IV SA/Wa 393/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (radcy prawnego) z urzędu w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. P. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (radcy prawnego) - k. 16-17. We wniosku skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trojgiem dzieci w wieku szkolnym i nie stać go na opłacenie pełnomocnika z wyboru, bowiem nie dysponuje kwotą ok. 3.000 zł, zaś niniejsza sprawa jest skomplikowana. Rubrykę 7 (majątek) i 10 (dochody) formularza PPF skarżący przekreślił. W związku z tym, że informacje udzielone we wniosku o przyznanie prawa pomocy przez skarżącego zostały ocenione przez referendarza sądowego jako niewystarczające do oceny aktualnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, został on zobowiązany do uzupełnienia wniosku w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, przez przedstawienie: 1) z jakich środków finansowych czerpie środki na bieżące utrzymanie, skoro we wniosku o prawo pomocy nie podał żadnych źródeł dochodów (należało wskazać źródło dochodu oraz przedłożyć dokumenty potwierdzające tę okoliczność, np. umowę o pracę, umowę najmu lokalu, zaświadczenie z urzędu pracy o pozostawaniu osobą bezrobotną przez żonę skarżącego), 2) wyjaśnienia gdzie i na podstawie jakiego tytułu prawnego mieszka oraz ile wynoszą ewentualne opłaty z tym związane (opłata za mieszkanie, czynsz najmu lokalu, opłaty związane z jego eksploatacją), 3) oświadczenia, czy skarżący posiada oszczędności pieniężne, a jeżeli tak - w jakiej wysokości, 4) wyciągów z rachunków bankowych, będących w posiadaniu członków rodziny, przedstawiających operację na rachunkach za okres ostatnich trzech miesięcy (w przypadku nieposiadania rachunku bankowego należało złożyć stosowne oświadczenie), 5) wysokości miesięcznych wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie rodziny oraz ich udokumentowania (w formie faktur, rachunków, dowodów wpłaty), 6) wyjaśnienia, czy którykolwiek z członków rodziny otrzymuje świadczenia pieniężne lub niepieniężne od instytucji publicznych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnił, że: 1) jego rodzina utrzymuje się z wynajmu mieszkań i lokalu użytkowego i z tego tytułu uzyskuje kwotę 3.200 zł, zaś małżonka skarżącego uzyskuje dochód w wysokości ok. 2.200 zł miesięcznie, 2) stałe wydatki miesięczne opiewają na kwotę 2208 zł. Dodatkowo wyżywienie miesięczne to ok. min. 1.500 zł. Inne wydatki to lekarstwa, kieszonkowe dla dzieci, buty, ubrania, kurtki dla dzieci i inne wydatki, których kwoty skarżący nie podał. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy stwierdzając m. in., że skarżący: 1) nie ujawnił źródeł swoich dochodów, gdyż nie nadesłał żadnych dokumentów potwierdzających wysokość dochodu z wynajmu mieszkań i lokalu użytkowego oraz potwierdzających wysokość dochodu żony, 2) nie udzielił informacji na temat posiadanych przez niego i jego żonę rachunków bankowych, nie złożył oświadczenia, że nie posiada takich rachunków, 3) nie złożył oświadczenia na temat ewentualnego korzystania z pomocy społecznej. Wnioskodawca wniósł sprzeciw od wyżej wskazanego postanowienia podnosząc m. in., że w innych sprawach był zwalniany z kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym. Z kolei zgodnie z art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W związku z powyższym należy zaznaczyć, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu wnioskodawca powyższej okoliczności nie wykazał. Do oceny dochodów skarżącego w ocenie Sądu konieczne było przedłożenie dokumentów: 1) uprawdopodabniających podane przez skarżącego kwoty uzyskiwane z tytułu wynajmu mieszkań i lokalu użytkowego (3.200 zł) oraz uzyskiwane przez małżonkę skarżącego (ok. 2.200 zł miesięcznie), 2) wyciągów z rachunków bankowych, będących w posiadaniu członków rodziny, przedstawiających operację na rachunkach za okres ostatnich trzech miesięcy. Skarżący, mimo wezwania z dnia 14 marca 2013 r. (k. 22-25) dokumentów powyższych nie przedłożył. W związku z powyższym należy uznać, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy i jego rodziny nie została przez niego - mimo wezwania - w sposób zupełny wykazana, co nie pozwala na przyznanie prawa pomocy. Okoliczność, że w innych sprawach skarżący był zwalniany z kosztów postępowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn, na podstawie art. 260 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.