IV SA/Wa 396/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] stycznia 2013 r. – zaskarżoną skargą przez S.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2012 r. o rozpatrzeniu wniosku jako oczywiście bezzasadnego, odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Stan sprawy przedstawia się następująco: S.G., obywatelka A.narodowości [...], w dniu [...] października 2012 r., złożyła do Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Podała, że wyjechała z A., ponieważ grożono jej i rodzinie, byli to ludzie, którzy pożyczyli jej rodzinie 10 tys. UDS na otwarcie sklepu, a teraz żądają zwrotu 30 tys. USD. Oni nie dadzą jej rodzinie żyć i pracować. Ona chce żyć w Polsce. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2012 r. rozpatrzył wniosek jako oczywiście bezzasadny, odmówił stronie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł wydalenie, stwierdzając że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że wnioskodawczyni wielokrotne podejmowała próby wjazdu na terytorium RP. Cudzoziemka otrzymała jedenaście odmów wjazdu na granicy. Obecnie - wobec zaistnienia konieczności zapobieżenia nadużyciu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - dnia [...] października 2012 r. Sąd Rejonowy w B. wydał postanowienie o jej umieszczeniu w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w B. Z informacji zawartych w aktach sprawy wynika, że cudzoziemka jest obywatelką A., deklarującą narodowość [...]. Urodziła się w E., gdzie mieszkała do czasu wyjazdu z kraju pochodzenia. Zadeklarowała wykształcenie podstawowe, nie pracowała. A. opuściła legalnie [...] października 2012 r. na podstawie paszportu nr [...] wydanego w kwietniu 2010 r. przez władze Republiki A.. W Polsce o nadanie statusu uchodźcy ubiegają się również jej rodzice. Z oświadczeń wnioskodawczyni wynika, iż w kraju pochodzenia była prześladowana i doświadczyła przemocy ze strony wierzycieli, którzy żądali od jej rodziny spłaty długu. Nie brała udziału w działaniach wojennych, nie była nigdy zatrzymana, aresztowana, nie prowadzono wobec niej postępowania administracyjnego bądź sądowego, nie była też skazana wyrokiem sądu. Ponadto, cudzoziemka nie zadeklarowała przynależności do jakiejkolwiek organizacji o charakterze politycznym, społecznym, kulturalnym, etnicznym czy religijnym. Wnioskodawczyni, wskazując zasadnicze okoliczności, z powodu których ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w RP, oświadczyła że: "Wyjechałam z A.ponieważ grożą mojej rodzinie ludzie, którzy pożyczyli nam pieniądze na otwarcie sklepu. Oni nie powiedzieli nam, że te pieniądze są zadłużone. Oni każdego dnia grożą mi, mówią, że jeśli nie oddamy pieniędzy to nie dadzą nam żyć. Dali nam 10 tyś. dolarów a chcą 30 tyś. dolarów, nie mamy tyle pieniędzy. Powiedzieliśmy, by dali nam trochę czasu, będziemy pracować i oddamy te 10 tyś. dolarów, ale oni mówią, że mamy oddać 30 tyś. dolarów. Chcę w Polsce żyć. Mam 20 lat, oni nie dadzą mojej rodzinie żyć i pracować i oddać dług. Mówią za każdym razem, że mnie ukradną i rodzice zostaną bez córki". Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej [(Dz. U. z 2012 r., poz. 680) – zwanej dalej: ustawą o udzieleniu ochrony], odstąpił od ośrodka dowodowego przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy o udzieleniu ochrony, tj. przesłuchania strony w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż uznał za wystarczający do rozpatrzenia jej wniosku zgromadzony już materiał dowodowy. Jednocześnie umożliwił wnioskodawczyni, przed wydaniem niniejszej decyzji, zapoznanie się i wypowiedzenie, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie złożyły się: 1) oświadczenia strony złożone [...] października 2012 r., tj. w momencie składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy; 2) kserokopia paszportu strony wydana na terytorium A.; 3) opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], na temat aktualnej sytuacji politycznej w A.; 4) opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], na temat aktualnej sytuacji bezpieczeństwa w A.; 5) opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], na temat aktualnej sytuacji w dziedzinie przestrzegania praw człowieka w A.. Rozstrzygając przedmiotowy wniosek Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, przytaczając treść art. 13 ust. 1 ustawy o udzieleniu ochrony, podkreślił że prześladowanie musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (...), lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Według ust. 4 ww przepisu prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość. Kluczowym sformułowaniem tej definicji jest "uzasadniona obawa przed prześladowaniem". Oznacza to, że obawa żywiona przez stronę musi być realna (rzeczywista) a nie domniemywana (tzn. musi być oparta o przekonywujące okoliczności), zaś samo doznawanie prześladowań musi być osobiste, co winno być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualne dowody potwierdzające, że była prześladowana, lub że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów podanych w Konwencji Genewskiej. Oznacza to, że inne przyczyny opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia lub powodujące obawę przed powrotem do kraju nie mają znaczenia dla uznania go za uchodźcę. W świetle powyższego uchodźcą jest osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniami jest uzasadniona, musi być dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku osoby wnioskującej. W tym miejscu podkreślono, iż organ prowadzący postępowanie ma oczywiście obowiązek wszechstronnego zbadania i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, ale ciężar wykazania prześladowań oraz uzasadnienia rzeczywistej obawy przed prześladowaniami spoczywa na stronie postępowania (tj. wnioskodawcy). Po dokonaniu wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał za udowodnione następujące okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. że strona jest obywatelką A.- jej krajem pochodzenia w rozumieniu art. 2 pkt 9 ww ustawy jest A.i jest narodowości [...]; w kraju pochodzenia cudzoziemka nie była nigdy zatrzymana, aresztowana, nie prowadzono wobec niej postępowania administracyjnego bądź sądowego nie była także skazana wyrokiem sądu, nie należała do żadnej organizacji o charakterze politycznym, społecznym, kulturalnym, etnicznym czy religijnym. Okoliczności te zostały stwierdzone na podstawie oświadczenia strony złożonego w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy w RP oraz dostarczone przez ww dokumenty (paszport). Z kolei za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy o nadanie statusu uchodźcy organ uznał informacje, iż strona doświadczyła w A.problemów ze strony właścicieli, którzy żądali od jej rodziny spłaty długu wraz z dużymi odsetkami. Nawet jeśli opisane przez wnioskodawczynię zdarzenia (stosowanie przez wierzycieli gróźb z użyciem przemocy) rzeczywiście miały miejsce, to nie mają one żadnego związku z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, a co za tym idzie nie uprawniają cudzoziemki do otrzymania statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Opuszczenie kraju z powodu ataków ze strony ludzi, u których rodzina miała dług nie było związane z działalnością państwa, w związku z tym, jeśli strona obawiała się wspomnianych ludzi, powinna przede wszystkim poszukać pomocy w kraju pochodzenia, w którym na szczeblu lokalnym, regionalnym i centralnym istnieją organy gwarantujące każdemu obywatelowi ochronę przed zagrożeniem, np. z powodu napaści czy groźby karalnej. Osoby prywatne, ze strony których wnioskodawczyni doświadczyła przemocy fizycznej i psychicznej, mogłyby być uznane za podmiot dopuszczający się prześladowań tylko o ile państwo nie zapewnia skutecznego systemu ochrony. W A.natomiast funkcjonuje policja i system sądownictwa powszechnego, a czyny opisane przez wnioskodawczynię są karalne. W sytuacji istnienia realnej groźby ze strony wierzycieli, powinna więc zwrócić się o opiekę do odpowiednich organów odpowiedzialnych za utrzymanie porządku i bezpieczeństwa publicznego w A.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona nie wyrażała żadnych obaw przed prześladowaniem ze strony [...] władz, w tej sytuacji brak więc argumentów za tym, że podjęłyby one względem niej jakiekolwiek działania o charakterze represyjnym. Cudzoziemka nie była nigdy zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądu. Z A.wyjechała legalnie i bez jakichkolwiek problemów, na podstawie paszportu zagranicznego, który uzyskała w kraju pochodzenia. Ponadto, w związku z faktem, iż strona nie opuściła kraju pochodzenia, będąc rzeczywiście zagrożoną prześladowaniami bądź przerywając w ten sposób już prowadzone wobec niej prześladowania nie ma podstaw aby przypuszczać, że w przyszłości może ona być zagrożona prześladowaniami z powodów wyszczególnionych w cytowanej ustawie. W związku z powyższym, organ rozpatrujący sprawę stwierdził, iż w zeznaniach strony nie pojawia się żaden logiczny lub wiarygodny wywód, który mógłby świadczyć o tym, że władze kraju, bądź inne podmioty wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o udzielaniu ochrony podejmowały czy też mogły podjąć wobec niej jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. W niniejszym przypadku zachodzi brak podmiotowy w kontekście rozpatrywania przesłanek do nadania statusu uchodźcy. Organ także podkreślił, że podczas wielokrotne podejmowanych prób wjazdu na terytorium RP strona nie deklarowała chęci ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Dopiero po otrzymaniu jedenastu odmów wjazdu na granicy złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że strona chciała się przedostać do jednego z krajów strefy Schengen, jednak wobec niemożności przekroczenia granicy zdecydowała się złożyć niniejszy wniosek. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców mając na względzie, że strona ubiegając się o międzynarodową ochronę nie powołała się na obawę przed prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, czy też ryzyko doznania poważnej krzywdy, na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony, rozpoznał jej wniosek jako oczywiście bezzasadny. W opinii organu całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazywał, iż wnioskodawczyni opuściła kraj pochodzenia i ubiega się o nadanie statusu uchodźcy z innych przyczyn niż ujęte w Konwencji Genewskiej i cytowanej ustawie. Problemy, na które się powołała nie są na tyle poważne, aby uniemożliwiały jej normalną egzystencję w A.. Wskazywane przez stronę okoliczności nie uprawniają jej do otrzymania statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie mają żadnego związku z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony. W związku z tym, Szef UdSC uznał, że głównym motywem wyjazdu cudzoziemki była chęć poprawienia swojej trudnej sytuacji osobistej oraz bytowej i jest ona osobą poszukującą lepszego życia, a nie uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego, bezpiecznego kraju. Osoba, która opuszcza dobrowolnie kraj pochodzenia, kierując się chęcią poprawienia warunków życia, nawet jeśli są one bardzo trudne, jest migrantem nie zaś uchodźcą w rozumieniu ww ustawy. Organ także zauważył, że znana jest mu ogólna sytuacja polityczno -społeczna w A., charakteryzująca się pewnym stopniem niestabilności i dynamiczności w warunkach, w których dochodzić może do łamania praw, uznawanych za standardy w krajach demokratycznych (opracowania WIKP UdSC, akta sprawy, str. 24-37). Jednakże, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 6 maja 1998 r. (sygn. akt V SA 1765/97), nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy, a takich obaw strona w toku postępowania nie wykazała. Z tego powodu, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony, odmówiono stronie nadania statusu uchodźcy. Dalej organ, po przytoczeniu treści art. 15 ustawy o udzielaniu ochrony, który stanowi o możliwości udzielenia ochrony uzupełniającej, wskazał że z zeznań strony złożonych w toku procedury, jak również ze zgromadzonych w sprawie informacji o kraju pochodzenia nie wynika, aby po powrocie do A.była ona narażona na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Cudzoziemka nie przytoczyła żadnych faktów ani okoliczności, na podstawie których można by ustalić, że na terytorium A.została ona skazana przez sąd albo inny organ quasi-sądowy na karę śmierci, a co za tym idzie nie grozi jej wykonanie takiej kary. Wedle ustaleń postępowania dowodowego stwierdzić należy, że strona nie jest osobą poszukiwaną w kraju pochodzenia. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że w A.wobec wnioskodawczym toczy się obecnie bądź może toczyć się w przyszłości postępowanie przygotowawcze, które mogłoby doprowadzić do skazania jej na karę śmierci, szczególnie w świetle informacji, iż w 2001 r. A.podpisała (ratyfikowała w 2003 r.) Protokół nr 6 do EKPC dotyczący zniesienia kary śmierci, zaś w 2006 r. podpisała (jeszcze nie ratyfikowała) Protokół nr 13 dotyczący zniesienia kary śmierci we wszystkich okolicznościach. Również nie istnieją podstawy do twierdzenia, że po powrocie do A.wnioskodawczyni zostanie zatrzymana i w konsekwencji będzie poddawana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego również ryzyko doznania przez wnioskodawczynię poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie nie jest realne. Nadto brak jest podstaw, aby stwierdzić, iż w A.istnieje jakiekolwiek poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wnioskodawczyni wiążące się z konfliktem zbrojnym. Po wyjeździe strony z kraju pochodzenia nie zaszły też okoliczności, które mogłyby być przyczyną prześladowań lub doznania poważnej krzywdy. Zastosowanie musiał więc znaleźć art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony, na podstawie którego należało odmówić stronie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zakresem badania także organ objął możliwość udzielenia stronie zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1a. Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ww ustawy niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Wnioskodawczyni istnienia takich indywidualnych, realnych przesłanek, wymienionych w powołanych przepisach nie wykazała. W oparciu o analizę okoliczności sprawy cudzoziemki organ stwierdził, że jeżeli chodzi o jej prawo do życia, określone w art. 2 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności to nie było ono do tej pory w żaden sposób zagrożone ze strony władz A., jak również innych podmiotów określonych w art. 16 ust 1 pkt 2-3 ustawy o udzielaniu ochrony. Należy zatem zasadnie domniemywać, iż nie będzie ono zagrożone po powrocie do kraju pochodzenia. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje więc na brak jakichkolwiek zagrożeń dla prawa do życia strony w A.. Ostatecznie organ stwierdził, że zachodzą podstawy do wydalenia cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wydalenie nie narusza jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu ochrony). Wnioskodawczyni jest panną, do Polski przyjechała z rodzicami. Dnia [...] listopada 2012 r. Szef Urzędu wydał w sprawie rodziców strony decyzję o tożsamym rozstrzygnięciu. Tym samym niniejsza decyzja nie narusza zasady jedności rodziny oraz prawa do życia rodzinnego wnioskodawczyni w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Od decyzji z [...] listopada 2012 r. S.G. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie standardów postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza na skutek nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony i wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego. Odwołująca zauważyła, że w A.system ochrony prawnej obywateli przed przestępczością realnie nie funkcjonuje, w związku z tym jej życie i bezpieczeństwo członków rodziny jest zagrożone. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] stycznia 2013 r. – wydaną po rozpatrzeniu środka zaskarżenia – utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na rozpatrzenie sprawy. Strona podnosi, że nie została przesłuchana. Jednakże zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, wnioskodawcy nie przesłuchuje się, gdy jego deklaracje zapisane we wniosku nie nawiązują ani do przesłanek nadania statusu uchodźcy, ani udzielenia ochrony uzupełniającej. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców nie miał zatem proceduralnego obowiązku przeprowadzenia przesłuchania, o ile uznać, że organ wykazał brak takich przesłanek. W opinii Rady tak właśnie się stało. Organ zwrócił uwagę, że odstępstwo od przesłuchania nie oznaczało całkowitej rezygnacji z postępowania wyjaśniającego, gdyż organ skompletował obszerne materiały na temat sytuacji w A.. Rada podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji, że cudzoziemka nie spełniła przesłanek do objęcia jej żadną z form ochrony cudzoziemców na terytorium RP. Okoliczności o tym świadczące są uniwersalne, w tym sensie, że determinują rozstrzygnięcie we wszystkich jego częściach (status uchodźcy, ochrona uzupełniająca, zgoda na pobyt tolerowany). Deklarowane obawy są niewiarygodne. Okoliczności złożenia wniosku są jednoznaczne. Jedenaście wcześniejszych prób wjazdu bez aplikowania o status uchodźcy ujawnia rzeczywistą intencję wnioskodawczyni, jaką jest emigracja do krajów UE. Natomiast nawet gdyby uznać zadeklarowane obawy za wiarygodne, ochronę międzynarodową wyłącza w stosunku do wnioskodawczym art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu ochrony, który wskazuje kto może być sprawcą prześladowania, lub wyrządzającym poważną krzywdę. Mogą nimi być: organy władzy publicznej kraju pochodzenia, ugrupowania lub organizacje kontrolujące kraj pochodzenia lub znaczną część jego terytorium; podmioty inne niż określone w pkt 1 i 2, w przypadku gdy podmioty, o których mowa w pkt 1 i 2, w tym organizacje międzynarodowe, nie mogą lub nie chcą zapewnić ochrony przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy. Z kolei art. 16 ust. 2 ustawy o udzielaniu ochrony precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem ochrony przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy. Jest ona zapewniona, gdy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 [...], podejmują niezbędne środki w celu zapobieżenia prześladowaniom lub poważnej krzywdzie, w szczególności przez zapewnienie skutecznego systemu prawnego w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania czynów stanowiących prześladowania lub poważną krzywdę oraz karania za takie czyny, i gdy zapewniają osobom prześladowanym lub doznającym poważnej krzywdy dostęp do takiej ochrony. Nie można uznać, by takie okoliczności zachodziły w przypadku A.. Nieefektywności działań organów sprawiedliwości nie można utożsamiać z niemożnością zapewnienia ochrony przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy. A.jest krajem włączonym w fundamentalne struktury międzynarodowe, w tym członkiem Rady Europy. Ratyfikowała wszystkie główne umowy międzynarodowe z zakresu praw człowieka, respektuje orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Każdy obywatel, który czuje się pokrzywdzony działaniami władz, może zatem korzystać z instrumentów ochronnych niezależnych od woli państwa. Jakkolwiek w odwołaniu strona podała, że ojciec podejmował próby zaangażowania Policji w swoją sprawę, próby te nie były podejmowane z intensywnością i determinacją kogoś, kto obawia się o swoje życie. Istotne jest, że strona nie posiada cech, które stawiałyby ją w upośledzonym położeniu względem władz [...] - nie jest przedstawicielem żadnej mniejszości, nie angażował się ani społecznie, ani politycznie. Również Rada stwierdziła, że źródła, na których oparł się Szef Urzędu ds. Cudzoziemców co do aktualnej sytuacji w A.są wciąż najbardziej aktualnymi źródłami wiedzy o sytuacji w tym kraju. S.G. w skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] stycznia 2013 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP przez jego zastosowanie pomimo braku podstaw do uznania wniosku za oczywiście bezzasadny, na co wskazuje dokonana przez organ ocena przesłanki merytorycznej udzielenia ochrony w postaci zagrożenia prześladowania lub ryzyka doznania poważnej krzywdy ze strony organów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 3 ww ustawy i w konsekwencji odstąpienie od przeprowadzenia dowodu przesłuchania strony na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 1 ww ustawy; art. 16 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP przez ich nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, iż nieefektywności działań organów sprawiedliwości nie można utożsamiać z niemożnością zapewnienia ochrony przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy; 2) przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 2 K.p.a. przez niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy odnośnie możliwości zapewnienia ochrony przez stosowne organy wymiaru sprawiedliwości na terytorium A.oraz nierozpatrzenie wniosku o przesłuchanie skarżącej w charakterze strony oraz jej rodziców w charakterze świadków; art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a. przez niezgodne z wymogami sporządzenie uzasadnienia decyzji, bez wskazania faktów, które organ uznał za ustalone, dowodów na których się oparł oraz rzeczowych przyczyn, z powodu których innym dowodom (wyjaśnieniom podawanym podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, niezwykle lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie decyzji niezgodne z zasadą, przekonywania, brak odniesienia się w treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji do zarzutów i twierdzeń powołanych w treści odwołania od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców; art. 80 K.p.a. przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ustalenia możliwości zapewnienia ochrony na terytorium A.oraz ustalenia w zakresie potencjalnego sposobu zachowania osoby będącej w położeniu skarżącej. Rada do Spraw Uchodźców – w odpowiedzi na skargę – wniosła o jej oddalenie, tym samym podtrzymała stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji uznał, iż decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] stycznia 2013 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] listopada 2012 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Zaskarżona decyzja, oprócz zastosowanej procesowej podstawy prawnej, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., została podjęta również na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 680) – zwanej dalej: ustawą o udzielaniu ochrony. Z materialnych podstaw prawnych przywołanych wyżej wynika, że wniosek skarżącej o nadanie statusu uchodźcy rozpatrzono jako wniosek oczywiście bezzasadny. Stosownie do art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony wniosek złożony przez wnioskodawcę, który podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy - rozpatruje się w pierwszej kolejności jako wniosek oczywiście bezzasadny. Postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy, w przypadku gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny zgodnie z ust. 1, prowadzi się – według ust. 2 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony - według zasad określonych w ustawie, z tym że wnioskodawcy, który podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy, nie przesłuchuje się, chyba że wnioskodawca jest małoletnim bez opieki. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo rozpatrzyły wniosek skarżącej jako oczywiście bezzasadny, uznając brak podstaw do przyznania skarżącej ochrony międzynarodowej w postaci statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany, w konsekwencji orzekając o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści wniosku skarżącej o nadanie statusu uchodźcy wynikało, że skarżąca chce żyć w Polsce; powodem ubiegania się skarżącej o ochronę międzynarodową jest obawa powrotu do kraju pochodzenia ze względu na groźby jakie doświadczała jej rodzina ze strony ludzi, u których posiada dług z tytułu zaciągniętej pożyczki. Organy - opierając się na wskazanych podstawach wniosku skarżącej o uzyskanie ochrony międzynarodowej - słusznie przyjęły, że skarżąca podała inne przyczyny złożenia wniosku aniżeli obawy przed prześladowaniem, o których stanowi art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1051 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515) i art. I ust. 2 Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 517), a tym samym prawidłowo rozpoznały wniosek skarżącej jako oczywiście bezzasadnego i odstąpiły od przesłuchania strony. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, status uchodźcy w RP nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę określone w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Stosownie do postanowień art. 1 lit. A pkt 2 powołanej Konwencji i art. I ust. 2 Protokołu, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Przesłanki te należy interpretować wąsko, zatem za nadaniem statusu uchodźcy nie mogą przemawiać warunki życia, sytuacja osobista cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju jego pochodzenia. Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony). Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, iż w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). W przypadku skarżącej nie stwierdzono uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w A.z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej. Skarżąca wskazał bowiem jedynie na okoliczności związane z obawą przed prześladowaniami ze strony wierzycieli, którzy żądali od jej rodziny spłaty długu; nie brała udziału w działaniach wojennych i nigdy nie była zatrzymana, aresztowana; nie prowadzono wobec niej postępowania administracyjnego bądź sądowego, nie była też skazana wyrokiem sądu; nie przynależała do jakiejkolwiek organizacji o charakterze politycznym, społecznym, kulturalnym, etnicznym czy religijnym. Zatem, w świetle powołanych wyżej przepisów, organy prawidłowo rozpoznały wniosek skarżącej jako oczywiście bezzasadny, odstępując od środka dowodowego przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, tj. przesłuchania wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o udostępnianiu ochrony, jako że oparły się na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. I chociaż skarżąca wskazała, że obawia się żyć w A.z powodu obawy przed wierzycielami, niemniej nie wskazała na żadne obawy prześladowania z przyczyn wskazanych w ustawie o udzielaniu ochrony, stąd rozstrzygnięcie organów co do odmowy nadania statusu uchodźcy uznać należało za prawidłowe. Podkreślić w tym miejscu także należy, że zasadnie organy zwróciły uwagę na okoliczności w jakich skarżąca zwrócił się o międzynarodową ochronę, mianowicie skarżąca zanim zdecydowała się wystąpić z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy aż jedenastokrotnie podejmowała próby wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Taka postawa skarżącej i godzenie się z odmowami wjazdu, bez wnioskowania o nadanie statusu uchodźcy, już świadczyły o braku uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony i ujawniały rzeczywistą intencję skarżącej – emigrację do krajów UE . Wszystko to przemawia za słusznością stanowiska organów co do odmowy nadania skarżącej statusu uchodźcy podjętej na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony. Dalej wskazać należy, że organy prawidłowo orzekły również co do braku zasadności udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej. W myśl art. 15 ustawy o udzielaniu ochrony - cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Sąd podziela stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że z wyjaśnień skarżącej, jak również ze zgromadzonych w sprawie informacji o kraju pochodzenia skarżącej – A.- nie wynika, aby: - skarżąca po powrocie do tego kraju była narażona na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, - skarżąca była skazana przez sąd albo inny organ quasi-sądowy na karę śmierci, zatem aby po powrocie do kraju groziło jej wykonanie takiej kary czy była poszukiwana, - wobec skarżącej toczyło się obecnie bądź może toczyć się w przyszłości postępowanie przygotowawcze, które mogłoby doprowadzić do skazania jej na karę śmierci, - skarżąca po powrocie do A.została zatrzymana i w konsekwencji poddawana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu, - istniało jakiekolwiek poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia skarżącej wiążące się z międzynarodowym lub wewnętrznym konfliktem zbrojnym, gdyż obecnie w A.nie występuje żaden z wymienionych konfliktów. Nadto po wyjeździe skarżącej z kraju pochodzenia nie zaszły też okoliczności, które mogłyby być przyczyną prześladowań lub doznania poważnej krzywdy. Zasadnie zatem organy zastosowały art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony, na podstawie którego odmówiono skarżącej udzielenia ochrony uzupełniającej. Za prawidłowe uznano kolejne rozstrzygnięcie organów, mianowicie wydalenie skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą podstawy do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1 a ustawy o udzielaniu ochrony. Stosownie do art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. W trakcie postępowania ustalono, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko, że skarżąca w przypadku powrotu do A.na skutek wydalenia byłaby zagrożenia w sposób, o którym mowa w przytoczonej regulacji. Reasumując organy trafnie orzekły, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącą okoliczności i zgromadzony materiał sprawy nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów wynikających z przytoczonych wyżej regulacji, w konsekwencji podstawy do nadania statusu uchodźcy, a następnie udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany, a wniosek złożony w sprawie jest oczywiście bezzasadny. Odnosząc się jeszcze do zarzutów skargi, wskazać należy: - po pierwsze, jak wykazano wyżej, w sprawie nie stwierdzono wydania decyzji z naruszeniem art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony. Organy orzekające w sprawie, mając na uwadze wskazane przez skarżącą we wniosku o nadanie statusu uchodźcy powody ubiegania się o ochronę międzynarodową i zgromadzony materiał sprawy, bez wątpienia miały podstawy do uznania wniosku skarżącej jako oczywiście bezzasadnego; - po drugie, że co do zasady, w myśl normy art. 43 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, organ prowadzący postępowanie przesłuchuje wnioskodawcę w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przekazuje mu kopię protokołu przesłuchania. Natomiast zwolniony jest z tego obowiązku - jak stanowi norma art. 43 ust. 2 ustawy o udzielaniu ochrony - w przypadku, o którym mowa w art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony, czyli wówczas, gdy wnioskodawca podaje inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podaje żadnych informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy, co daje podstawy do rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako oczywiście bezzasadnego (art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony). Trafność stanowiska organów co do uznania wniosku skarżącej o nadanie statusu uchodźcy jako oczywiście bezzasadnego, pociągającego za sobą skutek w postaci nieprzesłuchania strony, została już omówiona we wcześniejszej części uzasadnienia. Natomiast skarżąca podniosła, że w odwołaniu wniosła o przesłuchanie jej jako strony i przesłuchanie jej rodziców w charakterze świadków, co organ odwoławczy pominął milczeniem, tym samym pozbawił ją możliwości dokładnego przytoczenia jakie czynności i z jaką intensywnością podejmowała wraz z rodzicami w kraju pochodzenia wobec ich prześladowców. Zdaniem Sądu, istotnie należy przyznać, że organ w zaskarżonej decyzji nie zawarł jednoznacznego stanowiska co do wniosku skarżącej, niemniej z uwagi na oczywistą bezzasadność wniosku, uchybienie to należało rozważyć w kategoriach uchybienia, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca nie może też zarzucać organowi braku możliwości co do przedstawienia swoich racji wobec odstąpienia od przesłuchania. Skarżąca miała bowiem taką możliwość już we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a następnie w trakcie postępowania administracyjnego, w którym zapewniono jej czynny udział (np. wniosła odwołanie), dając tym samym możliwość swobodnego wypowiedzenia się, złożenia dowodów (art. 10 § 1 K.p.a.); - po trzecie skarżąca nie może skutecznie powoływać się na art. 16 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o udzielaniu ochrony. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 3 ww ustawy, podmiotami dopuszczającymi się prześladowań, o których mowa w art. 13, lub wyrządzającymi poważną krzywdę, o której mowa w art. 15, mogą być podmioty inne niż określone w pkt 1 (organy władzy publicznej kraju pochodzenia) i 2 (ugrupowania lub organizacje kontrolujące kraj pochodzenia lub znaczną część jego terytorium), w przypadku gdy podmioty, o których mowa w pkt 1 (organy władzy publicznej kraju pochodzenia) i 2 (ugrupowania lub organizacje kontrolujące kraj pochodzenia lub znaczną część jego terytorium), w tym organizacje międzynarodowe, nie mogą lub nie chcą zapewnić ochrony przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy. Ochrona przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy jest zapewniona, gdy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w tym organizacje międzynarodowe, podejmują niezbędne środki w celu zapobieżenia prześladowaniom lub poważnej krzywdzie, w szczególności przez zapewnienie skutecznego systemu prawnego w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania czynów stanowiących prześladowania lub poważną krzywdę oraz karania za takie czyny, i gdy zapewniają osobom prześladowanym lub doznającym poważnej krzywdy dostęp do takiej ochrony (art. 16 ust. 2 ww ustawy). Mowa więc o prześladowaniach, o których stanowi art. 13 ustawy o udzielaniu ochrony lub wyrządzaniu poważnej krzywdy, o której stanowi art. 15 ustawy o udzielaniu ochrony. Zatem o przesłankach, których zaistnienie w stosunku do skarżącej zostało wykluczone. Natomiast przy założeniu, jak to uczynił organ odwoławczy, że deklarowane obawy byłyby wiarygodne, ochronę międzynarodową wyłączałby przywołany art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu ochrony. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że A.jest krajem włączonym w fundamentalne struktury międzynarodowe, w tym członkiem Rady Europy. Ratyfikowała wszystkie główne umowy międzynarodowe z zakresu praw człowieka, respektuje orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Każdy obywatel, który czuje się pokrzywdzony, zagrożony może korzystać z określonych instrumentów ochronnych. Tym bardziej, że skarżąca nie jest przedstawicielem żadnej mniejszości, nie angażowała się ani społecznie, ani politycznie, nie ma zatem powodu, aby organy władzy odmówiły jej zapewnienia ochrony przed ryzykiem doznania poważnej krzywdy. A i sama skarżąca nie wyrażała żadnych obaw przed prześladowaniem ze strony władz, w tej sytuacji brak argumentów przemawiających za tym, że podjęłyby one względem niej jakiekolwiek działania o charakterze represyjnym. Z kolei nieefektywności działań organów sprawiedliwości – jak słusznie wskazał organ odwoławczy - nie można utożsamiać z niemożnością zapewnienia ochrony przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy. Zaś skarżąca powołując się na próby ojca podejmowane celem zaangażowania Policji w jego sprawę i brak możliwości skutecznej ochrony jest gołosłowna; - po czwarte nie doszło do naruszenia innych wskazanych w skardze przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolowane decyzja wydane zostały po przeprowadzeniu stosownego postępowania i należytej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. I chociaż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zwięzłe, to nie można uznać, że przy jego sporządzaniu doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec niestwierdzenia naruszeń prawa, w tym i tych podniesionych w skardze, w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę. Wynagrodzenie dla pełnomocnika będącego adwokatem za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu przyznano na zasadzie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).