IV SA/Wa 3837/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. K. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r., którym organ utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2015 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2013 r. orzekającej o wymeldowaniu skarżącej z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z urzędowego formularza wniosku przyznanie prawa pomocy, dokumentów i oświadczeń nadesłanych przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z 29 lutego 2016 r. wynika, że K. K. utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.134,24 zł., nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Stwierdzono, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez K. K. jest uzasadniony, ponieważ wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącej jest obiektywnie trudna. K. K. utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.134, 24 zł., nie dysponuje żadnym majątkiem. Zatem nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W konsekwencji zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają wyłącznie na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.