IV SA/Wa 397/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2007r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. wymeldował D. J. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że D. J. nie zamieszkuje w wymienionym wyżej lokalu od około roku. Fakt ten potwierdziły zeznania zarówno wnioskującej o wymeldowanie M. J. jak i zeznania D. J. D. J. uczestniczył w postępowaniu i oświadczył, że nie wymelduje się dobrowolnie z lokalu, gdyż nie ma możliwości zameldowania się w aktualnym miejscu pobytu. Potwierdził również, że wyprowadzając się zabrał wszystkie swoje rzeczy zaś klucz zostawił żonie. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony co zdaniem Prezydenta uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu D. J. Od powyższej decyzji odwołanie złożył D. J. podnosząc zarzut, że decyzja ta narusza interes społeczny oraz jego interes jako obywatela. Odwołujący się stwierdził, że wprawdzie wyprowadził się z lokalu, ale zawarł z żoną ustną umowę, że pozostanie zameldowany w dotychczasowym miejscu do czasu, aż będzie mógł dokonać formalności meldunkowych w miejscu faktycznego pobytu. Aktualnie mieszka w lokalu należącym do innych osób i nie ma możliwości zameldowania się w nim na pobyt stały. Wymeldowanie rzutuje min. na jego prawo do pracy, możliwość założenia konta bankowego, możliwość uczestnictwa w wyborach samorządowych oraz inne życiowo ważne sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku, Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2006 roku podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył D. J. podnosząc zarzut, iż kwestia jego wymeldowania powinna być rozpatrywana nie tylko pod kątem zgodności z literą prawa lecz także pod kątem zgodności z zasadami współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku 0 ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 993 ze zrn.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W rozpatrywanej sprawie bezsporny jest fakt opuszczenia przez D. J. lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Ustalenia organów, że wyżej wymieniony wyprowadził się dobrowolnie w 2005 roku z przedmiotowego lokalu, zabierając swoje rzeczy osobiste, oraz że obecnie zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w L., nie były przez skarżącego kwestionowane zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak w skardze. Z argumentacji podnoszonej przez skarżącego wynika, że nie jest on zainteresowany zamieszkiwaniem w lokalu na ul. [...] w W., tylko zależy mu na samym fakcie zameldowania na pobyt stały, ze względu na utrudnienia (np. w zakładzie pracy) w związku z brakiem stałego meldunku. Taka sytuacja w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie jest możliwa do zaakceptowania. Słusznie więc Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. o wymeldowaniu D. J. Organy właściwe w sprawach ewidencji ludności winny podejmować wszelkie działania w celu zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania. Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Dane te winny bowiem odpowiadać stanowi faktycznemu. Nie można tworzyć fikcji meldunkowej. Z przepisów ustawy o ewidencji i dowodach osobistych wynika, że osoba która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się we właściwym organie gminy, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca (art. 15 ust. 1 omawianej ustawy). Jeżeli tego nie obowiązku nie dopełniła, o wymeldowaniu orzeka na podstawie art. 15 ust. 2 właściwy organ administracji publicznej. Analiza omawianych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że trudności - na które powołuje się skarżący - w załatwieniu zameldowania w miejscu, w którym obecnie przebywa nie mogą mieć wpływu na obowiązek wymeldowania go z lokalu, z którego się wyprowadził. Jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, na skarżącym ciąży obowiązek zameldowania się na pobyt stały pod tym adresem, gdzie aktualnie zamieszkuje z zamiarem stałego przebywania. Zameldowanie może nastąpić w drodze czynności materialno - technicznej poprzez zgłoszenie na druku meldunkowym na przez osobę, która przedstawi zaświadczenie o wymeldowaniu się z poprzedniego pobytu miejsca pobytu stałego. Może także nastąpić w drodze decyzji administracyjnej (np. w przypadku gdy osoba posiadająca uprawnienia do lokalu odmawia potwierdzenia faktu zamieszkiwania wnioskodawcy w tymże lokalu). po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego nie może być podstawą, uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie jest to bowiem okoliczność, którą organ administracji winien brać pod uwagę przy wydawaniu decyzji o wymeldowaniu. Przepisy dotyczące zameldowania lub wymeldowania określonej osoby z jej poprzedniego miejsca pobytu nie uzależniają wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, od tego czy rozstrzygnięcie to jest zgodne z zasadami współżycia społecznego. Jedynym kryterium jakie organ administracji ma obowiązek wziąć pod uwagę, to kryterium zgodności danego rozstrzygnięcia z przepisami prawa. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki-Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.