IV SA/Wa 3865/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] S. A. Oddział w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] S. A. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. [...] S. A. Oddział w [...] wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] orzekającą o wymierzeniu opłaty za korzystanie ze środowiska w wysokości 128.529 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz ewentualnie przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Skarżąca spółka nie uczyniła tego, przy czym Sąd nie jest obowiązany do wezwania jej do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Skoro skarżąca spółka nie uprawdopodobniła w wyżej wskazany sposób, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.