IV SA/Wa 382/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA - Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 1995 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: - umorzyć postępowanie. Postanowieniem z dnia 19 lutego 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi T. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 1995 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na śmierć uczestnika postępowania T. W. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153 poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości na siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona – w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W toku postępowania sądowego Sąd podjął czynności w celu ustalenia następców prawnych zmarłego uczestnika T. W., zwracając się m. in. do skarżących o ich wskazanie. T.S., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, działając także w imieniu S. S., pismem z dnia 5 marca 2007 r. podniósł, iż skarżący od pięciu lat nie mieszkają i nie przebywają na terenie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, a w związku z tym sprawa z ich skargi już ich nie interesuje. W aktach sprawy brak jest jednak pełnomocnictwa udzielonego T. S. przez S. S. W tej sytuacji Sąd podjął czynności w celu ustalenia aktualnego adresu S. S. Po jego ustaleniu, Sąd pismem z dnia 6 lutego 2009 r. wezwał S. S. do złożenia oświadczenia czy nadal popiera skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 1995 r. W piśmie tym Sąd poinformował skarżącego, iż brak odpowiedzi na powyższe wezwanie zostanie potraktowane jako cofnięcie skargi na w/w decyzję, co będzie skutkowało umorzeniem postępowania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższe wezwanie Sądu odebrał osobiście S. S. w dniu 12 lutego 2009 r. Pozostało ono jednak bez odpowiedzi. W tej sytuacji Sąd uznał, iż obaj skarżący cofnęli skargę. Biorąc pod uwagę zasadę dyspozycyjności obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, rozumianą jako przyznanie stronom uprawnienia do rozporządzania przedmiotem postępowania sądowego oraz do rozporządzania uprawnieniami procesowymi, Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki do podjęcia zawieszonego w sprawie postępowania sądowego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt IV SA 883/95). Wskazane okoliczności faktyczne pozwalają także uznać, iż cofnięcie skargi przez skarżących jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a., co skutkuje umorzeniem postępowania. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.