IV SA/Wa 393/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S. N. i M. N. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: ustanowić dla M. N. radcę prawnego. W toku postępowania w sprawie ze skargi S. N. i M. N. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2011 r., M. N. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Z wniosku PPF oraz nadesłanych przez skarżącego dokumentów źródłowych wynika, że wraz z żoną S. N. prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe. Obydwoje są osobami schorowanymi (w załączeniu do wniosku skarżący przedstawił 27 zaświadczeń lekarskich dotyczących własnego stanu zdrowia i 6 kart leczenia szpitalnego żony). Skarżący, poza domem o pow. 60 m2 nie posiadają innych nieruchomości. Z oświadczenia wynika także, że nie posiadają przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu zasiłku chorobowego w wysokości 800 zł, zaś jego żona otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1152 zł. Skarżący wymienił następujące wydatki: energia elektryczna – 220 zł, gaz – 550 zł, koks – 1270 zł, kanalizacja – 156 zł, lekarstwa żony – 185 zł, lekarstwa skarżącego – 96 zł, wyżywienie – 150 zł, środki czystości 80 zł, bilety komunikacyjne – 60 zł. Ponadto z informacji podanych we wniosku wynika, że skarżący wraz z żoną zmuszeniu byli wziąć pożyczkę ("od osób fizycznych") w wysokości 5000 zł. Rozpoznając przedmiotowy wniosek, należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy ma służyć osobom, którym brak środków utrudnia lub uniemożliwia dostęp do sądu. W rozpatrywanej sprawie uznano, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z własnych środków. Skarżący wraz z żoną uzyskują dochód w wysokości 1952 zł (łącznie). Obydwoje są osobami schorowanymi, ok. 300 zł przeznaczają miesięcznie na lekarstwa. Biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym wskazane wydatki należało uznać, że dochody skarżących w całości przeznaczane są na utrzymanie konieczne. W tej wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został uwzględniony, bowiem wykazał, że poniesienie przez niego kosztów ustanowienia radcy prawnego wiązałoby się z uszczerbkiem w utrzymaniu koniecznym jego i jego żony. W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.