IV SA/Wa 3739/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z 19 listopada 2015 r. L. S., reprezentowany przez radcę prawego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r. o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że skarżący od kilkunastu lat mieszka i pracuje w Polsce i tu znajduje się jego ośrodek życia prywatnego i zawodowego. Jest również właścicielem mieszkania w [...]. Wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się zaś wiązało z koniecznością poniesienia wydatków w znacznych rozmiarach (przeniesienie ruchomego majątku czy konieczność zapewnienia sobie nowego lokalu). Ponadto konieczność opuszczenia Polski może spowodować utratę pracy, ponieważ skarżący jest [...] a umówionym miejscem wykonywania pracy jest Polska. W ocenie skarżącego trudnym do odwrócenia skutkiem będzie, w przypadku opuszczenia terytorium RP, brak możliwości rzeczywistego udziału w postępowaniu sądowym i utrudniony kontakt z jego pełnomocnikiem. Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja nie stanowi co prawda podstawy do przymusowego wydalenia z terytorium RP, ale rodzi po stronie skarżącego obowiązek opuszczenia Polski. Ponadto w jego przypadku nie ma możliwości skorzystania z przepisu art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ jedyną możliwą podstawą wydania decyzji o zobowiązaniu skarżącego jest art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, który z kolei wyłącza możliwość zastosowania art. 331 ust. 1 . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a.) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ustawy. Rozpatrując złożony w niniejszej sprawie wniosek należy mieć na względzie, że postępowanie w objętej skargą decyzji zostało wszczęte na wniosek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z uzasadnieniem, że dalszy pobyt rezydenta długoterminowego UE na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanowi rzeczywiste i poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa – tj. okoliczności o których mowa w art. 215 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli stanowi on rzeczywiste i poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprawdzie cudzoziemiec, któremu odmówiono zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.). Opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia, zatem sama w sobie nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Odnosząc się zaś do podniesionych we wniosku okoliczności, że w przypadku skarżącego nie ma możliwości skorzystania z przepisu art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ jedyną możliwą podstawą wydania decyzji o zobowiązaniu skarżącego jest art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, który z kolei wyłącza możliwość zastosowania art. 331 ust. 1 tej ustawy należy wskazać, że przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego. Wobec tego Sąd ocenia, czy ta decyzja może wywołać takie skutki, by skarżącemu można było udzielić ochrony tymczasowej stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. Na wstępnie wskazano, że Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ustawy. Regulacja tego przepisu wskazuje zatem, że chodzi o akty lub czynności wydane, czyli takie które weszły do obrotu prawnego. Z akt niniejszej sprawy nie wynika zaś, by zostało rozstrzygnięcie, którego bezpośrednim skutkiem jest wydalenie skarżącemu z terytorium RP. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć, że zaskarżona decyzja stanowi podstawę do wydalenia skarżącego z terytorium RP, to oceniając taki wniosek konieczne staje się wyważenie dwóch interesów – z jednej strony skarżącego, z drugiej publicznego – konieczności ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zarówno zapewnienie wolności i praw człowieka, jak i kwestia bezpieczeństwa należą do podstawowych wartości podlegających ochronie, co w przypadku ich przeciwstawienia wymaga właśnie zastosowania zasady proporcjonalności, tj. wyważania różnych grup interesów. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wydalenie cudzoziemca, w których istnieje zagrożenie bezpieczeństwa państwa pozostaje również w zgodzie z prawem Unii Europejskiej (art. 72 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej postanowienia tytułu V). Również art. 1 ust. 2 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). Dopuszcza wydalenie cudzoziemca – bez uprzedniego skorzystania z praw wymienionych w ust. 1 lit. a (przedstawienie argumentów przeciwko wydaleniu), lit. b (rozpatrzenie sprawy) i lit. c (bycie reprezentowanym dla tych celów przed właściwym organem albo osobą lub osobami wyznaczonymi przez ten organ) - jeżeli jest to konieczne z uwagi na porządek publiczny lub uzasadnione względami bezpieczeństwa państwowego. W świetle przedstawionych okoliczności wskazać należy, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie przemawiają za uwzględnieniem złożonego wniosku. Nawet w przypadku opuszczenia terytorium RP skarżący nadal będzie właścicielem nieruchomości mieszkania w Warszawie i tylko on będzie mógł nim dysponować. Ponadto zdaniem Sądu powoływana możliwość utraty pracy jest jedynie założeniem hipotetycznym i niepopartym żadnymi dowodami. Również inne podnoszone okoliczności nie stanowią podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.