IV SA/Wa 3695/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze A. S. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...], której uchylenia odmówiono decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. została wydana w oparciu o nieaktualną mapę. Zdaniem skarżącego niewstrzymanie wykonania ww. decyzji i uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę doprowadzi do legalizacji niemal zakończonej przez niego samowoli budowlanej. To wszystko zaś stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest do zapobieżenia dalszych naruszeń prawa przed zakończeniem niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". Należy dodać, że skutki te powinny powstać w sferze interesu prawnego strony i nakładać na nią nowe prawa lub obowiązki, które będą podlegać wykonaniu. W związku z tym, aby prawidłowo uzasadniony wniosek mógł zostać pozytywnie rozpoznany przez Sąd, konieczne jest rozważenie, czy decyzja, której dotyczy, nadaje się do wykonania i tego wykonania wymaga, tj. czy możliwe jest doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w takim akcie. Nie każda decyzja, w związku z tym, nadaje się do wykonania. O przyznaniu stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, nastąpi w jej wyniku ochrona przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. "Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, [...] decyzja ustalająca warunki zabudowy ze względu na jej przedmiot nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyższym rozumieniu, pomimo że może ona wywoływać określone następstwa prawne." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1376/14, publ. LEX nr 1624481). Decyzja organu pierwszej instancji, tj. decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2011 r. ustalająca warunki zabudowy, jest decyzją, która może podlegać takiej ocenie. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...], której uchylenia odmówiono decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...], a więc takiej, o której mowa w przywołanym wyżej orzeczeniu. Jest to rozstrzygnięcie niepodlegające wykonaniu. Skoro zatem przedmiot tej decyzji wyklucza możliwość jej wykonania, to nie można mówić o ewentualnym niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.) wynika, że wydanie tego typu decyzji, z samej ich istoty, nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organ zaś nie ma możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, a jedynie ustala, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Podnoszone we wniosku argumenty, wobec tego, nie mogą uzasadniać wstrzymania jej wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji. Tym samym, nie narusza praw skarżącego na tym etapie inwestycyjnym, gdyż decyzja ta nie wiąże się ze znaczną szkodą lub spowodowaniem nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości, na jej podstawie, decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwaga ta zachowuje aktualność nawet jeśli, jak wskazał we wniosku skarżący, inwestor dokonał już samowoli budowlanej. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 lutego 2014 r., II OZ 180/14; z dnia 8 maja 2014 r., II OZ 425/14; z dnia 27 maja 2014 r., II OZ 501/14 i z dnia 24 czerwca 2014 r., II OSK 1628/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.