IV SA/Wa 381/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. A. na uchwałę Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Urbanistów z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. A. na uchwałę Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Urbanistów z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały. Wnioskiem z dnia 11 maja 2009 r., uzupełnionym na wezwanie Sądu pismem z dnia 8 czerwca 2009 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, dokonując jednocześnie tej czynności. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że o fakcie wezwania go do uiszczenia wpisu od skargi dowiedział się dopiero z uzasadnienia doręczonego mu w dniu 4 maja 2009 r. postanowienia Sądu z dnia 15 kwietnia 2009 r. Ponadto wyjaśnił, że w jego skrzynce pocztowej w dniu 16 marca i 24 marca 2009 r. z całą pewnością nie znajdowały się zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym, bowiem w tych dniach skarżący i jego żona nigdzie nie wyjeżdżali i codziennie sprawdzali zawartość skrzynki pocztowej. Istotną przesłanką wskazującą jednak na możliwość popełnienia pomyłki przez listonosza była wymiana skrzynek pocztowych. W bloku na półpiętrze powieszono nowe skrzynki, jednak w tym samym dniu nie zostały zdjęte znajdujące się przy wejściu do bloku skrzynki stare. Skarżący podniósł ponadto, że po otrzymaniu postanowienia Sądu odrzucającego skargę interweniował w przedmiotowej sprawie w Urzędzie Pocztowym, jednak Naczelnik Urzędu Pocztowego stwierdziła, że ze strony Poczty Polskiej nie wystąpiły żadne uchybienia, w tym podniosła również, że procedury przy wymianie skrzynek wykluczają możliwość popełnienia błędu, który mógłby przyczynić się do niewłaściwego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Na dowód powyższego skarżący nadesłał do Sądu pismo Naczelnik Urzędu Pocztowego D. S. z dnia 3 czerwca 2009 r., w którym w/w oświadczyła, że po sprawdzeniu na prośbę T. A. prawidłowości doręczenia listu poleconego w miesiącu marcu stwierdza, że ze strony Poczty nie nastąpiły żadne uchybienia spowodowane niewłaściwym wykonywaniem obowiązków służbowych przez pracownika Poczty. Skarżący przy piśmie z dnia 8 czerwca 2009 r. nadesłał również do Sądu oświadczenie swojej żony E. P., w którym w/w oświadczyła, że w okresie od 16 marca 2009 r. do 3 kwietnia 2009 r. wraz z mężem sprawdzała codziennie zawartość znajdującej się na parterze klatki schodowej skrzynki pocztowej i nie pozostawiono w niej żadnego awiza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie skarżący wniosek o przywrócenie terminu złożył z zachowaniem terminu wymienionego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie skarżący dopełnił czynności, której nie dokonał w terminie, tj. uiścił należny od skargi wpis sądowy i tym samym spełnił kolejną przesłankę wynikającą z przywołanej regulacji prawnej. Jednakże - w ocenie Sądu - skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144)/. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Okolicznością podaną przez skarżącego w przedmiotowym wniosku jest fakt nie doręczenia wezwania Sądu przez Pocztę Polską oraz nie pozostawienia przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce. Skarżący wyjaśnił, iż w dniach 16 i 23 marca 2009 r. nigdzie nie wyjeżdżał i wraz z żoną sprawdzał zawartość skrzynki pocztowej, w związku z czym zarówno on jak i jego żona twierdzą, iż awizowanie przesyłki nie miało miejsca. Skarżący podniósł ponadto, że w związku z wymianą skrzynek pocztowych zaistniała możliwość popełnienia przez listonosza pomyłki, bowiem w bloku na półpiętrze powieszono nowe skrzynki, jednak w tym samym dniu nie zostały zdjęte znajdujące się przy wejściu do bloku skrzynki stare. Odnosząc się do powyższego na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub w sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W rozpoznanej sprawie twierdzenia skarżącego są jednostronne, subiektywne i nie są poparte żadnymi dowodami. Za taki dowód nie można bowiem uznać oświadczenia skarżącego i jego żony o braku awiza, w kontekście dowodu z dokumentu jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przyjęcie przez Sąd jako dowodu oświadczenia żony skarżącego, o co wnosi skarżący, podważałoby sens całej regulacji dotyczącej wprowadzenia tzw. fikcji doręczenia. W związku z tym trudno założyć, aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej. Z akt sprawy wynika, że wezwanie Sądu było dwukrotnie awizowane: po raz pierwszy w dniu 16 marca 2009 r., a następnie w dniu 24 marca 2009 r. Sąd nie ma zatem w takim przypadku podstaw do tego, aby kwestionować prawidłowość doręczenia. Uchybień w doręczeniu przedmiotowego wezwania, w tym niewłaściwego wykonania obowiązków służbowych przez pracowników Poczty Polskiej nie stwierdziła również Naczelnik Urzędu Pocztowego D. S., o czym świadczy oświadczenie w/w wyrażone w piśmie z dnia 3 czerwca 2009 r. (k. 47 akt sądowych). Braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu nie uzasadnia również podana we wniosku okoliczność związana z wymianą skrzynek pocztowych, albowiem skarżący nie przedstawił żadnych uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że okoliczność ta stanowiła przeszkodę uniemożliwiającą stronie dokonanie czynności w terminie a sam skarżący w związku z jej zaistnieniem podjął działania mające na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.