IV SA/Wa 383/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną w sentencji decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zawarła także wniosek o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając kwestię zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotycząca umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja ta nie rodzi jakiegokolwiek uprawnienia i nie nadaje się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania i jednocześnie nie wymaga wykonania, to należało uznać, iż brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania. Ponadto zauważyć należy, że wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony, a Skarżąca ograniczyła się do zawarcia samego żądania wstrzymania wykonania aktu. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.