IV SA/Wa 3778/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Geodety Kraju (dalej również: "organ II instancji") z [...] października 2015 r., znak: [...] (dalej również: "zaskarżona decyzja"). Na mocy tej decyzji Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a., rozpatrzy wniosek J. W. (zwanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2015 r., znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej także "WINGiK") Nr [...] z [...] października 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, i utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] lipca 2015 r. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 5 lipca 2011 r. wydał decyzję z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie ujawnienia współwłaścicieli do działki nr [...] (aktualnie działki nr [...], [...], [...], [...],[...]) w obrębie [...] m. N. stanowiącej część składową działki nr [...]. II.2. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzją Nr [...] z [...] października 2012 r., utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że aktualne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków odzwierciedlają stan faktyczny i prawny nieruchomości wykazany na podstawie dokumentów sporządzonych w wyniku działań właścicieli jak podział nieruchomości i umowa darowizny. Dla nieruchomości została założona księga wieczysta nr [...], później KW [...] i [...] – obecnie zamknięta. Podstawą do jej założenia były m.in. dane z ewidencji gruntów z 1973 r. Zdaniem organu domniemanie wnioskodawcy, że działka nr [...] (dawny nr [...]) stanowi część dawnej nieruchomości objętej tą księgą nie zostało poparte żadnymi dokumentami. Organ wskazał, że sądy administracyjne w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślały, ze dokumenty określające poprzedni stan prawny nieruchomości nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan późniejszy został stwierdzony kolejnym dokumentem. Podstawę wpisu danych ewidencyjnych stanowi najpóźniej wydany dokument mogący stanowić podstawę wpisu. Z akt sprawy nie wynika, aby oprócz tej dokumentacji i dokumentacji z podziału działki [...] ([...]), leżącej przy działce nr [...], sporządzona została inna dokumentacja mogąca być podstawą do wykazania przebiegu granic działek ewidencyjnych. II.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2805/12 oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r. Sąd stwierdził, że oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wypływ na wynik sprawy ani też naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wyroku podniesiono między innymi, że organ żądanie skarżących prawidłowo potraktował jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów, gdyż dotyczył on wpisania spadkobierców A. S. jako właścicieli części dawnej działki [...] w skład której, jak twierdzili skarżący, wchodzi działka nr [...] wykorzystywana jako droga. Sąd wskazał, że z wszystkich dokumentów geodezyjnych znajdujących się w aktach sprawy wynikało że powierzchnia działki [...] wynosiła 0,81 ha. Tylko w akcie nadania mowa była o pow. 0,88 ha ale, na co nie zwrócił uwagi skarżący, powierzchnię tę poprzedzało określenie "około", co sugeruje, że akt nadania nie był poprzedzony dokładnymi pomiarami. Prawidłowo zatem WINGiK uznał, że skarżący nie przestawił późniejszych dokumentów źródłowych na podstawie których organ mógłby dokonać jakichkolwiek zmian w ewidencji gruntów. Sąd podniósł, że nadrzędnym celem ewidencji jest jej aktualność powiązana z zasadą chronologiczności wpisów. Istniejący zapis w ewidencji gruntów może być zmieniony tylko na podstawie dokumentów urzędowych, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji kwestionowanych danych. Sąd przypomniał, że dane w ewidencji gruntów i budynków są jedynie zbiorem informacji o gruntach, pełnią funkcję informacyjno-techniczną, nie rozstrzygają sporów o prawa do gruntów (choćby w odniesieniu do przysługującego prawa własności do określonego powierzchniowo gruntu), nie nadają tych praw. Nie rodzą zatem żadnych praw rzeczowych czy obligacyjnych. Wyrok ten jest prawomocny (nie została od niego wniesiona skarga kasacyjna). II.4. Skarżący pismem z 9 września 2013 r. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego wszczętego podaniem z 5 lipca 2011 r, ponieważ w jego opinii dotychczasowe decyzje obarczone były wadami wynikającymi z funkcjonowania w obiegu prawnym m. in. sfałszowanych dokumentów i decyzji w przedmiocie klasyfikacji i szacunku gospodarstwa z [...] maja 1960 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku WINGiK postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2014 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zainicjowanej wspomnianym wnioskiem z 5 lipca 2011 r., zakończonej ostateczną decyzją WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego Główny Geodeta Kraju postanowieniem z [...] maja 2014 r., znak: [...] uchylił w całości zaskarżonego postanowienie WINGiK nr [...] z [...] stycznia 2014 r. Po doprecyzowaniu żądania skarżącego, Główny Geodeta Kraju pismem z 30 stycznia 2015 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Następnie Główny Geodeta Kraju wydał decyzję z [...] lipca 2015 r., znak: [...], którą umorzył w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja WINGiK. Nr [...] z [...] października 2012 r., na skutek prawomocnego wyroku oddalającego skargę na tę decyzję, nie może być już kontrolowana w trybie stwierdzenie nieważności, bowiem została już ona mocą orzeczenia sądowego uznana za niewadliwą. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 maja 2013 r. oddalający skargę na ww. decyzję WINGiK uniemożliwił Głównemu Geodecie Kraju prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Dlatego też Główny Geodeta Kraju umorzył wszczęte postępowanie, gdyż jego prowadzenie było niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. II.5. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że organ błędnie uznał, iż bezprzedmiotowym jest prowadzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, która była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mimo, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może być prowadzone, co do każdej decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego żaden z obowiązujących przepisów nie wyłącza możliwości prowadzenia postępowania w trybie nadzoru w odniesieniu do decyzji będącej przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarżący stwierdził, że nie sposób uznać aby zaskarżona decyzja odpowiadała prawu skoro organ nie poczynił żadnych ustaleń i a priori założył, iż taką wadą nie jest dotknięta wobec dokonania oceny w innym zakresie przez sąd administracyjny. II.7. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] października 2015 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu powołał art. 170 i 171 p.p.s.a., i ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych wyrażoną m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 224/12, w którym wskazano, że oddalenie skargi na określoną decyzję, w wyniku przeprowadzonej przez sąd administracyjny kontroli jej zgodności z prawem, zamyka organowi administracji możliwość uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności tej decyzji w takim zakresie, w jakim dana kwestia prawna została już rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku oddalającym skargę. W takim zakresie prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej. W sytuacji gdy do organu administracji wpłynie podanie zawierające żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, w stosunku do której uprzednio sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalił skargę, do organu należy dokonanie oceny, czy nie zachodzi prawna przeszkoda do nadania dalszego biegu temu podaniu na wstępnym etapie. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, Główny Geodeta Kraju po ponownej analizie akt stwierdził, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r., nie wskazał nowych okoliczności, mogących mieć istotny wpływ na byt prawny przedmiotowej decyzji, które nie byłyby objęte zakresem kontroli sądowej. Sąd wskazał bowiem, że oceniając legalność zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdził także uchybień, które powinien wziąć pod uwagę z urzędu a które stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wszelkie zarzuty zawarte we wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r., były już przez niego podnoszone w postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2805/12. Reasumując, Główny Geodeta Kraju wskazał, że w sytuacji gdy skarżący w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, nie wskazał żadnych nowych okoliczności ani faktów, które nie byłyby brane pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2805/12, przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r., postępowanie w tej sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. III.1 Ze wskazaną na wstępie decyzją Główny Geodeta Kraju nie zgodził się skarżący. W skardze wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Geodety Kraju – z [...] października 2015 r. Wskazał w szczególności, że powyższa decyzja nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty i nie wyjaśnia spraw dotyczących powierzchni i granic działki nr [...] oraz granic i powierzchni działki nr [...] a także ustalenia podstawy prawnej władania działką nr [...] przez Starostwo [...]. Skarżący powołał się na argumenty podnoszone w postępowaniu administracyjnym, wskazując między innymi, na potrzebę wycofania z obiegu prawnego sfałszowanych dokumentów, co pociągałoby konieczność ostatecznego wyjaśnienia wielkości powierzchni działki nr [...] a jednocześnie stanowiłoby podstawę określenia powierzchni działki nr [...], która wraz z działką nr [...] stanowiła integralną część działki nr [...]. Podkreślił, że określenie powierzchni dziatki nr [...] w oparciu o wiarygodne materiały pozwoli mu złożyć wniosek do Starostwa [...] o dokonanie stosownych zmian w rejestrze gruntów i budynków. Zwrócił także uwagę, że decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. wydana została w oparciu o sfałszowane i wzajemnie wykluczające się dokumenty. Powołał się przy tym na ekspertyzę biegłego sądowego geodety z [...] października 2014 r. przesłaną Głównemu Geodecie Kraju [...] lutego 2015 r. (wydaną dla celów postępowania przygotowawczego [...]). Podkreślił, że opinia biegłego sądowego z zakresu geodezji wydana została 17 miesięcy po ogłoszeniu przez Wojewódzki Sad Administracyjny wyroku z 20 maja 2013 r., co wykluczało możliwość oceny przez Sąd Administracyjny treści opinii. Podsumowując skarżący wskazał także, że Główny Geodeta Kraju posiada wszelkie kompetencje do właściwego rozpoznania sprawy, wydania opinii i dokumentów dotyczących granic i powierzchni działki nr [...] oraz działki nr [...]. III.2. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. III.3. Podczas rozprawy w dniu 1 kwietnia 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Spór miedzy skarżącym i organem koncentruje się wokół kwestii, czy dopuszczalne jest prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r. w świetle okoliczności, że skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2013 r., IV SA/Wa 2805/12. IV.3. W ogólnym postępowaniu administracyjnym, inaczej niż w postępowaniu podatkowym (zob. art. 249 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej) brak jest odrębnego przepisu, który wyłączałby a limine prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, co do której sąd administracyjny oddalił skargę. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że niedopuszczalność kontroli takiej decyzji w trybie nadzwyczajnym nie wynika z innych przepisów. Konieczne jest tu w szczególności sięgniecie do wykładni systemowej, w tym odwołanie się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). System prawny stanowi bowiem pewną spójną całość i wadliwe może być konstruowanie normy prawnej wyłącznie oparciu o przepis zawarty w jednej ustawie (a tym bardziej – jak w niniejszej sprawie – w oparciu o brak danego przepisu w k.p.a.). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W aspekcie tego przepisu Wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest dokonać całościowej oceny legalności zaskarżonej decyzji, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. np. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Wskazać tu również należy na art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy mają jednak regulacje zawarte w art. 170 i 171 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W myśl zaś art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Na gruncie tego przepisu przyjmuje się w szczególności, że rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu (por. np. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014 r., II GSK 1939/12, CBOSA). Zagadnienie znaczenia wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną dla postępowania o stwierdzenie nieważności takiej decyzji zostało wyjaśnione w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, ONSAiWSA 2010/2/18. W uchwale tej przyjęto: "Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a.". Uchwała ta zachowuje aktualność poza kwestią zastosowania art. 157 § 3 k.p.a., który to przepis utracił moc z dniem 11 kwietnia 2011 r. Obecnie stwierdzenie niedopuszczalności prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji winno nastąpić w postanowieniu o odmowie wszczęcia takiego postępowania na mocy art. 61a k.p.a., (por. np. M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2015, komentarz do art. 157; K. Glibowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Legalis 2016, 17 wyd., komentarz do art. 157). W razie uprzedniego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (np. w celu ustalenia rzeczywistej treści żądania) organ winien zaś wydać w takiej sytuacji decyzję o umorzeniu postepowania (art. 105 § 1 k.p.a.). Dla właściwego odczytania przywołanej uchwały składu siedmiu sędziów należy odwołać się do uzasadnienia tej uchwały. W szczególności wskazano tam, że konieczne jest ustalenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na okoliczności, których ujawnienie może przykładowo stwarzać podstawy merytorycznego rozpoznania podania o stwierdzenie nieważności decyzji poddanej wcześniej kontroli sądowoadministracyjnej: fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Sąd w niniejszym składzie podziela przy tym zgłaszany w doktrynie postulat potrzeby ścisłej wykładni omawianej tu uchwały powiększonego składu NSA (zob. np. W. Piątek, Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu administracyjnego, Warszawa 2015, Legalis, rozdział III, § 8). IV.4. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że Główny Geodeta Kraju trafnie przyjął, że niedopuszczalne jest merytoryczne badanie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r. z uwagi na treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2013 r., IV SA/Wa 2805/12. Wniosek skarżącego w istocie zmierzał do podważania ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu tego wyroku. W szczególności skarżący ponownie dąży do uzyskania decyzji wprowadzającej zmiany do ewidencji gruntów i budynków w oparciu o szeroko opisywane przez niego zdarzenie sprzed kilkudziesięciu lat (związane z między innymi z aktem nadania z 1959 r. oraz aktem własności ziemi z 1976 r.). Tymczasem Sąd wyjaśnił w powołanym prawomocnym wyroku, że skarżący nie przestawił późniejszych dokumentów źródłowych na podstawie których organ mógłby dokonać jakichkolwiek zmian w ewidencji gruntów. Sąd podniósł, że nadrzędnym celem ewidencji jest jej aktualność powiązana z zasadą chronologiczności wpisów. Istniejący zapis w ewidencji gruntów może być zmieniony tylko na podstawie dokumentów urzędowych, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji kwestionowanych danych. Dokumentem takim nie jest w szczególności powołana wyżej opinia biegłego sporządzona do sprawy [...]. Dokument ten analizuje jedynie poszczególne zmiany dokonywane w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do spornej nieruchomości czynione na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Innymi słowy, nie jest to dokument, który – w świetle ocen prawnych wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie- mógłby doprowadzić do dokonania oczekiwanych przez skarżącego zmian w ewidencji gruntów i budynków. Ubocznie warto dodać, że z własnych analiz skarżącego wynika, że nie podziela on wszystkich ustaleń tej opinii (zob. np. polemikę skarżącego z tą opinią zawarte m. in. na s. 16 i n. skargi). Ponadto, jeżeli skarżący uważa, że posiadane przez niego dokumenty, a wytworzone już po wydaniu rzeczonego wyroku WSA, mogą stanowić podstawę zmian w ewidencji gruntów i budynków, to winien on złożyć stosowny wniosek do organu prowadzącego ewidencję, a nie domagać się stwierdzenia nieważności decyzji WINGiK Nr [...] z [...] października 2012 r. Końcowo warto zauważyć, że powierzchnia nieruchomości gruntowej jest zawsze wypadkową przebiegu jej granic. Jeżeli granice nieruchomości są sporne, wówczas właściwym trybem jest postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości. Jak bowiem wyjaśnił już WSA w Warszawie w wyroku z 20 maja 2013 r., dane w ewidencji gruntów i budynków są jedynie zbiorem informacji o gruntach, pełnią funkcję informacyjno-techniczną, nie rozstrzygają sporów o prawa do gruntów (choćby w odniesieniu do przysługującego prawa własności do określonego powierzchniowo gruntu), nie nadają tych praw. Nie rodzą zatem żadnych praw rzeczowych czy obligacyjnych. IV.6. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.