IV SA/Wa 392/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg G. K., M. S., A. S., K. C., R. K., A. M., A. G., A. G., J. G., M. G., Z. S., T. W., H. S., K. S., M. S., A. S., P. S., W. S., D. K. oraz W. C. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zawartego pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] i [...] w S. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargi: K. C., A. M., A. G., J. G., M. G., Z. S., H. S., K. S., M. S., A. S., P. S., W. S. oraz D. K., 2. odrzucić skargi: M. S. i A. S., W. C., T. W., A. G. oraz R. K. G. K., działając w imieniu własnym oraz M. S., A. S., K. C., R. K., A. M., A. G., A. G., J. G., M. G., Z. S., T. W., H. S., K. S., M. S., A. S., P. S., W. S., D. K. oraz W. C., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zawartego pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] i [...] w S. Skarżący zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 51 w zw. z art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że w zaskarżonej uchwale organ planistyczny wyznaczył obszar opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez osie jezdni ulic: [...], [...], [...] i [...], całkowicie pomijając bardzo istotny aspekt rozwiązań komunikacyjnych, które są niezbędne przy wysokim i nasilonym ruchu samochodowym, który niewątpliwie wytworzy się w związku z powstaniem nowego dużego wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, jakim jest planowana inwestycja. Na przedmiotowym obszarze nie przewidziano też żadnych dodatkowych zabezpieczeń, jakie są konieczne w miejscach o dużym zagrożeniu hałasem. Ponadto podzielono istniejące drogi na dwie części, jedną z nich (do osi jezdni) obejmując zaskarżonym planem, a drugą (po zewnętrznej stroni osi jezdni) pozostawiając poza regulacją planu. Odnosząc się do planowanego przeznaczenia terenu na rozbudowę uciążliwego dla otoczenia wielkopowierzchniowego obiektu handlowego skarżący podnieśli, że organ planistyczny powinien był wziąć pod uwagę interesy wszystkich właścicieli położonych tam działek, a przede wszystkim właścicieli działek, którzy mieszkają w bezpośrednim sąsiedztwie. Problem równowagi pomiędzy tymi interesami powinien zostać przez Radę Miasta wnikliwie przeanalizowany, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżących, w przedmiotowej sprawie stanowisko zajęte przez Radę w uzasadnieniu uchwały nie wskazuje na przeprowadzenie takich rozważań. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący podnieśli, że z analizy Prognozy Oddziaływania na Środowisko do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zawartego pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...] w S. w zakresie klimatu akustycznego wynika, iż klimat ten jest kształtowany przede wszystkim przez oddziaływanie ruchu samochodowego. Pomiary wykonane w odległości 15 m od jezdni wskazują, że przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku dla wszystkich funkcji chronionych w rozumieniu Prawa Ochrony Środowiska, przy jednoczesnym usytuowaniu istniejących budynków mieszkalnych w bezpośrednim sąsiedztwie w odległości 5 m od granicy jezdni ulic [...] i [...], co oznacza, że poziom hałasu dla mieszkańców nieruchomości położonych przy ulicy [...] i [...] jest wielokrotnie przekroczony. Skarżący wskazali, że w podsumowaniu Prognozy Oddziaływania na Środowisko stwierdzono, iż "przewiduje się znaczące pogorszenie warunków akustycznych na terenach zabudowy mieszkaniowej bezpośrednio przylegających do tych ulic. Brak technicznych możliwości zabezpieczenia otoczenia ulic przed oddziaływaniem akustycznym. Ochrona otoczenia tych ulic w związku ze wzrostem ich znaczenia komunikacyjnego powinna być określona na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego obiektu handlowego". W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 1 kwietnia 2010 r. wezwano G. K. do określenia w terminie 7 dni naruszenia prawa lub interesu prawnego poprzez wykazanie współwłaścicielami lub właścicielami jakich działek położonych na terenie objętym zaskarżonym planem zagospodarowania przestrzennego są skarżący. Wezwanie doręczono w dniu 6 kwietnia 2010 r. (karta nr 82 akt sprawy). W odpowiedzi, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2010 r. wymieniony wskazał, że właścicielami działek graniczących z zaskarżonym planem są: M. S. (działki nr [...] i [...]), R. K. (działka nr [...]), A. G. (działka nr [...]), T. W. (działka nr [...]), W. C. (działka nr [...]) oraz G. K. (działki nr [...] i [...]). Z kolei pismem z dnia 20 kwietnia 2010 r. wezwano Radę Miasta S. do nadesłania wypisów z rejestru gruntów dla działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], to jest działek wskazanych w powołanym piśmie G. K. W odpowiedzi, przy piśmie z dnia 7 maja 2010 r. (data wpływu do Sądu) organ administracji nadesłał żądane wypisy z rejestru gruntów. Wynika z nich, że: G. K. jest współwłaścicielem działek o nr ew. [...] i [...], W. C. jest współwłaścicielką działki o nr ew. [...], T. W. jest współwłaścicielką działki o nr ew. [...], A. G. jest właścicielką działki o nr ew. [...], R. K. jest współwłaścicielem działki o nr ew. [...], natomiast M. S. i A. S. są współwłaścicielkami działki o nr ew. [...]. Jak wynika z dołączonej do akt postępowania planistycznego kopii mapy ewidencyjnej, wymienione działki znajdują się po przeciwnych stronach ulic, wyznaczających obszar objęty zaskarżoną uchwałą. Pozostali skarżący to jest: K. C., A. M., A. G., J. G., M. G., Z. S., H. S., K. S., M. S., A. S., P. S., W. S. oraz D. K., do dnia rozpoznania sprawy nie wykazali legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały Rady Miasta S. z dnia [...] września 2009 r. Zarządzeniami z dnia 19 maja 2010 r. wezwano G. K., działającego w imieniu własnym oraz M. S. i A. S., W. C., T. W., A. G., a także R. K., do uiszczenia wpisów od skarg na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] września 2009 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skarg wniesionych przez wymienione osoby. Przy czym w wezwaniu do uiszczenia wpisu przez M. S. i A. S. (współwłaścicielki działki o nr ew. [...]) wskazano, że opłatę należy uiścić solidarnie, informując, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku. Odpisy zarządzeń doręczono G. K. w dniu 25 maja 2010 r. (karty nr 84 - 89 akt sprawy). W terminie otwartym do uiszczenia wpisów od skarg, spośród osób wymienionych w zarządzeniach z dnia 19 maja 2010 r., wpis uiścił tylko G. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 tej samej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie którego skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Miasta S. stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei stosownie do treści ustępu 2a tego artykułu skargę można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zatem dopuszczalne, jeżeli skarżący działa w przekonaniu, iż został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie i na ten interes prawny lub uprawnienie się powołuje. Zaś według art. 101 ust. 2a ustawy podmiot występujący w interesie mieszkańców gminy musi powołać się na zgodę poszczególnych mieszkańców do ich reprezentowania we wniesieniu skargi oraz na naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia. W tym kontekście należy stwierdzić, że skargi wniesione przez K. C., A. M., A. G., J. G., M. G., Z. S., H. S., K. S., M. S., A. S., P. S., W. S. oraz D. K., są niedopuszczalne. Interes prawny i uprawnienie, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powinny wynikać z przepisów prawa materialnego. Te bowiem są źródłem uprawnień oraz interesów prawnych; one kształtują sytuację prawną wnoszącego skargę. W przypadku uchwały, której treścią jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na naruszenie interesu prawnego mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości znajdującej się na terenie, którego przeznaczenie kwestionują, ewentualnie do nieruchomości sąsiadującej z tym terenem, przysługują prawa rzeczowe - prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów. Takie prawa mogłyby świadczyć o ewentualnym naruszeniu interesu prawnego skarżących przez zaskarżony akt, stanowiąc tym samym o ich legitymacji do zaskarżenia tej uchwały, a w konsekwencji o dopuszczalności skargi. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszących skargę na uchwałę otwierałoby dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. W przedmiotowej sprawie w odpowiedzi z dnia 8 kwietnia 2010 r. na wezwanie Sądu do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego poprzez wykazanie współwłaścicielami lub właścicielami jakich działek położonych na terenie objętym zaskarżonym planem zagospodarowania przestrzennego są skarżący, działający w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących G. K. wskazał, że właścicielami (współwłaścicielami) działek graniczących z terenem objętym zaskarżonym planem są: M. S., R. K., A. G., T. W., W. C. o G. K. Weryfikując tę informację Sąd ustalił, że właścicielami i współwłaścicielami działek ewidencyjnych wskazanych w piśmie G. K. z dnia 8 kwietnia 2010 r. są: M. S. i A. S., R. K., A. G., T. W., W. C. oraz G. K. W tej sytuacji należy stwierdzić, że spośród wszystkich skarżących, tylko wymienionym osobom przysługuje legitymacja procesowa do zaskarżenia uchwały Rady Miasta S. z dnia [...] września 2009 r. Pozostali skarżący - pomimo wezwania Sądu - nie wykazali takiej legitymacji po swojej stronie, a ze znajdujących się w aktach postępowania planistycznego wypisów z ewidencji gruntów i kopii mapy ewidencyjnej wynika, iż nie są oni właścicielami (użytkownikami wieczystymi) żadnej z działek ewidencyjnych znajdujących się na terenie, którego przeznaczenie kwestionują. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. Ponieważ stosownie do treści art. 222 ppsa nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu, a z treści wniesionych pismem z dnia 2 lutego 2010 r. skarg nie wynikało, aby skarżący dysponowali legitymacją procesową do zaskarżenia uchwały Rady Miasta S. z dnia [...] września 2009 r., do uiszczenia wpisów od skarg wezwano tylko tych skarżących, po których stronie ustalono istnienie legitymacji do kwestionowania przedmiotowej uchwały w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Jak już wskazano, spośród skaranych posiadających legitymację do skarżenia uchwały z dnia [...] września 2009 r., w terminie otwartym do uiszczenia wpisu, należną opłatę uiścił jedynie G. K. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie drugim postanowienia. Należy nadmienić, że wniesiona w imieniu własnym skarga G. K. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] września 2009 r. zostanie skierowana do rozpoznania na rozprawie.