IV SA/Wa 383/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 1 lutego 2010 r. J. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 21 grudnia 2009 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na podziale działki nr ew. [...] i [...] na sześć działek budowlanych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i drogę dojazdową zgodnie z załączonym projektem oraz ustalenia warunków zabudowy dla 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nowych działkach w gminie O., obręb C. Sąd pismem z dnia 26 maja 2010 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 26 maja 2010 r., wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało odebrane przez dorosłego domownika, który zobowiązał się do oddania przesyłki adresatowi dnia 31 maja 2010 r., wobec czego na podstawie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należy uznać je za doręczone skutecznie skarżącej. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął zatem dnia 7 czerwca 2010 r. Zgodnie z art. 220 § 3 cyt. ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. wynika, że w zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła należnego wpisu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.