IV SA/Wa 385/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania G. K. (dalej powoływany też jako skarżący) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn.: "Przebudowa zaplecza rozgrzewkowo – treningowego Stadionu [...] w C.", uchylonej w części i zmienionej w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymanej w mocy decyzja Ministra Infrastruktury z [...] listopada 2011 r. znak: [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 29 stycznia 2014 r. uzupełnionym pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. i ponowionym pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia wymienionej wyżej decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...]. We wniosku skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego zgodnie z którym przepisy art. 1 pkt 1 ustawy z 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju mistrzostw Europy w piłce nożnej UEFA EURO 2012 są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP co powoduje, że przepisy ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju mistrzostw Europy w Piłce nożnej UEFA EURO 2012 (zwanej dalej ustawą o EURO 2012 ) przestały obowiązywać w dniu 31 grudnia 2012 r. W związku z powyższym w ocenie skarżącego należy wygasić zarówno decyzje lokalizacyjną, decyzję Ministra Infrastruktury jak i wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2012 r. Powyższe tezy skarżący przedstawił za pomocą 4 twierdzeń popartych założeniami do dowodu oraz za pomocą ciągów logicznych. Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie organ I instancji, wspomnianą na wstępie decyzją odmówił uwzględnienia tego wniosku. Odnosząc się do zarzutu skarżącego wskazał, że w wyroku z 6 marca 2013 r. sygn.. akt 25/3/A/2013 Trybunał Konstytucyjny orzekł, ze art. 2 w zw. z art. 1 ustawy z 31.08.2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP. Przepisy te są jednak nierozerwalnie związane z ustawą. Zakwestionowany akt stanowił o możliwości stosowania przepisów specustawy Euro także do przedsięwzięć Euro 2012 niezrealizowanych przed rozpoczęciem turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej. Ustawa zmieniająca, w stosunku do przedsięwzięć infrastrukturalnych, zakwalifikowanych jako przedsięwzięcia Euro 2012 i nierozpoczętych przed turniejem, z mocą wsteczną nakazała kwalifikować czynności dokonane po dniu 8 czerwca 2012 r. (tj. datą wejścia w życie ustawy zmieniającej) jako zgodne z ustawą. Trybunał w w/w wyroku stwierdził, ze ustawa zmieniająca nie służy realizacji przedsięwzięć potrzebnych do przeprowadzenia turnieju Euro 2012 i niedopuszczalne jest automatyczne stosowanie ograniczającego konstytucyjne prawa reżimu ustawy o przygotowaniu do turnieju Euro 2012 w sytuacji, w której zadanie tej ustawy zostało zrealizowane. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi I instancji: a. bezprzedmiotowość w związku z niepodjęciem prac jak w decyzji do dnia 5 sierpnia 2016 r., b. nielogiczność jej uzasadnienia, c. brak legitymacji Wojewody [...] do działania na podstawie art. 24a) ust. 3 ustawy o Euro 2012, d. pominięcie w uzasadnieniu decyzji faktów mających w ocenie skarżącego istotne znaczenie m.in. to, że "moc prawa" art. 24 a) ust. 3 ustawy o Euro 2012 oraz przepisów związanych z tym art. "mają wartość bezwzględną równą zero" oraz że art. 23 ust. 2 pkt 4 i art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o Euro jest rozłączny z art. 24 a) ust. 3, e. wydanie rozstrzygnięcia "poza granicami mocy prawa" art. 24 a) ust. 3 ustawy o Euro 2012, f. brak zawarcia w rozstrzygnięciu oświadczenia woli Wojewody [...], ze "w określonym w decyzji dniu przerwana zostaje ciągłość prawa własności dotychczasowego właściciela", że "odejmuje się prawo własności skarżącego", o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości, g. sprzeczność uzasadnienia rozstrzygnięcia z faktami. W związku z powyższym wniósł: - albo o spowodowanie przez Ministra i właściwy organ władzy publicznej aby uzgodnili ze skarżącym wartość odszkodowania za nieruchomość wskazaną w decyzji lokalizacyjnej, a następnie by właściwy organ wydał decyzje zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP o wywłaszczeniu i wypłacie słusznego odszkodowania; - albo o sprostowanie przez Ministra i właściwy organ władzy publicznej aby na koszt Skarbu Państwa z księgi wieczystej Nr [...] usunięto fałszywe wpisy i aby dokonano wpisów na podstawie art. 24 a) ust. 3 ustawy o Euro 2012 zgodnych z "formułą słowną" decyzji lokalizacyjnej w ten sposób,, że na działkach nr [...], [...], [...] i [...] Wojewoda wydał decyzje o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 bez zmiany prawa własności przedmiotowej nieruchomości, po uprzednim przeniesieniu działek z powrotem do w/w księgi wieczystej; - albo o spowodowanie przez organy jak wyżej na koszt Skarbu Państwa z w/w księgi wieczystej wykreślenie jako właściciela Województwo Śląskie i wpisanie skarżącego; - albo spowodowanie przez organy jw. Wygaszenie ostatecznej decyzji lokalizacyjnej i wycofanie jej z obiegu prawnego oraz unicestwienie na koszt Skarbu Państwa jej skutków; - albo o wydanie przez organy jw. Decyzji o wypłacie odszkodowania przez Województwo Śląskie za "sfałszowanie ksiąg wieczystych", z których wynika, że Województwo jest właścicielem nieruchomości , w wysokości 300% odszkodowania jakie Województwo winno zapłacić za bezumowne korzystanie z nieruchomości za okres od 21 stycznia 2011r.; - albo zawiadomienie organów ścigania w sprawie możliwości popełnienia przestępstwa sfałszowania zapisów w w/w kw, w ten sposób, że wykreślono z niej skarżącego i bezpodstawnego przeniesienia w/w działek do kw nr [...] oraz sfałszowanie wpisu w kw nr [...] w ten sposób, ze właścicielem nie jest skarżący a Województwo [...]. W uzasadnieniu do w/w pisma z 20.11.2016 r. skarżący przedstawił za pomocą ciągów zdań logicznych, tabel oraz metod graficznych dowody na poparcie sformułowanych wniosków. Rozpatrując to odwołanie organ II instancji powołał się na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, jako jedną z podstawowych zasad gwarantującą pewność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, ochronę praw nabytych jednostki oraz przyczynianie się do pogłębiana zaufania obywateli do działalności organów. Następnie Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 kpa bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia albo z mocy odrębnego przepisu prawa albo też po ustaleniu przez organ administracji, że leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Według poglądów doktryny, bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialno - prawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, czy to z powodu wygaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy przepis prawa przewiduje taki skutek. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się z kolei, że bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację). Wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z wskazanych powyżej sytuacji. W decyzji lokalizacyjnej organ I instancji ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 polegającego na przebudowie zaplecza rozgrzewkowo – treningowego Stadionu [...] w [...]., orzekając jednocześnie m. in. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oraz przejściu z mocy prawa na własność Województwa [...] nieruchomości lub ich części objętych liniami rozgraniczającymi teren planowanej inwestycji. Decyzja lokalizacyjna Wojewody [...] została wykonana – podział działek został dokonany, a nieruchomości bądź ich części objęte liniami rozgraniczającymi teren planowanego przedsięwzięcia stały się własnością Województwa [...]. Minister podzielił stanowisko organu I instancji, ze powyższe rozstrzygniecie nie stało się bezprzedmiotowe. Na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] pozyskano bowiem własność pod inwestycję, a to wiąże się z dokonaniem ich podziału, ujawnieniem nowego właściciela w księdze wieczystej i w ewidencji gruntów, wszczęciem postępowań odszkodowawczych w stosunku do byłych właścicieli, wypłatą odszkodowań. Przejście prawa własności wskazanych w w/w decyzji działek gruntu z podmiotów prywatnych na własność Województwa [...] oznacza, że cel decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] został zrealizowany. Sprawia to, że nie można mówić o jej bezprzedmiotowości, gdyż została ona wykonana. Minister wskazał, za organem I instancji, że cel do realizacji którego ustawa o Euro 2012 została uchwalona, został zrealizowany tzn. został przeprowadzony turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Jednakże decyzje wydane w oparciu o przepisy ustawy EURO 2012 w okresie jej obowiązywania są decyzjami pozostającymi w obrocie prawnym i nie ma podstaw do ich wygaśnięcia tylko dlatego, ze turniej został zakończony. Przedmiotowa decyzja wydana została 21.01.2011 r. a więc niewątpliwie w okresie obowiązywania ustawy o Euro 2012, brak zatem podstaw zdaniem Ministra do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego za niezasadny uznano zarzut niepodjęcia prac wskazanych w decyzji lokalizacyjnej do 5.08.2016 r., gdyż kwestia ta nie ma wpływu na ewentualną możliwość zastosowania art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Ponadto decyzja Wojewody [...] jest decyzją w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji, po której – w procesie przygotowania inwestycji do realizacji – wydawana jest dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę. Kolejne zarzuty zdaniem organu II instancji dotyczące merytorycznej oceny decyzji lokalizacyjnej wykraczają poza zakres rozpatrywania w postepowaniu z art. 162 kpa, w tym i te prawnokarne. Za niezasadne uznał także zarzuty dotyczące nielogiczności uzasadnienia decyzji Wojewody [...] i sprzeczności uzasadnienia z faktami zwłaszcza, ze w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających w/w okoliczności. W konkluzji Minister podzielił pogląd, że zaniechanie realizacji inwestycji nie może być podstawą uznania bezprzedmiotowości decyzji lokalizacyjnej, gdyż godziłoby to w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Grzegorz Kawka zaskarżając decyzję Ministra w części w jakiej "bez podstawy prawa art. 24 a ust. 3 ustawy z 7 września 2007 r. zwanej ustawą o Euro 2012 oraz poza granicami prawa art. 24 a ust. 3 w/w ustawy oraz bez legitymacji czynnej Wojewody [...], Ministra Infrastruktury, wnioskodawcy do działania z mocy prawa art. 24a ust. 3 cyt. ustawy, Minister Infrastruktury i Budownictwa na str. 6 uzasadnienia poświadczył nieprawdę i wyciągnął wnioski sprzeczne z litera prawa." W ocenie skarżącego organ II instancji błędnie uznał za prawidłowe, bez wydania decyzji przez właściwy organ oraz bez podania podstawy prawa orzeczenie o odebraniu skarżącemu prawa własności działek nr [...], [...], [...] i [...] objętych kw nr [...]. Wniósł o wydanie wyroku kwestionującego możliwość orzekania przez Wojewodę [...] i Ministra Infrastruktury o przejściu z mocy prawa własności nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren planowanego przedsięwzięcia Euro 2012 na rzecz Województwa [...], jak i możliwości wskazania przez skarżącego nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W pozostałej części wniósł o utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...]. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W ocenie skarżącego decyzja lokalizacyjna wydana została z naruszeniem zasad współżycia społecznego. Od 1952 r. do maja 2010 r. prowadzone było bowiem postępowanie administracyjne w sprawie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości w sposób zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP lub przepisami obowiązującymi w 1952 r. Podniósł, że postępowanie zakończono w maju 2010 r. po to tylko, by w sierpniu rozpocząć wywłaszczenie nieruchomości na podstawie niewykonalnych jego zdaniem przepisów. Zarzucił też, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało nielegalnie decyzję z dnia [...].06.2016 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowaną wcześniej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2016. 718 dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracyjny, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Jak wynika z tego przepisu, zawiera on dwie normy prawne nakazujące organowi administracji publicznej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Pierwsza dotyczy przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, a druga przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek oznacza, że przepis ten nie będzie miał zastosowania. Wynika stąd, że to bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia albo z mocy odrębnego przepisu prawa albo też po ustaleniu przez organ administracyjny, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Mamy tu więc do czynienia z dwoma alternatywnymi sytuacjami, przy czym w każdej z nich konieczne jest wykazanie bezprzedmiotowości decyzji dla możliwości stwierdzenia jej wygaśnięcia. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, czy to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy przepis prawa przewiduje taki skutek; bezprzedmiotowość decyzji powstaje przy tym zawsze po jej wydaniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 662). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się z kolei, że bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację) (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 4/07publ. LEX nr 466044; wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 383/08 publ. LEX nr 519040). Biorąc pod uwagę takie rozumienie pojęcia bezprzedmiotowości zasadnie w sprawie uznano, że w odniesieniu do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z [...] stycznia 2011 r. Wojewody [...] częściowo uchylonej i w tym zakresie zmienionej, a w pozostałej części utrzymanej w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z [...] listopada 2011r. nie miała ona w sprawie miejsca. Nie można bowiem przyjąć, aby nierealne stało się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana. Analizując sprawę nie można nie uwzględnić specyfiki decyzji, będącej przedmiotem oceny z punktu widzenia przesłanek z art. 162 § 1 kpa. Będąca przedmiotem oceny organów decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 jest decyzją o charakterze kompleksowym, ponieważ łączy decyzje: 1) o lokalizacji inwestycji, 2) o określeniu linii rozgraniczających teren, 3) o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i o, 4) o wywłaszczeniu prawa do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją, 5) o określeniu terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (art. 24 ust. 1 pkt 1, 5, 7, art. 24 lit a) ust. 1, 2, 3 , 5 ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 Dz. U. 2010.133). Ocena bezprzedmiotowości takiej decyzji musi więc uwzględniać wszystkie jej aspekty oraz jej następstwa. Oceniając następstwa decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 21 stycznia 2011 r. należy zauważyć, że doszło w niej do geodezyjnego podziału nieruchomości objętych tą decyzją (art. 24 lit a) ust. 1 cyt ustawy), w wyniku czego powstały nowe działki ewidencyjne, które zostały ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, księdze wieczystej. Na podstawie art. 24 lit. a) ust. 3 ustawy o Euro 2012, nieruchomości objęte decyzją Wojewody [...] stały się z mocy prawa własnością Województwa [...]. W następstwie powyższego doszło też do ujawnienia w księgach wieczystych zmian przedmiotowych i podmiotowych dotyczących części nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji. Zatem decyzja ta wywołała skutki w obrocie prawnym polegające na dokonaniu zmiany w zakresie stosunków własnościowych – własność działek skarżącego przeszła na rzecz Województwa [...]. W ocenie Sądu charakter tej decyzji (i skutki jakie wywołała) w zasadzie wyklucza możliwość uznania jej za bezprzedmiotową. Przejście prawa własności objętych decyzją działek z podmiotów prywatnych na własność województwa oznacza, że cel decyzji (w zakresie wywłaszczenia) został zrealizowany. Zrealizowanie celu decyzji powoduje, że nie można mówić o jej bezprzedmiotowości, gdyż została ona wykonana. To samo dotyczy zatwierdzenia podziału nieruchomości przedmiotową decyzją zgodnie z liniami rozgraniczającymi teren stanowiącymi linie podziału nieruchomości. Za przedmiotową nieruchomość przejętą z mocy prawa na rzecz województwa zostało ustalone odszkodowanie decyzją Wojewody [...] o ustaleniu odszkodowania z dnia [...].04.2013 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...].09.2013 r. nr [...]. Trzeba też zauważyć, że stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 nie nakazuje żaden przepis prawa oraz jak prawidłowo wskazują organy, nie występują okoliczności wskazujące na istnienie interesu społecznego, nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, ponieważ właśnie przedmiotowa decyzja w swoim założeniu miała realizować między innymi interes społeczny. Odnosząc się do uzasadnienia z wniosku skarżącego inicjującego przedmiotowe postępowanie wskazać należy, że w wyroku z 6 marca 2013 r. sygn. akt 25/3/A/2013 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 w zw. z art. 1 ustawy z 31.08.2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP. Jak podaje się w motywach wyroku przepisy te są jednak nierozerwalnie związane z ustawą. Zakwestionowany akt stanowił o możliwości stosowania przepisów specustawy Euro także do przedsięwzięć Euro 2012 niezrealizowanych przed rozpoczęciem turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej. Ustawa zmieniająca, w stosunku do przedsięwzięć infrastrukturalnych, zakwalifikowanych jako przedsięwzięcia Euro 2012 i nierozpoczętych przed turniejem, z mocą wsteczną nakazała kwalifikować czynności dokonane po dniu 8 czerwca 2012 r. (tj. datą wejścia w życie ustawy zmieniającej) jako zgodne z ustawą. Trybunał w w/w wyroku stwierdził, że ustawa zmieniająca nie służy realizacji przedsięwzięć potrzebnych do przeprowadzenia turnieju Euro 2012 i niedopuszczalne jest automatyczne stosowanie ograniczającego konstytucyjne prawa reżimu ustawy o przygotowaniu do turnieju Euro 2012 w sytuacji, w której zadanie tej ustawy zostało zrealizowane. Stwierdzić też trzeba, że aczkolwiek przepisy ustawy o Euro 2012 przestały obowiązywać w dniu 31 grudnia 2012 r. (został zrealizowany cel dla którego ustanowiono ustawę tj. przeprowadzono turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012), jednakże decyzje wydane w oparciu o przepisy tejże ustawy w okresie jej obowiązywania są decyzjami pozostającymi w obrocie prawnym i brak jest podstaw do ich wygaśnięcia tylko dlatego, że przestały obowiązywać przepisy ustawy. Również zaniechanie realizacji inwestycji nie może być podstawą uznania bezprzedmiotowości decyzji lokalizacyjnej, gdyż godziłoby to w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Odnosząc się do nieomówionych wyżej zarzutów skargi należy zauważyć, że dotyczyły one merytorycznej oceny decyzji lokalizacyjnej ani rekompensaty za poniesione przez skarżącego szkody związane z wydana decyzją lokalizacyjną. Zarzuty takie nie mogą być przedmiotem oceny zarówno organów administracji jak i sądu wykraczają bowiem poza zakres rozpatrywania w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego w trybie art. 162 kpa. Te same uwagi dotyczą formułowanych zarzutów o charakterze prawnokarnym. Sąd rozpoznając skargę nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodatkowo wskazać, iż podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami przeprowadzono w sposób wyczerpujący i prawidłowy, wypełniając obowiązki jakie nakładają przepisy art. 7, 77 § 1 kpa, a zgromadzony materiał oceniono niewadliwie, czemu dano wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Z tych przyczyn Sąd uznał, że działanie organów obu instancji spełnia wymagania legalności. Stan faktyczny został ustalony wnikliwie, a Sąd podziela słuszność tych ustaleń. Sąd też nie doszukał się naruszeń prawa materialnego czy procesowego które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Jednocześnie zauważyć należy, że Sąd odniósł się tylko do zarzutów merytorycznych zaskarżonych decyzji. Zarzuty związane z decyzją SKO z [...].06.2016 r. nie dotyczyły przedmiotowej sprawy i nie mogły być przedmiotem oceny Sądu. Zarzut dotyczący naruszenia zasad współżycia społecznego również nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują działalność organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi może nastąpić tylko wtedy, gdy wystąpiły w sprawie przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.