IV SA/Wa 3698/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], Główny Geodeta Kraju uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] (orzekającą - po wznowieniu postępowania - o odmowie uchylenia ostatecznego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Starosty L. z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], wydane w przedmiocie odmowy wznowienia) i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Decyzja Głównego Geodety Kraju wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1, 2 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), określanej dalej jako K.p.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Główny Geodeta Kraju wyjaśnił, że w wyniku prowadzonego postępowania ustalił, że we wniosku T.G. z dnia 31 maja 2015 r. i uzupełniającym go piśmie z dnia 11 lipca 2015 r., które doprowadziły do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], nie zostały wskazane ustawowe podstawy wznowienia. W tej sytuacji nie było podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia wskazanych w tym wniosku oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy w trybie art. 151 K.p.a. Ponadto Główny Geodeta Kraju wskazał, że Wojewódzki Inspektor, wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r., zastosował nieodpowiednią formę rozpoznania podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem. Zgodnie bowiem z art. 126 K.p.a. do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 K.p.a., stosuje się odpowiednio między innymi art. 145-152 tego aktu, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 K.p.a., wydaje się postanowienie. Z uwagi na okoliczność, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...]. (zamiast prawidłowej formy postanowienia), Główny Geodeta Kraju, jako organ drugiej instancji, rozpatrzył środek odwoławczy, czyli odwołanie T.G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., również poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Organ w zaskarżonej decyzji wywodził, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z trybów nadzwyczajnych, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 K.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 K.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i wydania odpowiedniej decyzji zgodnie z art. 151 K.p.a. Analogiczne zasady - poprzez odesłanie zawarte w art. 126 K.p.a. - mają odpowiednie zastosowanie do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ odwoławczy wyraził stanowisko, że jeżeli strona, występując z żądaniem wznowienia postępowania, nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów K.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do konstatacji, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty czy też zarzuty mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie została wskazana (przeszkoda formalna). Dalej organ przypomniał, że w przedmiotowej sprawie podstawą wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], orzekającego - na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. - o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], było podanie T.G. z dnia 31 maja 2015 r., uzupełnione pismem z dnia 11 lipca 2015 r. T.G. we wspomnianym podaniu żądając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., wskazał jako podstawę swojego żądania art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. W ocenie Głównego Geodety Kraju poza przytoczeniem ww. artykułów, wnioskodawca w piśmie z dnia 31 maja 2015 r., nie podał żadnych okoliczności, które w jego opinii wypełniałyby przesłanki wznowieniowe uregulowane tymi przepisami. T.G., wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], zarzucając naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, domagał się "uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi", tj. Staroście L. Pomimo wystosowanego do wnioskodawcy wezwania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., celem wskazania, na podstawie jakich przesłanek żąda on wznowienia postępowania, T.G. w piśmie z dnia 11 lipca 2015 r., również nie przedstawił żadnych okoliczności wypełniających podstawy do wznowienia postępowania uregulowane w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. Powołując się na te przesłanki faktyczne, organ odwoławczy uznał, że postępowanie wznowieniowe nie może być zakończone merytoryczną decyzją. Argumentował, że w przypadku, gdy postępowanie zostało błędnie wznowione, to w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności nie można wydać jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 151 K.p.a. Wskazanie przez stronę ustawowych przyczyn wznowienia stanowi jeden z warunków skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeżeli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć, gdyż jego dalsze prowadzenie, jako godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W skardze z dnia 1 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.G. zarzucił przekroczenie swobodnej oceny dowodów, powołując się na art. 6, 7, 8, 9, 10, 35 § 2, 75, 78, 80, 81 123 § 2 i 126 K.p.a. Zaakcentował, że umorzenie postępowania nie pozwala na weryfikację decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r., powodującej wywłaszczenie skarżącego w postępowaniu rozgraniczeniowym. Wskazał, że postępowanie rozgraniczeniowe prowadzono w okolicznościach rozstrzygniętego zagadnienia wstępnego, w postaci istniejącej, niespornej granicy ewidencyjnej. Zdaniem skarżącego organ w latach 1999-2006 dokonał przeróbek w ewidencji gruntów dla działek [...] i [...], co posłużyło do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego przez organ. Skarżący podniósł, że "domniemując o obrazie art. 24 ustawy o księgach wieczystych i hipotezę (...) na podstawie art. 135 i 155 (...) wnosi do WSA o usunięcie naruszenia prawa i ustalenie cechy ww. księgi wieczystej oraz podanie jej do wiadomości skarżącemu, a także doprowadzenie do ujawnienia ww. księgi wieczystej w ewidencji gruntów." Podkreślił, że posiada interes prawny, jako strony postępowania o przywrócenie praw własności, czyli postępowania umorzonego decyzją z [...] października 2015 r. Skarżący podniósł, że na mocy decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], doszło do umorzenia "postępowania o przywrócenie praw własności". Ponadto stwierdził, iż decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. "służy obejściu prawa uniemożliwiając weryfikację organu SL. (Starosty L.) w okolicznościach nieobiektywności organu [...]WINGiK o domniemanego oszustwa w okolicznościach wywłaszczenia skarżącego przez organ BMT w postępowaniu o rozgraniczenie (...)". Ponadto wniósł o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z dokumentów, których kopie załączył do skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 279, ze zm.), dalej P.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa, a w szczególności nie zawiera wskazanych w skardze wad procesowych, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. O powyższym przesądza charakter wznowienia postępowania. Jest ono jednym z trybów nadzwyczajnych umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej, jednak podstawy wszczęcia tego postepowania zostały ściśle określone w art. 145 § 1 K.p.a. i wykładnia tych przepisów nie może mieć charakteru rozszerzającego. Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postepowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 K.p.a. Stosownie zaś do art. 151 § 1 K.p.a. po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 "a", albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 "a" i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przedstawionego unormowania wynika, że po wznowieniu postępowania organ nie może wydać innych decyzji niż określone w art. 151 K.p.a. W zależności natomiast od tego, czy stwierdzi istnienie przyczyn wznowienia czy nie oraz czy stwierdzi występowanie przesłanek negatywnych, wskazanych w art. 146 K.p.a. zobowiązany jest albo odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, albo uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy albo stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wynik tych wstępnych badań daje zatem dopiero możliwość formułowania dalszych wniosków procesowych. Jeśli jednak organ już na tym etapie, po ocenie treści żądania określonego we wniosku, dostrzega brak przedmiotu sprawy administracyjnej, winien postępowanie umorzyć (tak NSA w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1901/11, CBOSA). Taka sytuacja, co słusznie dostrzegł organ wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. W myśl powołanego przez skarżącego we wniosku o wznowienie postepowania art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zasadniczo przyjmuje się, że sfałszowanie dowodów powinno znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu. Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza jednak dwa wyjątki od tej zasady. Jeden z nich został uregulowany w art. 145 § 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem z przyczyn określonych w pkt 1 § 1 art. 145 K.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jak wskazał NSA w wyroku z 18 lipca 2013 r., II OSK 678/12, LEX nr 1374799: "Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie". W przypadkach zatem wskazanych w tych przepisach, organ administracji publicznej powinien stwierdzić oczywistość sfałszowania dowodu oraz niezbędność wznowienia postępowania dla ochrony wyżej wymienionych wartości, lub niemożność wszczęcia tego postępowania z przyczyn wskazanych w ustawie. W orzecznictwie podkreśla się też, że "Określony w art. 145 § 2 K.p.a. wyjątek od zasady, że okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (dowody fałszywe, decyzje wydane w wyniku przestępstwa) winny być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego" (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2451/11), a "fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie" (tak NSA w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 678/12). Wskazane powyżej unormowanie dopuszcza wznowienie postępowania, pod warunkiem, że zostanie wykazane: po pierwsze, istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a okolicznościami faktycznymi sprawy, po drugie, że na podstawie sfałszowanego dowodu ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie, które wpływają na określenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, po trzecie, iż sfałszowanie nosi cechy oczywistości, a więc dotyczyć cech zewnętrznych fałszu i po czwarte, że organ zobiektywizuje prawdopodobieństwo wystąpienia określonego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jeżeli nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 K.p.a. sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie. W wyroku z dnia 16 października 1991 r., II SA 640/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 66, s. 140, NSA w Warszawie wskazał, że "Wznowienie nie mogło nastąpić, ponieważ ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie ani sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji". Z kolei NSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 czerwca 2000 r., I SA 1123/99, LEX nr 55743, wyraził pogląd, że "Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany; nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie"). Słusznie zatem wywodził organ, że strona, inicjująca wznowienie postępowania powinna przedłożyć właściwemu organowi dowód, np. w postaci orzeczenia sądowego. W niniejszej sprawie skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił dokumentów, które potwierdzałyby twierdzenie o sfałszowaniu dokumentów. Skarżący twierdzi co prawda o tym, że doszło do "oszustwa", jednak nie popiera tego stanowiska dokumentami, mogącymi w świetle prawa twierdzenie to uzasadnić i przesądzić o jego słuszności. Co więcej argumentacja związana z przesłankami wznowieniowymi nie odnosi się do aktu objętego wnioskiem o wznowienie, tj. postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...] Wschodniego z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], wydane w uprzednio prowadzonym postępowaniu wznowieniowym. Skarżący w piśmie z dnia 31 maja 2015 r., wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nie podał okoliczności, które wypełniałyby przesłanki wznowieniowe. T.G., zarzucając naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasady swobodnej oceny dowodów, domagał się "uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi", tj. Staroście L. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja dotyczy braku podstaw do "łączenia do wspólnego załatwienia spraw zakończonych prawomocnymi wyrokami wbrew woli strony". Twierdzenia te nie odnoszą się zatem do wskazanych przez skarżącego podstaw wznowieniowych. Również w piśmie z dnia 11 lipca 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności stanowiących podstawy do wznowienia postępowania. Dotyczy to również pozostałych przesłanek wznowienia postępowania wskazanych przez skarżącego, tj. art. 145 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. Tym samym skarżący nie wykazał pozostałych warunków prowadzenia postępowania wznowieniowego, tj. związku przyczynowego pomiędzy zarzucaną wadliwością, a sposobem rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu zakończonym aktem objętym wnioskiem o wznowienie. Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy prowadzi zatem do konstatacji, że prawidłowe jest stanowisko organów orzekających o braku podstaw do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a., wobec nie przedłożenia stosownych dokumentów przez stronę. Przesadza to o bezprzedmiotowości wszczętego postępowania wznowieniowego, prowadząc do jego umorzenia. Instytucja wznowienia postępowania nie może być utożsamiana z narzędziem, które ma służyć naprawieniu każdej decyzji. Istota tej instytucji polega na tym, że wznowione zostaje postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, gdyż wystąpiły pewne, enumeratywnie wskazane przez ustawodawcę przesłanki. We wznowieniu postępowania nie można zatem upatrywać trybu, mającego na celu ponowne przeprowadzenie postępowania w każdym przypadku dostrzeżenia przez stronę jego nieprawidłowości. Jego zainicjowanie i prowadzenie nakierowane na wydanie decyzji z art. 151 K.p.a. jest po pierwsze limitowane przez ustawodawcę zaistnieniem określonych przesłanek, po drugie – przy niektórych przesłankach ich wykazanie przez stronę w odpowiedniej formie stanowi warunek prowadzenia postępowania wznowieniowego. Niezależnie zatem od racji strony czy rodzaju dostrzeganej przez nią wadliwości uprzednio wydanej decyzji, postępowanie wznowieniowe nie może wobec niej zostać wszczęte czy skutecznie prowadzone (tj. zakończone decyzją z art. 151 K.p.a.), jeżeli wniosek nie spełnia ustawowych wymogów. Nadto należy podzielić stanowisko organu, że instytucja wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną lub postanowieniem ostatecznym, podobnie jak każdy inny tryb nadzwyczajny postępowania, stanowi odrębne postępowanie i nie może służyć do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej kwestionowanym rozstrzygnięciem, a tym bardziej w innych postępowaniach. Z kolei kognicją Sądu objęta została kontrola prawidłowości uchylenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. (orzekającej - po wznowieniu postępowania - o odmowie uchylenia ostatecznego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymującego w mocy postanowienie Starosty L. z dnia [...] marca 2015 r., wydane w przedmiocie odmowy wznowienia) i umorzenia postępowania w pierwszej instancji. Kontrola ta nie obejmuje zatem badania kwestionowanych przez skarżącego zapisów w księdze wieczystej. Z przedstawionych względów nie mogły zostać uwzględnione wnioski strony zawarte w skardze. W tym kontekście należy stwierdzić, że T.G. w skardze z dnia 1 listopada 2015 r., przedstawia argumentację wykraczającą poza zakres postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. i nie wskazuje w istocie żadnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na dokonaną przez Głównego Geodetę Kraju ocenę dopuszczalności dalszego prowadzenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., wobec czego należało uznać, że skarżący nie podważył prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.