony jest pod usługę (nie precyzując jaką) oraz przemilczał kwestię pasa izolacyjnego. Dlatego też powstaje pytanie, czy aby nie został naruszony art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na pominięcie istotnych dowodów podanych powyżej. Co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to skarżący wyjaśnił, iż nie powinno być wątpliwości, że działka nr [...] oddalona jest od działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym zaledwie o 18 metrów, z czego wynika, że właściciele działki nr [...] powinni być stroną w tej sprawie. Wobec tak określonej treści żądań SKO w B. prowadziło dwa odrębne postępowania: w trybie stwierdzenia nieważności decyzji oraz w trybie wznowieniowym. SKO w B. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2010 r. (znak [...]) oraz odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji SKO w B. z [...] sierpnia 2010 r. (nr [...]). Decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna. Następnie, odnosząc się do pozostałej części wniosku M. M., dotyczącej drugiego z trybów nadzwyczajnych, SKO w B. postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. wznowiło postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 pkt 1 k.p.a., jednocześnie odmawiając wszczęcia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO w B. postanowienie to utrzymało w mocy (postanowieniem z [...] maja 2014 r.). Postępowanie wznowieniowe, prowadzone przed SKO w B. zakończyło się wydaniem decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej powyższą decyzją wniósł M. M., do którego rozpatrzenia, wskutek wyłączenia członków SKO w B., Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. wyznaczył SKO w L.. Tenże organ z kolei, decyzją z [...] lipca 2014 r. (nr [...]) uchylił zaskarżoną decyzję SKO w B. z [...] maja 2014 odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i poprzedzające jej wydanie postanowienie SKO w B. z [...] kwietnia 2014 r., wznawiające postępowanie w sprawie i przekazało sprawę do ponownego jej rozpoznania działającemu jako organ I instancji SKO w B.. Jednakże ten organ, wskutek wyłączenia jego członków, nadal nie mógł załatwić sprawy toteż Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z [...] września 2014 r. wyznaczył do załatwienia sprawy SKO w L.. Rozpatrując sprawę SKO w L., postanowieniem z [...] października 2014 r. odmówiło wznowienia postępowania w powyższej sprawie, motywując swoje rozstrzygnięcie tym, iż wnioskodawca – M. M. nie udowodnił swojego interesu prawnego skutkującego uzyskaniem statusu strony postępowania, a więc nie wykazana została jedna z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania. M. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże SKO w L. wskutek wyłączenia jego członków nie mogło załatwić sprawy i Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z [...] października 2014 r. wyznaczył SKO w S. do załatwienia sprawy dotyczącej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem SKO w L. z [...] października 2014 r. Tenże organ natomiast, postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie SKO w L. w całości i wznowił postępowanie administracyjne. W kwestii prowadzenia postępowania wznowieniowego pomiędzy organami administracji tj. SKO w L. i SKO w S. zaistniał negatywny spór kompetencyjny. Rozpoznający spór o właściwość Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., jako organ właściwy do rozpoznania sprawy (postanowienie NSA z 12 czerwca 2015 r., II OW 8/15). Jednakże SKO w L. uznając, iż straciło możliwość załatwienia przedmiotowej sprawy, zwróciło się do Ministra Administracji i Cyfryzacji o wyznaczenie innego organu do jej załatwienia, który postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. do załatwienia wniosku M. M. o wznowienie postępowania wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O.. Rozpoznając rzeczony wniosek o wznowienie postępowania Kolegium umorzyło postępowanie wznowieniowe decyzją z [...] września 2015 r. W wyniku wniesionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powyższe rozstrzygnięcie SKO decyzją z [...] października 2015 r. utrzymano w mocy. W konsekwencji wniesionej przez M. M. skargi do WSA w Warszawie, wyrokiem z 20 maja 2016 r. (IV SA/Wa 3812/15) obie decyzje Kolegium w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego zostały uchylone. Jednocześnie Sąd ten uchylił postanowienie SKO w B. z [...] maja 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie tego Kolegium z [...] kwietnia 2014 r. wznawiające postępowanie administracyjne w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 pkt 1 k.p.a, jednocześnie odmawiające wszczęcia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. WSA w Warszawie stwierdził, że skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesiono. Sąd wskazał w szczególności, że organy administracji publicznej nie dostrzegły rozróżnienia obu faz kontrolowanego postępowania i w konsekwencji na etapie wstępnym wydały orzeczenie merytoryczne, w odniesieniu do jednej ze wskazanych przez skarżącego przesłanek, co należy uznać za działanie wadliwe. Organy administracji publicznej nie wypowiedziały się przy tym w zasadzie w ogóle o spełnieniu albo niespełnieniu wymogów formalnych wniosku o wznowienie. Wskazane uchybienia mają istotne znaczenie i w konsekwencji uzasadniają wyeliminowanie kontrolowanych rozstrzygnięć. Sąd wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę, właściwy organ administracji publicznej powinien najpierw zbadać pod względem formalnym wniosek o wznowienie postępowania i na tej podstawie ocenić, czy zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. IV.3. Kolegium wydając wskazane na wstępie postanowienie z [...] listopada 2016 r. stwierdziło m. in., że podanie o wznowienie postępowania z [...] września 2013 r. zostało złożone przez skarżącego z uchybieniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Kolegium przypomniało w szczególności, że skarżący pismem z [...] czerwca 2013 r. zwrócił się do UM B. o przedstawienie warunków zabudowy działki [...] polegających na budowie myjni samochodowej 6-cio stanowiskowej oraz pełnej dokumentacji, w tym odwołania od zapadłej decyzji do SKO w B., stanowiska w tej sprawie organu odwoławczego, jak i strony występującej o wydanie warunków zabudowy, motywując to zamiarem zwrócenia się do Kolegium o uchylenie prawomocnych warunków zabudowy. W konsekwencji powyższego wystąpienia Prezydent Miasta B. sprawę potraktował dwutorowo. Pismem z [...] czerwca 2013 r. skierowanym do M. M. doręczonym w trybie zastępczym dnia [...] czerwca 2013 r. (pismo doręczono dorosłemu domownikowi U. M., która podjęła się oddania pisma adresatowi) organ poinformował o ustaleniu warunków zabudowy dla wspomnianej inwestycji przeznaczonej do realizacji na działce [...] przy ul. D. w B. decyzją z [...] czerwca 2010 r., wskazał na możliwość weryfikacji takiej decyzji w jednym z nadzwyczajnych trybów (stwierdzenia nieważności, wznowienia postępowania) wskazując na przesłanki ich wszczęcia, prosząc o doprecyzowanie wniosku. Kolejnym pismem z [...] lipca 2013 r. (odebranym osobiście przez wnioskodawcę dnia [...] lipca 2013 r.) organ wskazał, iż jego wniosek w części zawierający zastrzeżenia pod adresem wydanej decyzji, wobec braku udzielenia odpowiedzi na wcześniejsze pismo organu, nie może wywołać skutku prawnego. Jednocześnie poinformował, iż w przypadku złożenia sprecyzowanego wniosku, istnieje możliwość nadania biegu sprawie. Natomiast drugim pismem z 10 czerwca 2013 r.(osobiście odebranym przez M. M. dnia [...] czerwca 2013 r.) Prezydent Miasta B. zwrócił się do wnioskodawcy o m.in. wskazanie formy udostępnienia żądanych dokumentów. W piśmie tym organ poinformował jednocześnie o dokładnym rodzaju inwestycji (warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ręcznej, samoobsługowej myjni samochodowej (do 7 stanowisk plus stanowisko otwarte i dwa stanowiska automatyczne, stanowiska czyszczenia), budynku techniczno-socjalnego, pylonu reklamowego oraz parkingów na działce o nr ewid. [...] przy ul. D. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną) oraz o podejmowanych w sprawie rozstrzygnięciach (przedstawiając tok procedowania wskazał m.in. na decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2010 r., nr [...], znak [...] ustalającą warunki dla ww. inwestycji oraz na utrzymującą w mocy powyższe rozstrzygnięcie decyzję SKO w B. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...]). Analogiczne informacje zawierała decyzja Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...] lipca 2013 r., również odebrana osobiście przez M. M. (dnia [...] lipca 2013 r.), umarzająca postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wskazanej sprawy. W końcu wskazać należy, pismem datowanym na [...] lipca 2013 r. (złożonym do urzędu dnia następnego), a tyczącym się przedstawienia raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, M. M. podnosił, iż ustalając warunki zabudowy dla tejże inwestycji organ naruszył wszystkie dopuszczalne przepisy i normy związane z ochrona środowiska; ustalenie warunków zabudowy, w jego ocenie, jest sprzeczne ze "studium hydrograficzne rzeki B. z 2009 r.", jak również obowiązującym na tym obszarze planem miejscowym. IV.4. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję uznało za trafne ustalenia faktyczne i oceny prawne sformułowane w postanowieniu tegoż organu z [...] listopada 2016 r. Kolegium podkreśliło, że wykonując wskazania wyrażone przez WSA w Warszawie w wyroku z 20 maja 2016 r. (IV SA/WA 3812/15) Kolegium sprawdziło, czy zostały przez stronę dopełnione ustawowe przesłanki wznowienia postępowania , min. czy dochowany został ustawowy jedno miesięczny termin do skutecznego wniesienia żądania inicjującego żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego na jej wniosek. Wnioskodawca twierdził, że z decyzjami organu I instancji oraz organu odwoławczego zapoznał się w dniu [...] sierpnia 2013 r. w siedzibie UM w B.. Z akt sprawy wynika zaś, że wiedzę o podjętych w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na działce o nr ewid. [...] przy ul. D. w B. rozstrzygnięciach zarówno Prezydenta Miasta B., jak i SKO w B., M. M. posiadał znacznie wcześniej (zob. szczegółowe przedstawienie korespondencji i stanowiska strony zawarte w uzasadnieniu str. 7-8 postanowienia SKO z [...] listopada 2016 r.). Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy zdaniem Kolegium wynika, że M. M. dowiedział się o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzją SKO w B. z [...] sierpnia 2010 r. najpóźniej w dniu [...] lipca 2013 r. (osobistego odebrania decyzji Prezydenta Miasta B., umarzającej postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej). Od tej też daty należy liczyć rozpoczęcie biegu miesięcznego terminu do skutecznego wniesienia rzeczonego wniosku w sprawie wznowienia postępowania. Stąd też wniosek z [...] września 2013 r. uznać należy za wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Odnośnie drugiej zgłaszanej przesłanki (tj. z art. 148 § 1 pkt 1 k.p.a.) Kolegium stwierdziło, że fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne. Jak wskazuje się w orzecznictwie, fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a. Rzeczony § 2 powołanego przepisu stanowi z kolei, iż z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nadto, drugi wyjątek został zawarty w art. 145 § 3 k.p.a., według którego dopuszczalne jest wznowienie postępowania w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Ponadto podkreślenia wymaga, iż dla przesłanki wznowieniowej zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. koniecznym jest, aby na podstawie fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie których istnienie miało bezpośredni wpływ na określenie praw i obowiązków osób będących podmiotem postępowania. Kolegium zauważyło, iż odnośnie wystąpienia w sprawie tej przesłanki wznowieniowej, jak też możliwości wznowienia postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa, czy też niemożności procedowania w tym zakresie przed właściwymi do tego organami w sposób obszerny wypowiadało się SKO w B. (postanowienie z [...] kwietnia 2014 r. oraz z [...] maja 2014 r.). Możliwość wypowiadania się w tej kwestii na tym etapie postępowania została natomiast zakwestionowana przez WSA w Warszawie, który uchylił powyższe postanowienia. Sąd nakazał w pierwszej kolejności, co do tej przesłanki zbadać termin, odnosząc się do ogólnej reguły przewidzianej w art. 148 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zaleceń Sądu Kolegium wyjaśniło, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, w tym przypadku w terminie miesiąca od dowiedzenia się o okoliczności sfałszowania dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Jak podkreślano uprzednio, wnioskodawca powołując się na powyższą przesłankę wznowieniową nie wskazywał na podjęcie jakiegokolwiek orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego okoliczność sfałszowania dowodu, czy też niemożność wszczęcia postępowania w tym zakresie (np. odmawiającego wszczęcia postępowania, umarzającego postępowanie przygotowawcze), od których to doręczenia wnioskodawcy, czy też dowiedzenia się o ich podjęciu można byłoby liczyć miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie z tej przyczyny. Wystąpienie tej przesłanki skarżący utożsamia natomiast z ustaleniem warunków zabudowy bez uwzględnienia wiążących, jego zdaniem, zapisów Studium, a zatem z niewłaściwym prowadzeniem postępowania i wadliwie podjęta decyzją. Dlatego też bieg miesięcznego terminu do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji należy liczyć od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o przeprowadzeniu takiego postępowania i o podjętych rozstrzygnięciach. To zdarzenie - na co obszernie uprzednio wskazywało SKO w postanowieniu z [...] listopada 2016 r. - nastąpiło najpóźniej w dniu [...] lipca 2013 r. Dlatego też i co do tej przestanki wznowieniowej wniosek M. M. z [...] września 2013 uznać należy za wniesiony z uchybieniem terminu. M. M. w swoim wniosku o wznowienie postępowania wskazywał również, iż prowadzona w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy analiza, z pominięciem wydanych warunków zabudowy dla działki [...] obręb [...] polegających na budowie 5 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, jak również pozwolenia na ich budowę z [...] grudnia 2007 r. narusza jego interes prawny. Z powodu pominięcia tych istotnych dowodów skarżący sugerował także wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Kolegium również i w tym przypadku miesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z tej przyczyny, liczony od dnia w którym wnioskodawca dowiedział się o istnieniu takiego dowodu, został uchybiony. Decyzje te bowiem wydawane były na wniosek samego M. M., do niego kierowane i jemu doręczane kilka lat temu. Mając na względzie przytoczone okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż wniosek M. M. o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminów określonych w art. 148 k.p.a. Powyższe obligowało Kolegium, w oparciu o regulację art. 149 § 3 k.p.a., do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. III.1. Skargę na wskazane na wstępie postanowienie Kolegium z [...] grudnia 2016 r. wniósł M. M.. W skardze sformułowano jeden zarzut, a mianowicie naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. Skarżący przytoczył obszerny fragment uzasadnienia wyroku NSA z 4 listopada 2014 r. (II OSK 1736/13) oraz stwierdził, że z akt sprawy wynika, że postanowienie SKO w O. z [...] listopada 2016 r. wydał ten sam skład orzekający, co decyzję SKO w O. z [...] września 2015 r. ( uchyloną przez WSA w Warszawie wyrokiem w sprawie IV SA/Wa 3812/15). Natomiast w składzie orzekającym w zaskarżonym postanowieniu z [...] grudnia 2016 r. oraz decyzji SKO w O. z [...] października 2015 r. (uchylonej przez WSA w Warszawie orzeczeniem wydanym w sprawie IV SA/Wa 3812/15) orzekał Pan K. P.. III.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Kolegium stwierdziło, że po wyroku Sądu sprawa była rozpoznawana przez członków składów orzekających, którzy uczestniczyli przy wydawaniu uprzednio wydanych, a uchylonych przez Sąd decyzjach, jednakże nie zachodziła przesłanka wyłączenia tych członków przy wydawaniu zakwestionowanych postanowień. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Sąd nie podziela wykładni art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. prezentowanej przez skarżącego. Innymi słowy, zdaniem Sądu, po uchyleniu decyzji samorządowego kolegium odwoławczego przez sąd administracyjny nie przeszkód prawnych, aby w składach orzekających kolegium ponownie rozpoznających tę sprawę brali udział członkowie, który brali udział w wydaniu uchylonych decyzji lub postanowień. Przypomnieć w tym miejscu należy brzmienie powołanych w skardze przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 27 § 1 k.p.a., członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. Przywołać tu należy również, pominięty przez skarżącego, art. 27 § 1a k.p.a., zgodnie z którym członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. W świetle treści tych przepisów orzekanie przez samorządowe kolegium odwoławcze po uchyleniu poprzedniej decyzji przez sąd administracyjny, nie mieści w przesłance z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. Kolegium nie orzeka tu bowiem o zaskarżonej decyzji, a rozpoznaje ponownie sprawę administracyjną będąc związane ocenami prawnymi i wskazaniami sformułowanymi przez WSA (art. 153 p.p.s.a.). Poprzednia decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego przez sąd administracyjny, nie sposób zatem mówić o jej kontroli przez organ administracji publicznej. Wnioskowanie to potwierdza art. 27 § 1a k.p.a., który przewiduje wyłączenie członka kolegium do przypadku udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Natomiast powołany w skardze art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. może znaleźć zastosowanie np. w sytuacji orzekania przez kolegium w trybach nadzwyczajnych. W orzecznictwie istotnie wyrażono pogląd odmienny, zgodny ze stanowiskiem skarżącego. Chodzi tu przede wszystkim o wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., I OSK 96/13 (CBOSA). Wyrok NSA z 4 listopada 2014 r. (II OSK 1736/13, CBOSA) dotyczył bowiem innego stanu faktycznego. Z kolei w trzecim z powołanych przez skarżącego wyroków NSA (tj. z 18 marca 2014 r., I OSK 493/13, CBOSA) wyrażono pogląd przeciwny do prezentowanego przez skarżącego, wskazują m. in. na wykładnie systemową, w tym odmienne zasady wyłączenia sędziów sądów administracyjnych określone w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Należy dodać, że wykładnię art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. przyjętą w niniejszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował m. in. w następujących wyrokach: z 23 listopada 2016 r., II OSK 392/15; 18 listopada 2016 r., II GSK 3144/15; z 12 lipca 2016 r., II OSK 2469/15; 10 czerwca 2016 r., I OSK 1117/15, a przede wszystkim z 1 marca 2016 r., I OSK 1144/15 – CBOSA) i Sąd podziela wskazaną tam argumentację. IV.3. Jak wskazano wyżej, skarżący ograniczył skargę do jednego zarzutu, do którego Sąd odniósł się w punkcie IV.2 powyżej. W pozostałym zakresie Sąd stwierdza, że podziela w całości ustalenia faktyczne i oceny prawne sformułowane przez Kolegium w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu z [...] listopada 2016 r. W świetle tych ustaleń oraz ocen jest oczywiste, że podanie skarżącego o wznowienie postępowania zostało wniesione z naruszeniem miesięcznych terminów z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. IV.4. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.