IV SA/Wa 3829/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi V. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga V. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców znak [...] z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 23 kwietnia 2014 r. V. G. (dalej: skarżący, cudzoziemiec, strona), obywatel [...], wjechał wraz z rodziną: żoną I. I. (obywatelką [...]) i dwojgiem małoletnich dzieci (A. i D. G.), na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP). W tym samym dniu złożył za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] wniosek o nadanie statusu uchodźcy, którym objął żonę oraz dwoje małoletnich dzieci. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: SUdSC, organ odwoławczy, organ II instancji) odmówił nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdził brak przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Rozstrzygnięcie powyższe utrzymane zostało w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców znak [...] z [...] maja 2015 r. Ww. decyzja została zaskarżona skargą do sądu administracyjnego. Przedmiotowymi decyzjami objęta została także żona i dzieci cudzoziemca. W dniu 14 lipca 2015 r. cudzoziemiec został zatrzymany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...]. Zatrzymanie cudzoziemca nastąpiło z uwagi na fakt, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z [...] maja 2015 r. (20 maja 2015 r.) skarżący nie wykonał ciążących na nim obowiązków, tj. do dnia 19 czerwca 2015 r. nie opuścił terytorium RP. Z uwagi na powyższe, Komendant Placówki Straży Granicznej w Białej Podlaskiej (dalej: KPSG, organ I instancji) w dniu [...] lipca 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W dniu 3 czerwca 2015 r. żona cudzoziemca złożyła kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, którym objęła skarżącego oraz dwoje małoletnich dzieci. Sprawa jest w toku. Decyzją znak [...] z [...] sierpnia 2015 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej: KPSG, organ I instancji), działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 7 i 16, art. 310 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 315 ust. 2 pkt 1 oraz art. 319 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650, ze zm., zwana dalej: u.c.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł: w pkt 1) o zobowiązaniu skarżącego do powrotu; w pkt 2) o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wydania niniejszej decyzji. Podstawę negatywnego dla cudzoziemca rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez organ I instancji, że dla cudzoziemca wydana została decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany i nie opuścił on terytorium RP w terminie 30 dni od doręczenia tej decyzji. Jednocześnie stwierdzono, iż dane cudzoziemca zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, co ma związek z wydanym wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...]. Ww. prawomocnym wyrokiem skarżący został skazany za czyn z art. 279 § 1 kodeksu karnego (k.k.) w związku z art. 275 § 1 k.k. w związku z art. 276 k.k. na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Nadto nie wystąpiły negatywne przesłanki uniemożliwiające wydanie decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu (zgoda na pobyt ze względów humanitarnych, zgoda na pobyt tolerowany). W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na niepełnym ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy, istotnych dla rozstrzygnięcia, dotyczących jego stanu zdrowia i możliwości dalszego leczenia w razie wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu oraz niewystarczającą ocenę zagrożeń ze względu na ciążącą na nim "zemstę krwi" w kraju pochodzenia. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia skarżący podał, iż organ I instancji niesłusznie oparł się na ustaleniach dokonanych w trakcie postępowania o nadanie statusu uchodźcy, a przytoczone orzecznictwo sądów administracyjnych jest nieadekwatne do jego sytuacji. Cudzoziemiec zarzucił organowi I instancji, iż zbadał sprawę w sposób ogólnikowy i stwierdził, iż zachodzą wobec niego okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z [...] listopada 2015 r. SUdSC, biorąc za podstawę art. 302 ust. 1 pkt 7 i 16, art. 315 ust. 2 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 319 pkt 1 i 3 u.c. oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, po rozpoznaniu odwołania cudzoziemca, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy i treści obowiązujących w tym zakresie przepisów, organ odwoławczy wskazał, iż wobec cudzoziemca jednoznacznie mają zastosowanie przesłanki określone w art. 302 ust. 1 pkt 16 u.c., gdyż nie opuścił on terytorium RP po otrzymaniu ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz w art. 302 ust. 1 pkt 7 u.c., bowiem dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (z terminem obowiązywania wpisu do dnia 6 marca 2017 r.). Podstawą wpisu danych cudzoziemca do ww. wykazu był orzeczony wobec cudzoziemca wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...], na podstawie którego został on skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i art. 351 u.c. uniemożliwiająca wydanie przedmiotowej decyzji. SUdSC podał, iż jak wynika z zeznań skarżącego złożonych [...] lipca 2015 r., do Polski przyjechał z [...], przez [...] około [...] kwietnia 2014 r. Cudzoziemiec posiada zezwolenie na zamieszkanie na [...], a powodem opuszczenia [...] były groźby składane pod adresem jego rodziny. Skarżący wyjaśnił, że ojciec jego żony (obywatelki [...]) był majorem wojska [...] i "jacyś ludzie" próbowali nakłonić go do współpracy, lecz on nie zgodził się na to. Wówczas zaczęto grozić rodzinie, m.in. pobiciem, włamaniem do mieszkania, spaleniem ich sklepu oraz groźbami skrzywdzenia dzieci. W ocenie cudzoziemca, nie mogą oni oczekiwać pomocy od władz [...], gdyż "Milicja robi co chce". Podał, że nie może wrócić do kraju pochodzenia ([...]), gdyż jego ojciec zabił kiedyś człowieka i z tego powodu on może zostać zabity w ramach zemsty. Nie chciał także zamieszkać w innej części [...], gdyż według niego, sytuacja jest niebezpieczna w całym kraju. Zeznał, że nie był nigdy zatrzymany, aresztowany, poddawany przemocy, zarówno w [...], jak i na [...]. Nie brał udziału w działaniach wojennych, nie miał problemu z uzyskaniem dokumentów podróży i wyjazdem z [...], jednak obawia się o swoje życie z przyczyn wskazanych powyżej. Wyjaśnił dalej, iż ma marskość wątroby, żółtaczkę typu C, zapalenie trzustki i nerwicę, a na [...] musiałby zamieszkać z rodzicami żony, natomiast w chwili obecnej nie ma z nimi kontaktu. W ocenie cudzoziemca, wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu naruszy jego prawo do życia i z tego powodu "zrobi wszystko, aby zostać w Polsce". Organ odwoławczy podał, iż w trakcie toczącego się postępowania w sprawie nadania rodzinie statusu uchodźcy cudzoziemiec został przesłuchany i złożył zeznania zbieżne z zeznaniami złożonymi w toku niniejszego postępowania. Zeznał wówczas, że przyjechał z [...] na [...] w 2004 r., tam w 2008 r. zawarł związek małżeński z obywatelką [...] – I. I. Małżonkowie zamieszkiwali wspólnie wraz z dziećmi na [...] do kwietnia 2014 r., a w dniu [...] kwietnia 2014 r. przyjechali do Polski. Wyjaśnił, iż ubiega się wraz z rodziną o nadanie statusu uchodźcy z powodu zmian na [...] i naruszania praw obywateli, a konkretnie jego rodziny. Ojciec żony cudzoziemca jest wojskowym i [...] zażądali od niego współpracy. Po odmowie przez ojca żony (wojskowego) współpracy z [...], rodzina skarżącego otrzymywała groźby, spalono sklep, który prowadzili. Wówczas zdecydowali się na wyjazd z [...]. Cudzoziemiec podał także, że wyjeżdżał do [...] odbywać leczenie z powodu żółtaczki typu C oraz był także w [...] i [...], gdzie ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy. Oświadczył jednocześnie, że nie może wrócić do kraju pochodzenia ([...]), gdyż ciąży na nim "zemsta krwi" za zabójstwo, jakiego dopuścił się w przeszłości jego ojciec. Żona skarżącego także została przesłuchana przez organ i złożyła zeznania tożsame z zeznaniami cudzoziemca. Z kolei w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2015 r. orzekającej o odmowie nadania cudzoziemcowi i jego rodzinie statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany, organ odwoławczy wskazał m.in., że skarżący nie udokumentował okoliczności, na jakie powołuje się w toku postępowania. Organ rozpatrujący sprawę nie zakwestionował opisanych przez cudzoziemca zdarzeń, jednak stwierdził, iż niezrozumiałym jest fakt, iż ojciec żony, będąc wojskowym, nie zapewnił im bezpieczeństwa. Ponadto, we wschodnich rejonach [...] sytuacja pozostaje spokojna, nie dochodzi do strać zbrojnych, bezpośrednio wpływających na zagrożenie życia. Za nieuwiarygodniony uznał brak możliwości powrotu do kraju pochodzenia z powodu "zemsty krwi", gdyż [...] nie jest krajem [...] i problem zabójstw honorowych nie istnieje, a władze [...] stanowczo potępiają takie zabójstwa w innych krajach i starają się zapobiegać takim praktykom w kraju. Ponadto, w [...] respektowane są prawa człowieka, a poziom bezpieczeństwa jest stabilny. SUdSC podał, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji powołał się na ustalenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy oraz na opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia, które odnoszą się do okoliczności przywołanych przez cudzoziemca. Z opracowań dotyczących [...] wynika, że ogólna sytuacja w tym państwie ulega pozytywnym zmianom, jest stabilna, respektowanie praw człowieka ulega poprawie. Odnośnie możliwości odbywania leczenia wskazano, że obecne władze [...] przeprowadzają reformę systemu służby zdrowia, a każdy obywatel jest uprawniony do otrzymania usług medycznych. W [...] działa także kilka dużych organizacji pozarządowych starających się zapewnić [...] dostęp do leczenia specyficznych chorób, poprzez pozyskiwanie środków na leczenie. Ponadto, w świetle obowiązujących przepisów, dokonanie zabójstwa honorowego (określonego przez cudzoziemca jako "zemsta krwi") podlega karze pozbawienia wolności od kilku do kilkunastu lat więzienia. Władze [...] stanowczo potępiają przypadki zabójstw honorowych w innych krajach i starają się nie dopuszczać i zapobiegać takim praktykom w kraju. Z raportów dotyczących ogólnej sytuacji na [...] wynika, że kraj podzielony jest na 4 regiony: [...], strefę frontową - wschodnia [...], strefę przyfrontową oraz strefę pozafrontową. W dwóch ostatnich strefach nie toczą się walki zbrojne. Poza obwodami niekontrolowanymi przez władze w [...], tj. częścią obwodu [...] i [...], a także [...] istnieje realna możliwość zwrócenia się obywatela do organów władzy w przypadku gróźb ze strony przestępców. Natomiast odnośnie działania władz wobec osób, które obawiają się o swoje bezpieczeństwo wskazano, że osoby takie mogą zwrócić się z zawiadomieniem do organów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych [...], a także złożyć skargę w przypadku niezadowolenia z działań konkretnego milicjanta. Ponadto, przy MSW działa tzw. Rada Społeczna prowadząca monitoring działań organów spraw wewnętrznych, do której obywatele także mogą zwracać się ze skargami na działania milicji. Z kolei z raportu, dotyczącego możliwości leczenia na [...] wirusowego zapalenia wątroby typu C. wynika, że nie ma problemów z leczeniem tego schorzenia. SUdSC wskazał, że w toku postępowania odwoławczego zebrano dodatkowe informacje na okoliczności podniesione przez cudzoziemca, dotyczące sytuacji zarówno w [...], jak i na [...]. Z kolejnych raportów wynika, że na [...] władza jest uregulowana, niemniej dochodzi do naruszeń prawa do życia ze strony funkcjonariuszy organów spraw wewnętrznych. Sytuacja bezpieczeństwa nadal jest stabilna na większości terytorium państwa. Ochrona zdrowia oczekuje na reformy, gdyż opieka medyczna nie jest wystarczająca. Jednak stwierdzono, że istnieje możliwość odbywania leczenia WZW. Z raportów dotyczących sytuacji w [...] ponownie wynika, że sytuacja jest stabilna, nie dochodzi do znaczącego łamania praw człowieka, natomiast przypadki "zabójstw honorowych" zdarzają się wśród zamkniętych społeczności. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe ustalenia nie mogą stanowić podstawy do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy też zgody na pobyt tolerowany. Mąż cudzoziemki dołączył do odwołania jedynie zaświadczenie o przyjęciu go do polskiej placówki medycznej, zatem nie uwiarygodnił i udokumentował powyższych okoliczności. W związku z tym, organy rozpatrujące sprawę zobowiązane są do dokonania własnych ustaleń w ramach swoich możliwości i w dostępnym dla organów zakresie. W związku z powyższym SUdSC stwierdził, iż skarżący nie legitymuje się wizą czy innym tytułem pobytowym, uwzględnionym w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 5-7 u.c. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4 i pkt 8-12 u.c. W odniesieniu do przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a dotyczącej praw gwarantowanych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (dalej także: Konwencja), SUdSC wyjaśnił, iż przepisy art. 2-8 Konwencji nie nakładają na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, pracować, leczyć się. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Same obawy, że określone sytuacje mogą mieć miejsce, nie są równoznaczne z naruszeniem praw chronionych w Konwencji. W kontekście przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, określonej w art. 348 pkt 1 u.c., wskazał, iż uznanie, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 - 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji uwarunkowane jest stwierdzeniem zindywidualizowanego i skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie sądowym dotyczącym uchylonego z dniem 1 maja 2014 r. przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (stanowiącego odpowiednik art. 348 pkt 1 u.c.). Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w ww. przepisie zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Do uzyskania prawa do pobytu tolerowanego uprawnione są osoby, które wykażą, iż po powrocie do kraju pochodzenia stanęłyby wobec indywidualnych zagrożeń zawartych w Konwencji. W ocenie organu odwoławczego, uwzględniając okoliczności faktyczne, ustalenia dokonane w toku postępowania o nadanie stronie statusu uchodźcy, a także materiał dowodowy zgromadzony w toku niniejszego postępowania, deklarowane przez cudzoziemca okoliczności wyjazdu z kraju pochodzenia, nie pozwalają na uznanie, iż w przypadku powrotu przez niego, jego żonę i małoletnie dzieci do kraju pochodzenia faktycznie zagrożone byłyby ich prawa chronione w art. 2-7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Jak wynika z materiału dowodowego, cudzoziemiec w kraju pochodzenia oraz na [...] nie był nigdy aresztowany, sądzony bądź skazany wyrokiem sądu. Zatem, okoliczności powyższe nie mogą zostać ocenione jako przekonywujące i uwiarygodniające twierdzenia cudzoziemca, iż na [...] nie mógł liczyć na ochronę jego, jego żony i dzieci ze strony władz przed groźbami niezidentyfikowanych sprawców, a w [...] może zostać zabity w ramach zemsty. Ponadto z raportów uzyskanych przez organy I i II instancji wynika, że cudzoziemiec może kontynuować leczenie zarówno w [...], jak i na [...]. Podsumowując stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w przypadku powrotu przez cudzoziemca i jego rodzinę do kraju pochodzenia zagrożone byłoby ich prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub mogliby oni zostać poddani torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, zmuszeni do pracy, pozbawieni prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarani bez podstawy prawnej, w rozumieniu Konwencji ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W kontekście przesłanki z art. 348 pkt 2 u.c. stwierdził, że ingerencja w prawa chronione art. 8 Konwencji, aby mogła zostać uznana za dopuszczalną musi służyć ochronie określonych dóbr (bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochrona porządku i zapobieganie przestępstwom, ochrona zdrowia i moralności lub ochrona praw i wolności innych osób), jednak nie oznacza to, że ingerencja taka może zostać uznana za dopuszczalną wyłącznie w przypadku popełnienia jedynie ciężkich przestępstw. Ingerencja w prawa chronione na mocy art. 8 Konwencji jest dopuszczalna zarówno w sytuacjach, w których cudzoziemcy dopuszczają się relatywnie ciężkich przestępstw o charakterze czysto kryminalnym. System wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci wydalenia, nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. Argument, że interes publiczny w przypadku wydalenia ma charakter przeważający jedynie w tych przypadkach, gdy zainteresowana osoba została skazana za popełnienie poważnego przestępstwa musi zostać odrzucony. To, czy ostatecznie wydanie decyzji o wydaleniu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć będzie od tego czy naruszenia prawa, których się dopuścił cudzoziemiec i zagrożenia, jakie w związku z tym stwarza pozostają w należytej proporcji do stopnia ingerencji w życie rodzinne czy prywatne. W kontekście powyższego zobowiązanie cudzoziemca i jego rodziny do powrotu nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu przepisów powołanej Konwencji. Skarżący wjechał na terytorium RP w dniu [...] kwietnia 2014 r. razem ze swoją żoną i ich dziećmi. Cudzoziemcy przyjechali do Polski z [...], gdzie wcześniej zamieszkiwali i prowadzili życie rodzinne. Zarówno skarżący, jego żona, jak i dzieci nie legitymowali się wizami, czy innymi ważnymi dokumentami pobytowymi uprawniającymi ich do wjazdu i pobytu na terytorium Polski czy innego kraju obszaru Schengen. Cudzoziemcy, wjeżdżając do Polski, nie mieli zatem realnych podstaw, aby spodziewać się legalizacji ich pobytu, nie byli w jakikolwiek sposób związani z Polską w chwili wjazdu i musieli zdawać sobie sprawę, że prowadzenie tu życia rodzinnego jest zagrożone i niepewne. W związku z tym nie mogli spodziewać się, że będzie ono mogło być kontynuowane w zgodzie z prawem. Ponadto, wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu cudzoziemca nie prowadzi do rozdzielenia rodziny, bowiem wobec żony skarżącego i ich małoletnich dzieci została wydana tożsama decyzja. Zdaniem SUdSC, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa do życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zarówno skarżący, jego żona i ich małoletnie dzieci dopiero od [...] kwietnia 2014 r. przebywają na terytorium Polski, małżonkowie nie posiadają tu pracy, która mogłaby zapewnić utrzymanie ich rodzinie. Wcześniej, jak wynika z materiału dowodowego, życie prywatne rodziny koncentrowało się na [...]. Cudzoziemcy podjęli decyzję o pozostaniu w Polsce, lecz nie posiadają z naszym krajem więzi na tyle silnych i trwałych, aby uznać ich zobowiązanie do powrotu za nieuzasadnioną ingerencję w prawa do życia prywatnego chronione Konwencją. Organ II instancji wywiódł dalej, że brak jest również podstaw do stwierdzenia, iż konieczność wyjazdu przez cudzoziemca i jego rodzinę do [...] lub na [...] naruszyłaby prawa dziecka, określone w art. 8 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu. Jak zostało już wskazane, cała rodzina skarżącego została zobowiązana do powrotu, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia małoletnich dzieci kontaktu z rodzicami i opieki rodziców, co mogłoby wpłynąć niekorzystnie na ich rozwój psychofizyczny. W niniejszej sprawie z uwagi na wiek małoletnich dzieci i stosunkowo krótki okres ich pobytu poza krajem pochodzenia istnieje duża możliwość ich adaptacji do zmienionych warunków. Jak wynika z dołączonych do odwołania zaświadczeń, dzieci w bieżącym roku szkolnym (od 2 miesięcy) uczęszczają do polskiej placówki oświatowej, w związku z czym nie zdążyły się w pełni zaaklimatyzować wśród polskich rówieśników. Organ odwoławczy zauważył, iż od czasu wyjazdu do kraju pochodzenia małoletnie dzieci z uwagi na decyzje rodziców są narażane na zmiany miejsca pobytu, warunków, otoczenia, pozbawione możliwości kontynuowania czy podjęcia nauki, co może mieć negatywny wpływ na ich rozwój, a jest skutkiem decyzji rodziców o wyjeździe z kraju pochodzenia, pomimo niespełniania warunków wjazdu i pozostania tu pomimo negatywnego rozpatrzenia wniosku o nadanie im statusu uchodźcy. Odnosząc się do kwestii udzielenia zgody na pobyt tolerowany SUdSC podał, że nie stwierdził, aby wobec cudzoziemca i jego rodziny zachodziły okoliczności z art. 349 u.c., a zatem w sprawie nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 u.c., która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgodna pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 u.c. Nie stwierdzono także wystąpienia przesłanki z art. 351 pkt 2 i 3 u.c. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż stwierdzenie, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 7 i pkt 16 u.c. i nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 u.c. obliguje organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony, doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Podał, iż w zaskarżonej decyzji na mocy art. 315 ust. 2 pkt 1 u.c. nie został określony termin dobrowolnego powrotu z uwagi na istniejące prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca, co jest uzasadnione. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżący, składając zeznania przed organem I instancji, podał, iż będzie robił wszystko, aby pozostać w Polsce. Okoliczności sprawy wskazują, iż cudzoziemiec stara się realizować ten zamiar, podejmując działania zmierzające do utrudnienia postępowania w sprawie zobowiązania do powrotu. Jego żona powtórnie złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy, obejmujący rodzinę, pomimo iż niespełna miesiąc wcześniej (w dniu [...] grudnia 2014 r.) kwestia nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz udzielenia im zgody na pobyt tolerowany została negatywnie rozstrzygnięta decyzją ostateczną Rady do Spraw Uchodźców. Nie określając w zaskarżonej decyzji terminu dobrowolnego powrotu, organ był zobligowany na mocy art. 318 ust. 2 pkt 1 u.c. do orzeczenia o zakazie wjazdu przez cudzoziemca na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. Odnosząc się do argumentów odwołania SUdSC podał, iż wbrew stwierdzeniu cudzoziemca, organ I instancji dokonał ustaleń w wystarczająco szerokim zakresie, natomiast cudzoziemiec nie udokumentował okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przeprowadzenia dodatkowych czynności. Cudzoziemiec nie wskazał również, w jaki sposób organ powinien przeprowadzić postępowanie, aby wyjaśnić jego sytuację. Organ I instancji przeprowadził stosowne ustalenia w dostępnym, możliwym zakresie co do wskazanych przez niego okoliczności, zarówno z uwzględnieniem sytuacji w [...], jak i na [...]. Podkreślił także, iż przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 u.c., obowiązującej do 30 kwietnia 2014 r., rozpatrywane w toku postępowania o wydalenie z terytorium RP, są tożsame z przesłankami obowiązującymi obecnie w zakresie udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarny, rozpatrywanymi w toku postępowania o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu. Zatem przywołanie przez organ I instancji wyroków dotyczących udzielenia zgody na pobyt tolerowany jest w pełni uzasadnione. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podjętej decyzji skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na dokonanie ustaleń faktycznych z pominięciem reguł oceny dowodów i bez wykazania, dlaczego nie dano wiary dowodom przedstawionym przez skarżącego, w szczególności ze względu na arbitralne stwierdzanie przez organ braku wykazania przez skarżącego okoliczności faktycznych, pomimo tego, że jego zeznania są spójne wewnętrznie i zgodne z całokształtem materiału dowodowego, w szczególności z informacjami z kraju pochodzenia; 2. art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. ze względu na dokonanie ustaleń sprzecznych z twierdzeniami skarżącego wyłącznie poprzez stwierdzenie braku wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, pomimo tego, że wcześniej nie wezwano skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego, bądź nie zobowiązano go do złożenia dodatkowych wyjaśnień w zakresie powziętych przez organ wątpliwości; 3. art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego w zakresie: •możliwości poszukiwania skutecznej ochrony na terenie [...] przez skarżącego i jego bliskich, •tego, czy stwierdzone w opracowaniu WIKP możliwości naruszenia praw człowieka mogą dotknąć skarżącego, a jeśli nie - to dlaczego, a także, czy opracowanie to nie zawiera braków, uzasadniających konieczność przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłego, •możliwości poszukiwania skutecznej ochrony przed zemstą rodową na terenie [...] oraz okoliczności, czy choroba skarżącego nie stanowi przeszkody do wykonania przedmiotowej decyzji, w szczególności zaś, czy brak obywatelstwa [...] nie uniemożliwi skarżącemu leczenia na terenie [...], •braku dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie istotnym dla stwierdzenia możliwości naruszenia praw dziecka, przy przyznaniu przez organ, że sytuacja migracyjna może wpłynąć negatywnie na psychofizyczny rozwój dzieci, w szczególności ze względu na pominięcie, że ocena w tym zakresie wymaga wiadomości specjalnych, •brak ustaleń dotyczących możliwości wykonania przedmiotowej decyzji, w szczególności, czy ze względu na różne obywatelstwo małżonków po wykonaniu decyzji nie zostaną oni rozdzieleni ze względu na regulacje związane z legalizacją pobytu na [...] i w [...], •rażąco wadliwe ustalenie w zakresie stwierdzenia możliwości ucieczki skarżącego; 4. art. 62 w związku z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 8 Konwencji ze względu na rozdzielenie postępowania dotyczącego skarżącego od prowadzonego w tym samym trybie i tej samej podstawie prawnej postępowania toczącego się wobec jego żony pomimo tego, że ze względu na normy prawa międzynarodowego, które organ bezpodstawnie pominął, w szczególności na ochronę życia rodzinnego, sytuacja prawna skarżącego i jego żony w obu postępowaniach jest tożsama, przy czym wynikające z tych norm powiązanie spraw uzasadnia konieczność zastosowania instytucji współuczestnictwa łącznego w postępowaniu administracyjnym, a także z uwagi i pominięcie tych okoliczności w uzasadnieniu skarżonej decyzji; 5. art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 1 lit. a) i b) albo art. 351 pkt 1 lit. a) i b) u.c. oraz w związku z art. 16 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zagrożenie praw skarżącego musi być w zasadzie pewne, oraz poprzez błędne zastosowanie tego przepisu pomimo braku dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych ze względu na brak odniesienia się do tego, czy skarżący ma możliwość poszukiwania skutecznej ochrony ze strony władz w krajach pochodzenia obu małżonków; 6. art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 2 u.c. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przedwczesnym, niepopartym żadnymi ustaleniami faktycznymi stwierdzeniu braku możliwości naruszenia prawa do życia rodzinnego lub prywatnego w związku ze zobowiązaniem do powrotu skarżącego do kraju, w którym nie ma on podstaw do legalnego pobytu; 7. art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 3 u.c. w związku z art. 4 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przedwczesnym, niepopartym żadnymi ustaleniami faktycznymi stwierdzeniu braku możliwości naruszenia praw dziecka w związku ze zobowiązaniem do powrotu;  8. art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 3 u.c. ze względu na przyjęcie bezpodstawnej wykładni, że ochrona praw dziecka, którą przyjęło na siebie Państwo Polskie, przystępując do Konwencji, może ulegać wyłączeniu ze względu na stwierdzenie "winy" rodziców polegającej na rzekomym stworzeniu zagrożenia tych praw; 9. art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 351 pkt 2 u.c. ze względu na jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie możliwości wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu może nastąpić wyłącznie na etapie prób jej wykonania, a nie może być przedmiotem ustaleń przed wydaniem tej decyzji, wobec czego organ także błędnie zastosował ten przepis uznając, że nie musi dokonywać w tym zakresie żadnych ustaleń faktycznych; 10. art. 315 ust. 3 w związku z art. 315 ust. 2 pkt 1 u.c. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zadeklarowanie wyczerpania wszystkich możliwości pozostania na terytorium RP jest równoznaczne z oświadczeniem o niepodporządkowaniu się obowiązkom wynikającym z decyzji o zobowiązaniu do powrotu, w wyniku czego bezpodstawnie zastosowano przedmiotowy przepis. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo omówił ww. zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Sąd stwierdza, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, podniesione w niej zarzuty nie są bowiem zasadne. Jednocześnie nie stwierdzono, aby wystąpiły przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 7 i pkt 16 u.c., zgodnie z którymi cudzoziemcowi wydaje się decyzję zobowiązującą do powrotu, gdy obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (pkt 7), lub została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy i nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 (pkt 16). Ten ostatni przepis stanowi, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium RP w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. W ocenie Sądu, biorąc pod rozwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny należy stwierdzić, iż organ I instancji prawidłowo wszczął wobec skarżącego postępowanie w trybie art. 302 ust. 1 pkt 7 i pkt 16 u.c. Rodzina skarżącego wjechała na terytorium Polski bez ważnej wizy, powołując się na przesłanki do nadania statusu uchodźcy. Już w chwili składania takiego wniosku skarżący winien liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami – koniecznością opuszczenia Polski, gdy wniosek o nadanie statusu uchodźcy okaże się niezasadny. Zdaniem Sądu, w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 7 i pkt 16 u.c., bowiem dane skarżącego, w związku z wydanym wobec niego prawomocnym wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 2015 r., w sprawie sygn. akt [...], zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Bezsporną jest również okoliczność, że w dacie orzekania zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. W tej sytuacji skarżący miał obowiązek w terminie 30 dni, licząc od daty odebrania decyzji z [...] maja 2015 r. (co nastąpiło 20 maja 2015 r.), opuścić dobrowolnie terytorium RP. Niesporne jest także, że skarżący nie opuścił dobrowolnie terytoriom RP zarówno w terminie zakreślonym w art. 299 ust. 6 pkt 2 u.c., ani po odebraniu ww. decyzji, jak również po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2423/15) oddalającym jego skargę na tę decyzję organu odwoławczego. Wymaga podkreślenia, iż regulacja art. 302 u.c. ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w przypadku uznania, iż zaistniały wymienione w min okoliczności. Zatem, samo stwierdzenie faktów odpowiadających hipotezie powyższych przepisów uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, Lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; publ. cbosa). Natomiast zgodnie z art. 315 ust. 2 pkt 1 u.c., w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo jego ucieczki. Prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje w szczególności, gdy zadeklarował on niepodporządkowanie się obowiązkom wynikającym z otrzymania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 315 ust. 3 pkt 1 u.c.). Zgodnie z art. 318 ust. 2 u.c., zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której nie określono terminu dobrowolnego powrotu. Z treści art. 303 ust.1 pkt 2 u.c. wynika w sposób jednoznaczny, że pomimo wystąpienia przesłanek do zobowiązania cudzoziemca do powrotu, wyszczególnionych w art. 302 ust.1 u.c., decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu nie wydaje się. Z art. 303 ust.1 pkt 2 u.c. wynika, że jedną z przeszkód do zobowiązania cudzoziemca do powrotu stanowi sytuacja, w której cudzoziemcowi udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. W myśl art. 348 u.c., cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Z kolei w myśl art. 351 u.c., zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. Nie ulega wątpliwości, że w dacie orzekania w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy skarżący nie legitymował się decyzją, która udzielałaby mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, ewentualnie decyzją udzielającą skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Dopuszczalność zobowiązania skarżącego do powrotu uzależniona była zatem od wykazania, czy spełnia on przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, ewentualnie pobyt tolerowany. Organy przyjęły, że decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy jest ostateczna w toku instancji, co oznacza, że może stanowić podstawę przy budowaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Zatem, w dacie orzekania przez organy obydwu instancji decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy wywierała skutki prawne i jako taka mogła stanowić przesłankę do wydalenia cudzoziemca, stosownie do art. 302 ust. 1 pkt 16 u.c. SUdSC wskazał, że w procedurze uchodźczej organy nie dały wiary zeznaniom skarżącego co do rzekomego jego prześladowania i jego obawy przed powrotem do kraju pochodzenia. Zatem organ w obecnie prowadzonym postępowaniu był uprawniony do powołania się na stanowisko wyrażone w innym postępowaniu administracyjnym przez inny organ co do oceny wiarygodności skarżącego, skoro przedstawiał tożsame fakty i próbował wywieść z nich skutek prawny dla własnej sytuacji w obecnym postępowaniu. Nie było więc potrzeby ponownego rozpatrywania kwestii zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany ze względów humanitarnych w powołaniu na te same okoliczności faktyczne, które zostały ocenione uprzednio jako niemające miejsca. Organ odwoławczy zaaprobował ocenę twierdzeń skarżącego dokonaną na potrzeby innego postępowania, co oznacza, że nie miał obowiązku dokładnego analizowania materiału dowodowego w tym zakresie i zamieszczenia w uzasadnieniu odrębnych rozważań. W świetle zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że skarżący w toku przedmiotowego postępowania nie przedstawił nowych istotnych okoliczności, mogących stanowić podstawę do zmiany dotychczasowego stanowiska. Cudzoziemiec nie przedstawił żadnych faktów i okoliczności wskazujących na to, że w kraju pochodzenia ([...]) czy też w kraju, w którym skarżący posiada pozwolenie na zamieszkiwanie ([...]) i w którym od 2004 r. zamieszkiwał, zagrożone byłoby jego życie i zdrowie, wolność i bezpieczeństwo osobiste, podlegałby prześladowaniu, czy też naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka. Każdą z określonych w art. 348 i art. 351 u.c. przesłanek organy przeanalizowały w odniesieniu do podnoszonych przez skarżącego okoliczności i jak trafnie wywiodły nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że skarżący po powrocie do [...] lub na [...] mógłby zostać skazany na karę śmierci, poddany torturom lub nieludzkiemu traktowaniu albo karany bez podstawy prawnej. Podzielić należy również stanowisko organów, że powrót skarżącego do kraju pochodzenia nie będzie naruszał prawa do życia rodzinnego strony w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ani praw dziecka, określonych w Konwencji o prawach dziecka. Należy pamiętać, że wymienione konwencje nie gwarantują swobodnego wyboru kraju osiedlenia się. Cudzoziemiec z rodziną przebywa w Polsce stosunkowo krótko, bo od kwietnia 2014 r. Przybył do Polski z myślą o uzyskaniu statusu uchodźcy, ale okoliczności, które miały za tym przemawiać okazały się nieuzasadnione. W sytuacji, w której dochodzi do wydalenia cudzoziemca z całą rodziną nie następuje ingerencja w poszanowanie prawa do życia rodzinnego, gdyż wszystkie osoby, które korzystają z tego prawa zostały objęte decyzjami wydaleniowymi. W takiej sytuacji jedność rodziny nie zostaje naruszona (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r., V SA/Wa 2602/10 (publ. cbosa). Brak jest również, w ocenie Sądu, podstaw do przyjęcia, iż stan zdrowia cudzoziemca uniemożliwia powrót do kraju pochodzenia lub ostatniego pobytu. Organ odwoławczy dokładnie do tej kwestii się ustosunkował, co Sąd w pełni podziela. Sama chęć poprawy sytuacji ekonomicznej nie jest podstawą do udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej na terenie RP. Subiektywna ocena sytuacji na [...] nie ma znaczenia przy badaniu przesłanek ochrony międzynarodowej. Nie ma podstaw do uznania, że brak jest możliwości zamieszkiwania rodziny na terenie [...] czy też [...]. Postępowanie o nadanie statusu uchodźcy nie wykazało bowiem, by groziło mu niebezpieczeństwo zarówno na [...], jak i w [...]. W przedmiotowej sprawie brak wskazania przez cudzoziemca nowych okoliczności, innych, aniżeli analizowane przez organy w postępowaniu o nadanie skarżącemu i jego rodzinie statusu uchodźcy. Ponadto rozdzielenie postępowania co do małżonków i wydanie odrębnych decyzji (na różnych podstawach prawnych) pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób realizujący dyspozycję art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały przez organ wyjaśnione i uwzględnione, prawidłowo zakwalifikowane pod znajdujące zastosowanie normy prawa materialnego, w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania. W szczególności organ dokonał oceny tych okoliczności, które w świetle mogących mieć zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 348 i art. 351 u.c.) mogłyby skutkować odstąpieniem od procedury zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W przypadku braku podstaw do uniknięcia wydalenia cudzoziemca organy były związane dyspozycją art. 302 ust. 1 pkt 7 i pkt 16 u.c. Sąd w pełni podziela wywody organów zawarte w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, przyjmując je za własne. Tym samym zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione i subiektywne. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.