IV SA/Wa 393/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. N. i M. N. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzającą go decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...]. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz S. N. i M. N. solidarnie kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. N. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją Nr [...] z [...] maja 2011 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. (dalej: "DRDLP", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 104, art. 145 i art. 149 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "Kpa"), po ponownym rozpoznaniu wniosku S. i M. małżonków N. (dalej "skarżący") orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznymi decyzjami DRDLP z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...] i [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przedstawiając stan faktyczny sprawy, organ I instancji podał, iż decyzjami z dnia [...] listopada 2005 r., wydanymi na wniosek skarżących zezwolił na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji leśnej na działkach oznaczonych nr [...] (o pow. 0,0180 ha) oraz nr [...] (o pow. 0,0306 ha), położonych w O., w obrębie ewidencyjnym [...]. Decyzje te stały się ostateczne. W dniu 27 czerwca 2007 r. skarżący wnieśli o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych ww. decyzjami, jako podstawę powyższego wskazując, że decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a właściciele nieruchomości w całości rezygnują z wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. Z treści pisma nie wynikało na jakiej podstawie skarżący opierają swój wniosek o wznowienie postępowania, jak również na czym polega w ich ocenie rażące naruszenie prawa przy wydawaniu przedmiotowych decyzji. Wobec faktu niewskazania podstawy prawnej żądania, DRDLP decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie, na podstawie art. 149 § 3 Kpa. Po rozpoznaniu odwołania skarżących Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: "DGLP", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] października 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności braku pouczenia o wadliwości złożonego wniosku w sprawie wznowienia postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji wezwał skarżących do uzupełnienia wniosku z 27 czerwca 2007 r. i wskazania okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący uchylili się od złożenia wyjaśnień wskazując, że w dniu 1 września 2008 r. zbyli działkę nr [...]. Jednocześnie oświadczyli, iż cofają wniosek o wydanie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej na działkach [...] i [...]. Powyższe stanowiło podstawę wydania przez DRDLP w dniu [...] listopada 2009 r. kolejnej decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Na skutek wniesionego odwołania DGLP decyzją z [...] kwietnia 2010 r. ponownie uchylił decyzję organu I instancji wobec nieustalenia przez ten organ, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki wznowienia z art. 145 i art. 148 Kpa. Organ odwoławczy wskazał także, iż nie zapewniono skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie zebrano dokumentów świadczących o faktycznej powierzchni gruntu wyłączonego z produkcji leśnej oraz nie uwzględniono nowej strony postępowania – obecnego właściciela działki [...]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w części dotyczącej faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji leśnej na działkach objętych decyzjami z dnia [...] listopada 2005 r. W wyniku oględzin działek ustalono, że na działce nr [...] wybudowany został budynek z tarasem, a przez działkę [...] (leśną) wykonano dojazd do działki [...]. Budowa zrealizowana została na podstawie decyzji Starosty O. z [...] stycznia 2006 r., udzielającego I. C. (nabywcy działki [...]) pozwolenia na budowę budynku usługowego z przeznaczeniem na biuro rachunkowe na działce nr [...]. Działka ta objęta była decyzją o wyłączeniu gruntu leśnego z produkcji leśnej z [...] listopada 2005 r. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, iż decyzja z dnia [...] listopada 2005 r. zezwalająca na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji leśnej w zakresie działki nr [...] została zrealizowana w całości. Ponadto na działce nr [...] dokonano wyłączenia gruntów z produkcji leśnej pod drogę dojazdową do działki oznaczonej nr [...]. Usunięcia drzew i krzewów na części tej działki w zakresie drogi dojazdowej dokonano w sposób trwały. Ponadto właścicielka działki [...] nie ma innej możliwości dostępu do drogi publicznej, aniżeli przez działkę oznaczoną nr [...]. Organ I instancji stwierdził, iż nie zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania, do stwierdzenia nieważności, ani też do zmiany obowiązujących decyzji. Rozpatrywanie wniosku o uchylenie decyzji ostatecznych jest bezprzedmiotowe, bowiem grunt ten wyłączony został z produkcji leśnej. Wyjaśnił też, iż nie zawiadomił I. C., nabywcy działki [...], o toczącym się postępowaniu, bowiem postępowanie w zakresie wznowienia dotyczy, zgodnie z przesłankami wymienionymi w art. 145 § 1 Kpa, wadliwości decyzji zaistniałej w momencie jej wydawania, a żadna z ww. sytuacji w trakcie wydawania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej z [...] listopada 2005 r. nie wystąpiła. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wnieśli o uchylenie podjętego rozstrzygnięcia, wskazując na nieustalenie faktycznej powierzchni gruntów wyłączonych z produkcji leśnej, datę wyłączenia oraz uniemożliwienie stronom udziału w tym postępowaniu. Wskazali na naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, bowiem według ich oceny w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji. Podnieśli również naruszenie przepisów postępowania: art. 9 – 10 § 1 i § 2 Kpa, art. 67 - 68 § 1 Kpa, art. 78 § 1 Kpa, art. 79 § 2 Kpa, art. 81 – 82 Kpa, przez błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, gdyż oni wprawdzie zostali zawiadomieni o wizji lokalnej przedmiotowych działek, to jednak wnosili o zmianę terminu z uwagi na udokumentowaną chorobę. Organ nie uwzględnił tego wniosku, przeprowadził wizję bez udziału skarżących, doręczając im jednocześnie kopię notatki służbowej z wizji lokalnej. Zarzucili również organowi naruszenie art. 40 § 3 Kpa przez brak doręczenia decyzji drugiemu uczestnikowi postępowania. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. DGLP, biorąc za podstawę art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż decyzja DRDLP wydana została zgodnie ze stanem faktycznym w dniu wydania decyzji ostatecznych z 2005 r., na podstawie których grunt leśny wyłączony został z produkcji leśnej. Wnosząc o wznowienie postępowania skarżący nie wskazali przesłanek z art. 145 Kpa, przemawiających za wzruszeniem decyzji ostatecznych. Stwierdził, że DRDLP zapewnił skarżącym pełny udział w postępowaniu, informując ich o każdym etapie postępowania oraz o jego zakończeniu. W szczególności skarżący zostali skutecznie powiadomieni o terminie oględzin oraz poinformowani, że udział w nich nie jest obowiązkowy i że oględziny odbędą się także bez ich udziału. Odnosząc się do meritum sprawy DGLP stwierdził, iż postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczy wznowienia postępowania, a nie samego postępowania wyłączeniowego. Zatem organ rozpatruje wyłącznie przesłanki dotyczące wznowienia postępowania, a nie merytorycznie sprawę, o wznowienie której skarżący wnieśli. Wyjaśnił, iż zmiana właściciela działki [...] po dacie uprawomocnienia się decyzji z 2005 r. nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania. Jednocześnie organ odwoławczy przyznał, iż wbrew regulacji art. 149 Kpa DRDLP wydał w I instancji decyzję, a nie postanowienie (art. 149 § 3: "odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia"). Dlatego odwołanie skarżących uznano za zażalenie wniesione w terminie i sprawę w II instancji rozstrzygnięto postanowieniem. W skardze złożonej na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenie jego nieważności, z uwagi na naruszenie art. 138 § 1 ust. 1, art. 149 § 3, art. 145 § 1 ust. 1, ust. 2,ust. 4 - 5, art. 10 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2, art. 67 § 1, art. 68 § 1, art. 81, art. 82 oraz art. 156 § 1 ust. 2 Kpa. Uzupełniając skargę wyznaczony z urzędu pełnomocnik zarzucił wydanemu postanowieniu nieważność (wydanie bez podstawy prawnej), bowiem po rozpoznaniu odwołania DGLP wydał postanowienie, zamiast decyzji oraz rażące naruszenie prawa polegające na tym, że rozstrzygając sprawę organ odwoławczy nie uchylił decyzji DRDLP, która jako wydana bez podstawy prawnej (odmowa wznowienia postępowania następuje w formie postanowienia) dotknięta jest nieważnością. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 Kpa, polegający na niepodjęciu czynności niezbędnych do pełnego wyjaśnienia sprawy (nieustalenie jakie jest rzeczywiste żądanie strony, a więc trybu, w jakim postępowanie winno być prowadzone), art. 9 Kpa poprzez zaniechanie należytego informowania strony - udzielania stronie właściwych wyjaśnień i wskazówek odnośnie jej sytuacji prawnej oraz art. 64 § 2 Kpa przez to, że organ nie wezwał strony do uzupełnienia braków podania i sformułowanie jednobrzmiącego żądania. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Istotną dla rozpoznania niniejszej sprawy jest kwestia związana ze wznowieniem postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz ocenić, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem ustawowego terminu, wynikającego z art. 148 § 1 i § 2 Kpa. Zgodnie z art. 148 § 1 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art.149 § 1 Kpa), które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 Kpa). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i § 4 Kpa). Jak z powyższego wynika, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 Kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 Kpa. Odmowa wznowienia postępowania może nastąpić więc tylko ze względów formalnych, a nie merytorycznych. Decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać także ze względów podmiotowych, a więc w przypadku, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży osoba czy jednostka, która nie jest stroną postępowania. Mając powyższe rozważania na uwadze i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że rolą organów orzekających w przedmiotowym postępowaniu było ustalenie, czy pismo skarżących z dnia 27 czerwca 2007 r. spełnia powyższe wymogi formalne, a więc czy zawiera ustawowe przesłanki wznowienia, opisane w art. 145 § 1 Kpa oraz czy zostało wniesione w terminie, czy z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpiła osoba, która była jego stroną, a przede wszystkim czy zawiera wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że w piśmie z dnia 27 czerwca 2007 r. skarżący wnieśli o wznowienie postępowań zakończonych wydaniem decyzji o numerach: [...] i [...] z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie wyłączenia działek o numerach: [...] i [...] z produkcji leśnej, które w istocie są decyzjami ostatecznymi. Jako przyczynę wznowienia wskazali, że decyzje te wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, a uczestniczący w postępowaniu właściciele ww. nieruchomości nie zwrócili uwagi na błędne, niezgodne z rzeczywistością podstawy formalno-prawne wydanych decyzji. Podali przy tym, że wnoszą o "wznowienie postępowania, gdyż jako właściciele ww. nieruchomości w całości rezygnują z wyłączenia gruntów z produkcji leśnej". Następnie w odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] października 2008 r., wzywające do sprecyzowania okoliczności, będących podstawą do wznowienia postępowania, skarżący nie udzielili konkretnej odpowiedzi, tylko wyjaśnili, że od [...] września 2008 r. nie są już właścicielami działki nr [...], w związku z czym cofają wnioski o wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, na które zostały wydane decyzje ostateczne. Na wezwanie organu z dnia [...] listopada 2008 r. udzielili podobnej odpowiedzi. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] grudnia 2011 r. organ utrzymał w mocy decyzję o odmowie wznowienia postępowania z tego względu, że skarżący nie wskazali przesłanek wznowieniowych z art. 145 Kpa. Z analizy akt administracyjnych wynika jednak, że skarżący wprawdzie nie wskazali wyraźnie przyczyn wznowienia postępowania w odpowiedzi na pisma kierowane do nich przez organy z dnia [...] października 2008 r. i [...] listopada 2008 r., ale przyczyny kodeksowe, tj. art. 145 § 1 punkt 4 i punkt 5 Kpa, wskazali już w odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., co uszło uwadze organom obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania administracyjnego organ I instancji podejmował próby ustalenia, które z przesłanek zawartych w art. 145 Kpa były podstawą złożonego przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania. Jednak, zdaniem Sądu, były to zbędne czynności wobec wskazania tych podstaw przez skarżących w piśmie z dnia 26 listopada 2007 r. (w/w odwołanie). Następnym etapem w badaniu przez organ wniosku o wznowienie postępowania powinno być z urzędu ustalenie zachowania przez stronę terminu do złożenia tegoż wniosku, gdyż strona powinna wykazać, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Organ na tym etapie postępowania nie może odmówić wznowienia żądanego postępowania, powołując się na niezasadność przytoczonych w żądaniu podstaw do wznowienia (tak jak to wynika z uzasadnienia decyzji DGLP z dnia [...] stycznia 2008 r.). W związku z powyższym, Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie uznał, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzająca je decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 148 Kpa, art. 64 § 2 Kpa, a tym samym art. 107 § 3 Kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organy w żaden sposób nie odniosły się do kwestii, czy wniosek o wznowienie postępowania, w których wydane zostały decyzje ostateczne z dnia [...] listopada 2005 r., wyłączające grunty z produkcji leśnej, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 punkt 4 i punkt 5 Kpa, został wniesiony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 Kpa, nie wezwały stron do wykazania tej istotnej przesłanki. Konsekwencją dokonania przez organ formalnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania będzie wydanie postanowienia na podstawie art. 149 §1 Kpa. Natomiast dopiero we wznowionym postępowaniu organ bada, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia są zasadne. Tak samo jeśli chodzi o wszelkie modyfikacje stron postępowania. Zgodnie z art. 147 Kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W przypadku żądania wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 punkt 5 Kpa legitymacja do żądania wszczęcia postępowania wznowieniowego wynika z faktu wskazania danego podmiotu wśród adresatów decyzji wydanej w zwykłym postępowaniu. W związku z tym, w ocenie Sądu, skarżący mieli prawo wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania jako adresaci ostatecznych decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Natomiast okoliczność, iż od dnia [...] września 2008 r. zmienił się właściciel działki nr [...] powinna być oceniona przez organ dopiero po ewentualnym wznowieniu postępowania. Wobec powyższych ustaleń zarzuty skarżących odnośnie nieprawidłowości w prowadzeniu przez organ postępowania dowodowego (wizja lokalna) nie mają istotnego znaczenia przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Dokonując oceny zarzutu skargi naruszenia przez organy art.7, art. 9 Kpa oraz art. 64 § 2 Kpa należy wskazać, że to wniosek skarżących z dnia 27 czerwca 2007 r. zainicjował prowadzenie postępowania administracyjnego w kierunku wznowienia postępowania, zakończonego ostatecznymi decyzjami z dnia [...] listopada 2005 r., bowiem w jego treści skarżący dwukrotnie zawarli takie żądanie, natomiast brak było jasnego wskazania podstawy wznowienia oraz zachowania terminu z art. 148 Kpa. W tym kierunku powinno pójść działanie organu I instancji na etapie formalnego badania wniosku, który w trybie art. 64 § 2 Kpa winien wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W sprawie zabrakło takiego właśnie prawidłowego działania organu. Prowadzenie przez organy postępowania wznowieniowego nie zamyka skarżącym drogi do późniejszego wszczęcia postępowania nieważnościowego, czy też w kierunku zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 i 155 Kpa. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego formy podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia (zamiast postanowienia wydano decyzję), to zdaniem Sądu uchybienie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności tego aktu. Istotnie, art. 149 § 3 Kpa został zmieniony przez art. 1 punkt 22 litera a) ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), stąd z dniem 11 kwietnia 2011 r. organy, orzekając o odmowie wznowienia postępowania, winny wydawać postanowienie, a nie decyzję. Stosując już nowe przepisy organ I instancji powinien wydać w dniu [...] maja 2011 r. postanowienie, a nie decyzję. To uchybienie naprawił organ odwoławczy, który wydał już rozstrzygnięcie w prawidłowej formie i wyjaśnił w uzasadnieniu, że z tej okoliczności strona nie poniosła żadnych ujemnych skutków (jej odwołanie zostało potraktowane jako zażalenie wniesione w terminie). Wydana przez DRDLP decyzja o odmowie wszczęcia postępowania zawiera określone przepisem art. 124 Kpa elementy postanowienia, stąd nie jest w tym wypadku istotna sama nazwa rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania sądowego w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. Sąd przyznał na rzecz radcy prawnego K. N. wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. winien mieć na uwadze ww. wskazania i uwagi Sądu.